Monthly Archives: februari 2018

Uitstapje naar Europa’s financiële hoofdstad

Vandaag 9 jaar geleden

Ik ken in Duitsland mooiere steden dan Frankfurt. Qua bedrijvigheid kent Mainhattan z’n gelijke daarentegen nauwelijks.

Met z’n indrukwekkende skyline doet het stadscentrum haast Amerikaans aan. Het vliegveld wordt qua grootte door weinig anderen in Europa overtroffen. Op het Frankfurter Kreuz zal menig Nederlands automobilist z’n gevoel voor de juiste richting weleens zijn kwijt geraakt. Op de zuidelijke Mainoever bevindt zich tevens het hoofdkwartier van de DFB, de Duitse voetbalbond.

Met Tom ‘doe’ ik negen jaar gelegen een zaterdagje Frankfurt. In aansluiting op een genoegzame vrijdagavond in Wiesbaden bij SV Wehen tegen SC Freiburg, resteert voorafgaand aan Eintracht Frankfurt tegen Schalke 04 nog voldoende tijd om de city aan een nadere verkenning te onderwerpen.

En eerlijk is eerlijk, je kijkt er je ogen uit. Vervelen doe je er niet gauw. Al moet je in het beruchte Bahnhofsviertel wel goed uitkijken voor de injectienaalden die verslaafde wijkbewoners achteloos op straat laten rondslingeren. Am Römerberg, slechts een Fussweg van tien minuten verder, kom je een sjiekere clientèle tegen.

Wie z’n euro’s verantwoord wil besteden, kan z’n geld in de Financiële hoofdstad van Europa op talrijke manieren besteden en beleggen. De Europese Centrale Bank regelt z’n zaakjes niet voor niets vanuit Frankfurt am Main.

28 februari 2009 Frankfurt am Main

 

Tussenstop in Engelse partnerstad van Zutphen

Vandaag 6 jaar geleden

Het blijft soms wonderbaarlijk hoe je ver van huis op iets herkenbaars stuit. In – of all places – Shrewsbury is zoiets toch wel het laatste dat je verwacht.

Op weg naar de vriendschappelijke interland van het Nederlands elftal tegen Engeland maak ik zes jaar geleden eerst een tussenstop in de hoofdstad van het graafschap Shropshire. Niet ver van de grens met Wales wordt ook professioneel gevoetbald. En aangezien het bijwonen van de confrontatie tussen Shrewsbury Town tegen Crawley Town in npower League 2 uitstekend te combineren valt met the international friendly van Oranje op Wembley, schaf ik m’n zoveelste BritRail Pass aan.

Na aankomst op Stansted Airport eerst naar London. De trein pakken op Euston. Overstappen in Crewe. En uurtje of vier later uitstappen in Shrewsbury.

Als je daar dan op weg naar de uitgang het bordje Twinned with Zutphen The Netherlands Since 1977 ziet, voel je je meteen thuis.

27 februari 2012 Shrewsbury

Gezonde wedstrijdspanning bij Klaas-Jan Huntelaar

Vandaag 7 jaar geleden

Topvoetballers veranderen steeds meer in popsterren. Als gevolg daarvan werpen in veel Europese topcompetities dranghekken en personeel van securitydiensten een almaar groter wordende barrière op tussen de sporters en hun supporters.

Plaats voor spontane ontmoetingen bestaat nauwelijks nog. Vanuit commerciële belangen wordt rondom wedstrijden alles strak geregisseerd. Elk tv-station dat ergens een paar stuivers instopt, claimt exclusiviteit – én de spelers. Wie zich buiten de gebaande paden waagt voor een handtekening of een selfie, kan zomaar het risico lopen om zonder pardon door zorgvuldig geïnstrueerde gorilla’s met felgekleurde hesjes besprongen te worden…

De Bundesliga vormt in veel gevallen een positieve uitzondering. Ondanks de hoogste toeschouwersaantallen van Europa blijft menig club in de hoogste Duitse voetbalklasse volksnah. Schalke ‘04 verstopt z’n spelers niet achter hoge hekken, maar laat de selectie door een ‘erehaag’ van trouwe fans het stadion betreden. Vaste prik voor elke thuiswedstrijd in de Veltins Arena. Zo ook zeven jaar geleden bij aankomst van de spelersbus voor aanvang van het Bundesligaduel tegen 1.FC Nürnberg.

