Monthly Archives: maart 2016

Tussen Berg en Bos: Met de mond vol tanden

Onlangs was het weer eens zover. Iemand vond het nodig om de draak te steken met mijn afgesleten voortanden. Zo’n lolbroek denkt dat hij leuk is. Ik kon er alleen niet om lachen. Ik moet het al jarenlang aanhoren. Alles went, zegt men vaak. Nou, nee hoor. Ik doe maar net of ik het niet hoor, anders sla ik nog eens door. Letterlijk. Vol bij zo’n grapjas op z’n eigen voortanden. Maar dat mag vanzelfsprekend niet, dan ga ík veel te ver. Het betreft slechts een onschuldige opmerking. Grappig bedoeld. Ja, ja.

Jullie moeten eens weten hoezeer ik ooit gepest ben vanwege al het overgewicht dat ik als klein ventje met me meedroeg. Kleine Robje had als beginnend basisschoolleerling de omvang van een klein Michelinmannetje. Volslank noemen ze zoiets tegenwoordig, geloof ik. Nou, nou, dat heb ik geweten hoor. De hatelijkheden waren niet van de lucht. Handig dat je al over een dikke huid beschikt, zo zou je misschien denken. Nou, ik kan iedereen verzekeren dat het alle niet bepaald fijnzinnige beledigingen die ik moest aanhoren niet minder kwetsend en pijnlijk maakte. Maar niemand die er wat van zegt. Als Nederlander mag ik me ‘gewoon’ laten vernederen. Ik moet het maar pikken en slikken. En dan laat ik mijn leeftijd voor de goede orde maar buiten beschouwing.

Iets dat niet te maken heeft met afkomst, huidskleur of religie is kennelijk nooit kwetsend of beledigend genoeg. Zo zie je maar hoe er in Nederland zelfs bij het discrimineren gediscrimineerd wordt. Is dat niet uitermate discriminerend? Ons prachtige land zit boordevol tegenstrijdigheden. Zo blijf ik het vreemd vinden dat iemand uit Eritrea die met schurft onder de leden naar Nederland komt kosteloos wordt behandeld. Het is heel vervelend wat die arme mensen moeten meemaken, maar rechtvaardigt dat voorkeursbehandelingen? Op vragen naar wie de rekeningen betaalt rust een taboe. Terwijl ik zelf feitelijk gewoon de schurft kan krijgen van onze onvolprezen overheid. Zelfs al heeft mijn ongemak betrekking op mijn gebit. Het doet me anders wel mooi met de mond vol tanden staan. Ze slijten zo maar onder mijn neus weg. Zonder dat ik er wat aan kan laten doen. Het is vast en zeker heel egoïstisch van me dat ik dat op deze manier ervaar.

Duizenden euro’s heb ik de afgelopen jaren aan zo’n inhalige zorgverzekeraar mogen betalen. Nou nee, dat zeg ik verkeerd. Niet mógen betalen, maar móeten betalen. Zonder noemenswaardige tegenprestatie. Want wat heb ik er voor teruggekregen? Niets. Helemaal niets. Pure diefstal is het. Alle euro’s gaan gewoon in rook op. Elk jaar weer. Elk jaar méér. Ik woon immers in Nederland. Voor tandheelkundige hulp ben ik niet verzekerd. Daar moet ik me dan extra voor laten verzekeren. Ofwel nóg meer premie betalen. Ik zou bijna gaan denken dat niet mijn tanden rot zijn, maar het hele zorgsysteem in Nederland. Daar moet toch wel iets behoorlijk mis mee zijn. En niet zo’n klein beetje ook. Maar zo mag ik uiteraard niet redeneren. Eigen schuld. Eigen risico. Allemaal voor mijn eigen bestwil.

Voor al het geld dat ik heb gespendeerd aan mijn vrienden van de OHRA, had ik mijn gemankeerde gebit keurig kunnen laten fatsoeneren. En van wat ik had overgehouden, had ik een leuke vakantie kunnen boeken ergens in een ver, warm land. Zo’n heerlijk land waar je als Nederlander eerst de portemonnee moet trekken wanneer je je er onverhoopt onder behandeling van een arts moet laten stellen. Velen hebben het ongetwijfeld al eens aan den lijve ondervonden. Het kan de beste overkomen.

