Monthly Archives: juli 2018

Het kleine Werder zien in het grote Weserstadion

Vandaag 2 jaar geleden

Een ouderwets weekendje voetballen kijken met Tom in Duitsland. In het noorden ditmaal. Twee duels in de eerste competitieronde van de Derde Liga. In aansluiting op een zaterdag kielhalen bij Holstein, plakken we er op de terugweg nog een wedstrijd aan vast.

Aangezien Bremen op de route ligt, ligt het voor de hand om het reserveteam van Werder te gaan aanschouwen. Bekend terrein. Tegenstander zijn mijn aloude Sportfreunde uit Lotte.

Normaal spelen de Werder-reserves hun wedstrijden op de naast het stadion liggende Platz 11. Aangezien het bijveld aan nieuwe grasmat krijgt, wijkt het kleine Werder uit naar de grote arena.

Uitverkocht raakt het niet… Voor de promovendus kan het seizoen nauwelijks beter beginnen: 0-3!

31 juli 2016 Bremen

 

Ticketbetaling per creditcard geen onverdeeld succes

Achter de bal aan (44/5): Maribor

29 juli 2018

Op de dag waarop het peloton van de Tour de France aankomt in Parijs, nadert mijn bliksembezoek aan de Balkan alweer bijna zijn einde. Vanuit Kroatië gaat de reis verder naar Slovenië. In Maribor maak ik mijn debuut in de Sloveense Prvaliga met het duel tussen het plaatselijke NK en NS Mura. Wie kent ze niet?

De reis per Flixbus vanuit Zagreb duurt ditmaal slechts twee uur. Aan de wachttijden bij de grensovergangen raken we onderhand gewend. Zowel aan Kroatische als Sloveense kant moeten alle passagiers de bus verlaten om hun documenten bij een loket aan verveeld kijkende douaniers ter controle te tonen. En dan hebben we nog de mazzel dat onze chauffeur zijn voertuig via een speciale busbaan langs de lange rijen voortkruipende auto´s mag sturen. Richting Kroatië staat om een uur of elf een aanzienlijke file richting grens.

Maar goed, we komen uiteindelijk waar we wezen moeten. Marburg an der Drau. Ofwel Maribor. ´s lands tweede stad. Een bruisende indruk maakt het niet. Bijna 100.000 mensen schijnen hier hun domicilie te hebben. De zijn of met vakantie. Of ze zoeken ergens een veilig heenkomende voor de warmte. De binnenstad van Maribor is nagenoeg uitgestorven rond het middaguur.

Na te hebben ingecheckt bij de lokale Ibis nemen we een kijkje bij het Ljudski stadion, een wandeling van hooguit tien minuten. Knus stadionnetje. Met een opmerkelijk boogdak. Een handjevol mensen is er bezig met het treffen van voorbereiding op de wedstrijd van vanavond.Verkooppunten van drank en etenswaren worden ingericht. Heren van de Sloveense tv slepen met kabels.

Het aanvangstijdstip is vastgesteld op kwart over zes. Drie kwartier voor de aftrap zijn we ter plekke. Ruimschoots op tijd zou je denken. Een kaartje kopen blijkt evenwel een tijdrovende bezigheid in de Sloveense Steiermark. We zijn niet de enigen. Rond 17.45 uur sluiten we aan in een rij voor een kassa. Opschieten doet het voor geen meter. Tergend langzaam worden de wachtenden aan kaarten geholpen. Door al het getreuzel missen we zelfs de aftrap.

We wanen ons bij Go Ahead Eagles in de jaren tachtig. Toenmalig administateur Herman Bloemen houdt er – geassisteerd door zijn kwieke Hongaarse echtgenote – in die dagen zijn geheel eigen methoden op na bij de kaartverkoop. Mensen die seizoenkaarten komen ophalen tot in den treure laten wachten en vervolgens botweg meedelen dat ze een dag later maar weer terug moeten komen. Een waar visitekaartje voor de club…

Als we iets voor half zeven eindelijk aan de beurt zijn, komt de aap uit de mouw. Er kan enkel worden afgerekend met creditcard of bankpas. Hierdoor gaat alles op z’n elfendertigst. Die ene jongedame die de meute moet bedienen, komt handen tekort. Het meisje zit redelijk aan haar kookpunt. Naast haar pinapparaat liggen stapels bonnetjes. Om mijn vraag of ik ook korting krijg nu de wedstrijd al is begonnen, kan ze niet lachen.