Auf Schalke kijk ik er daarom in die tijd niet vreemd van op dat Klaas-Jan Huntelaar me met een strak gespannen gezicht op minder dan een meter afstand voorbij komt gewandeld.

26 februari 2011 Gelsenkirchen

Aangehouden door de grenspolitie van de DDR

Vandaag 28 jaar geleden

Wanneer het vrouwenvolleybalteam van Dynamo in Oost-Berlijn deelneemt aan de strijd om de Pokal der Bauarbeiter ben ik als hardcore supporter van de partij. Bijna vier maanden na de Val van de Muur maak ik met Ronald en de Kleef van dichtbij mee hoe twee totaal verschillende werelden eerste pogingen ondernemen om één te worden.

Het begint al goed wanneer we via de transitroute bij Helmstedt naar West-Berlijn willen rijden. Ronald zet zijn Golf netjes achter in de rij voor de nog als vanouds waakzame Oost-Duitse douane. Wanneer we na een aanzienlijke wachttijd eindelijk voor het juiste hokje staan, stuurt de dienstdoende DDR-Grenzpolizist ons zonder pardon weer terug. Dat niemand ons had gezegd dat we ons paspoort op een soort bagageband moesten leggen, macht het onsympathieke heerschap kein Flaus aus. Hij beveelt ons om nogmaals achter in de rij plaats te nemen. En ditmaal onze reisdocumenten wél op de juiste wijze aan te bieden!

Aangekomen in Berlijn treffen we een stad, of eigenlijk tweede steden, in een staat van opwinding. Bij de Muur staan hele volksstammen al sinds die gedenkwaardige 9 november 1989 met hamers en beitels op de vermaledijde scheidingswand tussen West en Oost te beuken. Alvorens we ons via het beroemde en beruchte Checkpoint Charlie aan de Friedrichstrasse toegang verschaffen tot het oostelijk deel van de stad, wisselen we bij Bahnhof Zoo tegen een bijzonder gunstige koers West- tegen Ost-Marken.

De stank van de bruinkool, waarmee de Ossis hun kachels stoken, en de uitlaatgassen van hun Trabantjes heet ons welkom. De hoofdstad van de Deutsche Democratische Republik is eind februari 1990 grijs, grauw en… goedkoop. Voor omgerekend een iets meer dan dubbeltje maken we gebruik van het openbaar vervoer. Het volleybal dat we zien in de TSC-Spielhalle aan de Paul-Heyse-Strasse , vlakbij het Volkspark in Friedrichshain, vormt een leuke afwisseling van alle indrukken die we opdoen.

Het oostelijk stadsdeel binnenkomen is één, er weer uit komen iets anders… ’s Avonds bij terugkeer aan de Friedrichstrasse maken we opnieuw kennis met de Gründlichkeit waarmee de grenspolitie van de DDR ook na de Val van de Muur nog altijd te werk gaat. De boys hebben in de sporthal fraaie handdoeken met het logo van TSC Berlin op de kop getikt voor hun uitzet. Dat blijkt niet helemaal volgens de regels te zijn verlopen. Die handdoeken mogen niet uitgevoerd worden! Staatseigendom! Of we dus maar eventjes willen wachten.

Uiteindelijk loopt het allemaal met een sisser af. Na uitvoerig beraad mogen we terug naar West-Berlijn. Inclusief handdoeken.

25 februari 1990 Berlijn