Zelf heb ik er verder overigens weinig last van dat ik eruit zie als een ouderwetse Engelse midvoor uit de jaren ‘60 of ‘70 van de vorige eeuw, althans niet in die zin dat het me fysiek pijn doet. Ik ben niet zo van het uiterlijke vertoon, ik hecht meer waarde aan de inhoud dan aan de verpakking. Anderen storen zich meer aan dat gat in mijn mond, mijn moeder vooral. Al jarenlang. En dat het geen visitekaartje is, ben ik volmondig met haar eens. Helaas hangen aan visitekaartjes in het Nederland van Mark Rutte aanzienlijke prijskaartjes.

Ik heb het euvel ooit weleens bij een tandarts aan de kaak gesteld hoor, het is zeker niet zo dat het me totaal onverschillig laat. Het was in het beginnende stadium van de slijtageslag. Nog in de goeie ouwe guldentijd. Al meer dan veertien jaar geleden dus. Meer dan 4000 florijnen zou het geintje kosten, zo rekende de rekenmeester, c.q. heelmeester voor. Ja, ja, 4000 gulden. Voorwaar geen kattendrek. Voor die prijs wilde die zorgzame chirurgijn dan meteen de tanden ernaast vervangen. Want ja, wanneer zo iemand eenmaal aan de gang gaat, dan kan hij het beter maar meteen goed doen. Kassa! Behalve het uittrekken van tanden en kiezen, zijn dat soort armoedzaaiers zeer bedreven in het uittrekken van spreekwoordelijke poten. Gezondheidszorg is big business. Moet je nagaan, wat zo’n behandeling tegenwoordig zou kosten. Alleen de gedachte aan de hoogte van de rekening, levert me waarschijnlijk al een beroerte op waar ik nooit meer van herstel.

Ziek, zwak of misselijk kunnen we in onze steeds verder afbrokkelende zorgstaat maar beter niet meer worden. Een kostbare grap. Door toedoen van die Haagse kwakzalvers, die ons land steeds zieker maken, begint Nederland steeds meer te lijken op dat land van de onbegrensde ongelijkheden. Gezondheidszorg dreigt een privilege te worden van de rijken, welgestelden en bevoordeelden. Alleen degenen die het kunnen betalen krijgen in de toekomst nog eerste hulp bij ongelukken of tandeelkundige zorg.

Wordt het niet eens de hoogste tijd voor een proces tegen Mark Rutte? Voor misdaden tegen de menselijkheid. Vanwege dat méér méér méér. Meer ongelijkheid. Meer onverdraagzaamheid. Meer armoede. Meer ellende. Meer premie. Meer verdeeldheid. Meer onvrede. Meer tegenstellingen. Meer betutteling. Meer machtsmisbruik. Meer oeverloos gezeur. Meer vriendjespolitiek. Meer krom recht. Meer hypocrisie. Meer schijndemocratie. Meer klef gedoe. Meer Europese tweedracht. Meer meelopers. Meer daklozen. Meer werklozen. Meer uitzichtloosheid. Meer onkunde. Meer omgekeerde wereld.

Steeds meer Nederlanders bijten er zich de tanden op stuk. De schade neemt onherstelbare vormen aan, de aftakeling zet zich in volle hevigheid verder voort. Maar geen verzekeraar die het dekt.

© RK

 

Fredje Bouma’s hoogtijdagen in Villa Park

Vandaag 8 jaar geleden

In maart 2008 maak ik samen met neefje Huub Engeland enkele dagen onveilig. Op de doorreis vanuit Manchester naar London maken we een tussenstop in Birmingham. Aston Villa tegen Sunderland wordt de derde van vier wedstrijden waarbij we gedurende ons verblijf aanwezig zijn. De nummer zes van de Barclays Premier League tegen de nummer zeventien.

We zien de wedstrijd vanaf het Holte End, de verzamelplek van de fanatiekste Villans. Ik heb weleens op sfeervollere tribunes gestaan en gezeten, moet ik eerlijk bekennen. Ik vind de stemming gedurende de wedstrijd aan de lauwe kant. Meer indruk maakt de schildering van de clubhelden die de Europa Cup voor landskampioenen hoog houden op een van de muren in de catacomben. Stomtoevallig heb ik de meest memorabele wedstrijd uit de geschiedenis van de club uit Birmingham bijgewoond. In 1982. In het Feyenoordstadion. Tegenstander Bayern München. Met de winnende goal van stormram Peter Withe.