Door het gekloot missen we wel mooi bijna twintig minuten van de eerste helft. Die twee minuten extra die ook de creditcardbetaling in beslag neemt, nemen we op de koop toe. Het stadion zit wel lekker vol. Gehuld in de opvallende lila clubkleuren zorgt de fanatieke Maribor-aanhang voor een kleurrijke aanblik. Aangedreven door de ultas in Vak 12 zit de stemming er uitstekend in. De ook in groten getale opgedraafde supporters uit Mura geven vocaal flink tegengas. Een temperatuur van zeker dertig graden deert de fans niets. Ze halen alles uit de kast om hun teams te steunen. Halverwege de tweede helft drijft een sfeeractie van de Nova Garda met bengaalse fakkels de temperaturen zelfs nog wat verder omhoog.

Een tegenprestatie in de vorm van veel doelpunten krijgen de diehards op de tribunes niet. Ondanks hardnekkige pogingen van de 22 zwoegers binnen de lijnen eindigt het duel doelpuntloos. Samen met het waardeloze systeem van kaartverkoop blijft dat het enige smetje van een verder enerverende voetbaldag in Maribor. Het thuispubliek toont zich na het laatste fluitsigaal van z’n sportiefste zijde. De moegestreden spelers van de tegenpartij krijgen een warm applaus wanneer zij het veld verlaten.

In de derde helft belonen we onszelf met een ijsje. Vanille. Ambachtelijk bereid. Dat hebben we wel verdiend na alle ontberingen.

Stadium Lille Metropole niet vol bij seizoenstart

Vandaag 13 jaar geleden

Voor voetbaltoeristen levert de weg naar het noorden van Frankrijk niet zo gauw onoverkomelijke beletsels op. Lille, Lens, Valenciennes, Sedan en zelfs Reims of Auxerre, het is allemaal prima te doen.

Op de eerste speeldag van het seizoen 2005-2006 doet zelfs zo’n beruchte Zwarte Zaterdag mij niet van kleur verschieten. Al die vakantiegangers op weg naar de zon zijn al lang en breed gepasseerd wanneer ik in mijn Fordje koers zet naar Villeneuve-d’Ascq, sinds 2004 de thuisbasis van de Lille Olympique Sporting Club. Of ik die 320 kilometer vanuit Apeldoorn nou in drie of vier uur afleg, maakt weinig uit. Simpelweg een kwestie van op tijd vertrekken.

De naam Stadium Lille Metropole klinkt indrukwekkend. Zowel exterieur als interieur is het dat nou niet bepaald. Het is allemaal erg basic. Met weinig comfort. Het iets meer dan 18.000 toeschouwers stadionnetje stroomt zelden vol. De atletiekbaan om het veld draagt evenmin bij aan de sfeer.

Le LOSC mag in de Premiere Division van 2005 dan wel als tweede zijn geëindigd achter het destijds in Frankrijk ongenaakbare Lyon, qua publieke belangstelling staat het duidelijk in de schaduw van de buren uit Lens. Ik behoor tot de slechts 12.697 toeschouwers die de Champions League-deelnemer met een 1-0 overwinning tegen Stade Rennais aan het nieuwe voetbaljaar zien beginnen.

Bij thuiskomst na middernacht is de Zwarte Zaterdag al overgegaan in een rustige zondag.

30 juli 2005 Villeneuve-d’Ascq

 

De lokomotief komt zestig jaar na dato tot stilstand

Achter de bal aan (44/4): Zagreb

28 juli 2018

Best wel bijzonder een van de clubs te zien voetballen waartegen mijn vader tijdens een trip met AGOVV naar Joegoslavië speelde. Lokomotiva is een van de tegenstanders tijdens een driekamp die Apeldoorns trots in augustus 1958 afwerken in Banja Luka, in het huidige Bosnië. Zagrebs tweede club brengt later zelfs een tegenbezoek aan sportpark Berg en Bos. Zestig jaar na dato, bijna drie jaar na pa´s overlijden, komt de locomotief in het Maksimirstadion symbolisch tot stilstand…

De ochtend na Dinamo tegen FK Rudes, waarmee we ons oponthoud in de Kroatische hoofdstad aftrappen, begint met een sigthseeingtour door het historische centrum. Al tegen elven zitten de terrassen vol. Met name de kathedraal mag zich in een bovengemiddelde belangstelling van toeristen verheugen. De boerenmarkt en in historische uniformen paraderende ´huzaren´ doen eveneens een duit in het zakje van de authenticiteit.