Zesentwintig jaar later beleeft ‘Fredje’ Bouma zijn hoogtijdagen van in Villa Park. Misschien dat daarom de rust overheerst op de tribunes. Dat Sunderland in een niet al te bruisend schouwspel een 0-1 zege behaalt, draagt evenmin bij aan uitbundigheid van de home crowd.

Aston Villa – Sunderland

I was there…

 

Duitsers blijven altijd Duitsers, die veranderen nooit

Vandaag 26 jaar geleden

Bijna drie decennia geleden komt het vaker voor dat eredivisieclubs overwinteren in Europacuptoernooien dan vandaag de dag. Aan de grootte van Nederland is niets veranderd, toch doen ‘onze’ vertegenwoordigers op het internationale podium meer van zich spreken dan nu.

De Champions League heet in 1990 nog Europa Cup voor landskampioenen. Via het knock-outsysteem moeten Europa’s sterkste clubteams zich richting finale boksen. Zoals het hoort. Toegangskaarten kopen kan zonder clubcards en achterlijke restricties. De kaartjes zijn bovendien betaalbaar. Voor 22,50 gulden, omgerekend 10 euro, zit ik tegenwoordig nergens meer op de tribune bij een kwartfinalewedstrijd in het meest prestigieuze Europese clubtoernooi.

Ongebruikelijk is het in 1990 echter niet dat Bayern München in het Eindhovense Philips Stadion wint van PSV. In de 90e minuut doet Klaus Augenthaler de Nederlandse kampioen de das om. Duitsers blijven altijd Duitsers. Daar komt nooit verandering in…

21 maart 1990 PSV – Bayern München

I was there…

 

Gevoelige nederlaag voor Alexandria

Alexandria kreeg zondagmiddag een gevoelige tik. Op eigen veld ging de formatie uit Apeldoorn-Zuid onderuit tegen Sportclub Klarenbeek. Diep in de tweede helft scoorden de gasten de enige treffer van de wedstrijd en namen zodoende de volle buit mee naar huis.

De formatie van trainer Johan van Ommen had zichzelf wat lucht kunnen verschaffen in de strijd om het lijfsbehoud, maar blijft nu door het verlies onderin de vierde klasse G bivakkeren. Na zeventien gespeelde wedstrijden staat Alexandria twaalfde, een klassering die de ploeg aan het einde van de rit veroordeelt tot het spelen van degradatieduels. De nummers dertien en veertien degraderen rechtstreeks.

Een onvervalste persiflage op sambavoetbal

Vandaag 2 jaar geleden

Natal loopt op 20 maart 2014 niet bepaald warm voor de kraker ABC tegen het roemruchte Baraunas voor het Campeonato Potiguar, het statenkampioenschap van Rio Grande de Norte. Slechts een handjevol toeschouwers bevolkt de tribunes van het Frasquierao stadion. Met tweeduizend toeschouwers houdt het denk ik wel op in de oude betonbak. Op de staantribune op de lange zijde zit de stemming er nochtans prima in. Met tromgeroffel, grote vlaggen en gezangen betuigen de in zwartwit gestoken shirts gestoken leden van de harde kern van ABC hun hartstochtelijke liefde voor O mais querido, hun allerliefste.

Dertig reais voor een staanplaats  – bijna tien euro – vind ik aan de prijzige kant voor de bedenkelijke voorstelling. Om op een ‘herfstachtige’ avond in T-shirt en korte broek op de tribune te zitten, is daarentegen wél weer aangenaam.

De 22 acteurs op het veld hadden bij nader inzien ook beter ergens op een terrasje kunnen gaan zitten. Zij doen de bewering dat elke Braziliaanse voetballer het ritme van de samba in de heupen heeft op wel erg brute wijze geweld aan. Het elftal van de thuisploeg herbergt weinig klasse, de tegenstander kan er helemaal niets van. Het enige waarmee het altijd lastige Baraunas een beetje indruk maakt, zijn de fraaie shirts waarin het speelt. Fluminense-kleuren. Groen-wit-bordeauxrood. Verticaal gestreept. Na een 1-0 ruststand eindigt de persiflage op sambavoetbal in een 3-0 eindstand voor de gastheren uit Natal. Meer kan ik er helaas niet van maken.

20 maart 2014 ABC – Baraunas

I was there…

 

Volleybalsters Coolen Alterno gauw klaar met Zwolle

Coolen Alterno kende zaterdagavond weinig moeite met Regio Zwolle volleybal. In de Alternohal maakten de Apeldoornse volleybalsters korte metten met hun tegenstander. Binnen een uur was het gedaan: 3-0 (25-13, 25-21, 25-14).

Met nog vijf duels te spelen mag de ploeg van coach Wilfried Groothuis stiekem blijven hopen op een plekje bij de eerste twee in de kampioenspoule . Een overwinning bij koploper VC Sneek zou woensdagavond in dat kader zeer wenselijk zijn.

De stand in de kampioenspoule is na zaterdag: 1. VC Sneek 6-18, 2. Sliedrecht Sport 5-16, 3. Springendal-Set Up ’65 6-14, 4 Coolen Alterno 5-11, 5. Eurosped TVT 5-3, 6. Regio Zwolle volleybal 5-1

 

Pluim voor koploper AGOVV in Ermelo

De ene Pluim traint mee, de andere pluim was er na afloop van de trainer. Jerry Cooke was zeer tevreden hoe zijn AGOVV zaterdagmiddag de lastige uitwedstrijd bij EFC ’58 tot een goed einde bracht en daarmee de koppositie in de derde klasse B verstevigde. De Blauwen wonnen met 1-2 in Ermelo en vergrootten daarmee hun voorsprong op naaste concurrent DSV ’61.

Het duurde tot de 82e minuut alvorens Julius Wille met een wonderschone uithaal in de linker kruising de score opende. Vier minuten later besliste Lars Hoekman het duel met een soloactie vanaf links definitief in het voordeel van de Apeldoorners. Beide doelpuntenmakers hadden eerder in de tweede helft ook al het aluminium getroffen. EFC’s late 2-1 was enkel nog van belang voor de statistieken.

Na negentien gespeelde wedstrijden voert AGOVV de ranglijst in de derde klasse B aan met 40 punten. DSV ’61, VSCO ’61 en ESC volgen op respectievelijk drie, zes en zeven punten, maar hebben elk een wedstrijd meer afgewerkt dan de Apeldoornse koploper.

Jan Hartgers speelt Sinterklaas in Sunderland

Vandaag 11 jaar geleden

Een gedenkwaardige trip. Een weekend naar Engeland met Willy Dietrich en vader en zoon Hartgers. Elf jaar later praten de bewoners van Sunderland volgens mij nog altijd over de gulheid waarmee Jan op straat marsen en nutsen uitdeelde aan de plaatselijke jeugd. Sinterklaas was er niks bij… Alleen al hoe Jan op Schiphol door de veiligheidscontroles is gekomen met een tas gevuld met tientallen stukken chocolade, blijft voor eeuwig en altijd een raadsel.
Na aankomst op het vliegveld van Newcastle-upon-Tyne reizen we per trein verder naar Sunderland. Van de Tyne naar de Wear. De gelijknamige derby houdt de gemoederen in de bewuste regio in Noordoost-Engeland al sinds mensenheugenis bezig. Newcastle United versus Sunderland. Zwartwit tegen roodwit.
Over hoe heftig de rivaliteit tussen de Geordies en de Mackems kan zijn, krijgen we gedurende onze treinreis het nodige te horen. We raken aan de praat met een Sunderland-supporter uit de buurt van London. Veelvuldig reist hij vanuit de hoofdstad naar huis om zijn favoriete club live te aanschouwen, een reisje van al gauw zo’n 350 kilometer. Om op het treinstation in ‘vijandelijk gebied’ openlijk zijn roodwitte clubkleuren te showen, is vragen om moeilijkheden. Het is hem op station Newcastle al eens op een pak slag komen te staan, vertelt hij.
Hoe diep zijn liefde voor de Black Cats zit, toont hij na aankomst in Sunderland. Midden op straat gaan jas, trui en T-shirt uit en op zijn ontblote rug wordt het logo van Sunderland AFC zichtbaar. De hele achterkant van zijn bovenlichaam is ermee versierd. Dát zijn de echte supporters.
De wedstrijd Sunderland tegen Coventry City bevalt Jan maar matig. Niet zozeer het voetballen op zich, maar meer wat hij in het Stadium of Light moet aanhoren. De Sunderland-supporter achter hem praat niet alleen met consumptie, hij vloekt er bovendien vrolijk op los. In de ogen van Jan kan dat niet door de beugel. Hoewel een dag later ook Middlesbrough tegen Southampton op ons reisprogramma staat, weet Jan me na al dat gesputter en getier al te melden dat hij nooit meer naar Engeland gaat om voetballen te kijken.