Op het nabijgelegen Jelacic Plein vierden dertien dagen eerder tienduizenden Kroaten het met een gouden randje versierde WK-zilver van hun nationale voetbalhelden. Met hun prestaties brachten Modric, Rakitic, Mandzukic en consorten hun landgenoten in opperste staat van verrukking. De roodwit geblokte shirts van het Kroatische elftal hangen prominent uitgestald bij de vele souvenirshops. De euforie die zoiets losmaakt in een landje met vier miljoen inwoners, is ongekend. Een zwart shirt met de opdruk ‘Croatia World Cup Winner Russia 2018’, dat ik ergens zie hangen, geeft blijk van iets te veel vertrouwen in de goede afloop…

Voor clubs in de hoogste speelklasse van de Kroatische voetbalcompetite is het nagenoeg onmogelijk om gelijke tred te houden. Meeliften op de successen van de WK-finalist is op de eerste speeldag van de Hrvatski Telekom PRVA Liga niet aan de orde. De competitie-ouverture van landskampioen Dinamo werd vrijdagavond bezocht door nog geen drieduizend toeschouwers. Wanneer om half zeven de spelers van Lokomotiva en Inter Zapresic aan hun seizoen beginnen, bevolkt slechts een handjevol belangstellenden de tribunes.

Vanwege de bouw van een nieuw stadion wijkt Lokomotiva in het voetbaljaar 2018-2019 noodgedwongen uit naar het Maksimirstadion. Bij dit eerste optreden in Dinamo’s arena zit de loop van het publiek er niet bepaald in, mag ik gerust constateren. En dat terwijl de toegang nota bene gratis is.

De kassa’s waar we een etmaal eerder een entreebewijs aanschaften voor het duel van Dinamo, blijven gesloten. Er vindt geen kaartverkoop plaats. Iedereen mag voor niks naar binnen! Hooguit enkele honderden maken van dit buitenkansje gebruik. Thuiswedstrijden van csv Apeldoorn worden doorgaans drukker bezocht.

Ondanks dat ze niet hoeven betalen, krijgen de aanwezigen in spreekwoordelijke zin wél waar voor hun geld. Liefst vier doelpunten vallen er te bewonderen. Allen voor de ‘thuisploeg’. De blauwwitte trein van Lokomotiva dendert over het arme Inter heen.

Met AGOVV kent Lokomotiva zestig jaar geleden heel wat meer moeite. In Banja Luka houden aanvoerder Theo Kruitbosch en zijn ploegmakkers de formatie uit Zagreb op een verdienstelijk 3-3 gelijkspel.

Na meer dan dertig jaar weer terug naar Thiersee

Vandaag 6 jaar geleden

Tirol was bijna jaarlijks onze vakantiebestemming toen ik nog een klein kereltje was. Vanaf het midden van de jaren ’70 verblijven we met het hele gezin bijna elke zomer in Thiersee. Bij de familie Gruber. Jeugdsentiment.

Thiersee ligt op zeven kilometer rijden vanaf Kufstein. Via een bochtige weg omhoog bereik je het op bijna 700 meter hoogte gelegen dorpje. Thiersee bestaat uit Vorder-Thiersee en Hinter-Thiersee. Wij verblijven in die jaren altijd in het voorste gedeelte.

Dagelijks zwemmen in het meer. Veelvuldig naar de midgetgolfbaan. ’s Avonds uit eten in Landl of – over de West-Duitse grens – Bayrischzell. Met uitstapjes naar Kufstein, Kitzbuhel, Innsbruck, Salzburg en zelfs het Olympiapark in München. Met de kabelbaan, per auto of te voet hoog de bergen in. Onvergetelijk voor een jochie van een jaar of tien.