19 maart 2005 Sunderland – Coventry City

I was there…

Het is weer even fijn om een Eagle te zijn

Hans de Koning heeft zijn eerste overwinning als trainer van Go Ahead Eagles te pakken. Het overgrote deel van de meer dan 8.000 toeschouwers in De Adelaarshorst kon de ruime 5-0 zege op FC Oss wel waarderen. Vanaf de B-Side klonken de gezangen dat het weer even fijn was om een Eagle te zijn. En dat was al weer een poosje geleden.

De Koning startte vrijdagavond met zowel Leon de Kogel als Teije ten Den in de punt van de aanval. Om de ruime overwinning aan deze tactische zet toe te schrijven, gaat misschien wat ver. Beide aanvallers scoorden dan wel elk twee keer, op het povere verweer van de Osse defensie viel eveneens meer dan voldoende aan te merken. Hoe de treffers tot stand kwamen, was de Eagles-aanhang om het even. Er kon eindelijk weer eens volop gejuicht worden aan de Vetkampstraat. Sander Duits nam al in de tiende minuut de openingstreffer van de thuisploeg voor zijn rekening.

Dankzij de overwinning passeert Go Ahead Eagles FC Volendam en FC Emmen op de ranglijst van de Jupiler League en klimt het naar de vijfde plaats.

Twee gulden voor een jeugdkaartje t/m 12 jaar

Vandaag 37 jaar geleden

Moet je nagaan, 37 jaar geleden was ik al van de partij als supporter van Go Ahead Eagles. Zo sta ik op 18 maart 1979 als 13-jarig ventje in De Koel in Venlo. Alle spelers van de huidige Eagles-selectie zitten op dat moment nog diep in de pijpleiding verstopt, die zijn nog niet eens geboren!
Ik heb pa en ma zo gek gekregen dat ze op de bewuste zondagmiddag de sights van Venlo gaan bewonderen. Dan kan ik tegelijkertijd mooi de wedstrijd bezoeken. Voor zover ik me kan herinneren is Bertie Hartgers destijds ook mee geweest naar Noord-Limburg. Een wereldreis naar toenmalige maatstaven gemeten.
Na FC Twente- en Haarlem-uit betreft het de derde uitwedstrijd van de Eagles in de Eredivisie die ik in mijn inmiddels lange supportersloopbaan bijwoon. Het wordt er eentje om niet gauw te vergeten. Een afgetekende 4-1 overwinning in De Koel. Absoluut geen vanzelfsprekendheid. In die tijd is VVV-uit altijd lastig. En Go Ahead Eagles en uitwedstrijden, tsja, dat blijft een verhaal apart. Daar kan ik wel een boek over schrijven. Zo vaak wordt er buiten Deventer niet gewonnen. Toen niet. Nu nog steeds niet.
Maar wat te denken van die toegangsprijs. Eigenlijk zou ik het ticket moeten inlijsten. Het is dat het op het kaartje staat, anders kan iemand maar zo denken dat ik lieg dat het gedrukt staat. Maar nee hoor, het staat er werkelijk. Twee gulden. Ja, echt. Twee hele guldens. Pak ‘m beet 90 eurocent. Voor een staanplaats voor jeugd t/m 12 jaar. Dat zijn nog eens prijzen. Dat waren nog eens tijden. Het enige waar ik aan de kassa niet helemaal eerlijk over ben geweest, is mijn leeftijd. Ik ben er als 13-jarige toch maar mooi mee binnengekomen…

18 maart 1979 FC VVV – Go Ahead Eagles

I was there…