Als ik op de voorlaatste dag van mijn vijfdaagse voetbaltrip door Bayern en Oostenrijk onderweg ben van Salzburg naar Innsbruck, kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Ruim drie decennia nadat ik er voor het laatst ben geweest, neem ik bij Kufstein de afslag naar Thiersee. Voor het eerst rijd ik zelf die bochtige weg omhoog.

Nou ben ik niet zo emotioneel aangelegd, maar het doet me best wat om na al die jaren weer terug te komen in dat dorpje waar we jaren achtereen onze zomervakantie doorbrachten. Herr und Frau Gruber leven al jaren niet meer. Om te zien hoe de 1563 meter hoge Pendling als eh und je boven het meer en de huizen uitstijgt, geeft me een goed gevoel.

29 juli 2012 Thiersee

Geen heldendaden à la Boban in het Maksimirstadion

Achter de bal aan (44/3): Zagreb

27 juli 2018

Twee dagen Belgrado zijn voorbij gevlogen. We vervolgen onze korte ‘Tour de Balkan’ in Kroatië. Een busrit van vijf uur van de voormalige Joegoslavische hoofdstad verwijderd. Ik had best nog een paar dagen willen blijven. Al is het alleen maar om Rode Ster te zien stralen. De Servische hoofdstad is me honderd procent meegevallen. Nou heb ik er weliswaar slechts twee dagen rondgestapt, ik heb er een prima indruk aan overgehouden. Belgrado heeft absoluut niet het louche karakter dat ik dacht dat het had. Vriendelijke mensen. Betaalbaar. Prima transportmogelijkheden per openbaar vervoer.

Evenals bij onze komst vanuit Hongarije naar Servië wordt het opnieuw afzien aan de grens. Het kost slechts twintig minuten tijd om het land te verlaten. Om toegang te krijgen tot het land van de WK-finalist (en tot de EU) komt daar nog eens bijna een uur bij. Herr Juncker en Frau Merkel kunnen een voorbeeld nemen aan zulke controles.

Uit het dichte wolkendek dat al sins vertrek boven ons hoofd hangt komen op Kroatisch grondgebied zowaar kort enige druppels tevoorschijn. Een haast zeldzame gebeurtenis gedurende de zomerse hittegolf die heel Europa al een maand lang in een wurgende greep omklemt. Met een temperatuur van tegen de 30 graden blijft het nochtans onverminderd warm.

Met ruim een half uur vertraging bereiken we Zagreb. Er resten nog slechts twee uur tot de aftrap van Dinamo Zagreb tegen NK Rudes, de openingswedstrijd van het seizoen in de Hrvatski Telekom PRVA Liga. Gelukkig ligt ons hotel op 300 meter van het busstation. Snel inchecken. Meteen door naar het Maksimirstadion. Een historisch beladen plek.

Zvonimir Boban krijgt er in 1990 een heldenstatus. Bij rellen tussen tussen supporters van zijn club en die van Rode Ster trapt de voormalige Dinamo-captain op het veld een politie-agent onderuit die gewelddadig optreedt tegen fans uit Zagreb. Deze spanningen tussen Kroaten en Serven krijgen later een vervolg op een echt slagveld en staan indirect aan de basis van de burgeroorlog die Joegoslavië uiteen doet vallen. Een monument bij het Maksimir herinnert aan de Dinamo-fans die het oorlogsgeweld in de jaren negentig niet hebben overleefd.

Aan de competitie-ouverture van de Kroatische eredivisie kleeft op deze vrijdagavond weinig heroïek Het komt niet tot ‘oorlogshandelingen’ in of rond het stadion. Verre van dat. Wel moet ik me laten registreren om een kaartje te kunnen kopen. Mijn naam wordt op het ticket geprint. Dat is de prijs die ik moet betalen om het ‘slagveld’ van weleer te mogen betreden. Duur is het overigens allerminst om de Kroatische landskampioen aan het werk te kunnen. Een bedrag van welgeteld 30 Kuna, zoals de lokale munteenheid heet. En dan neem ik het duurste kaartje! Omgerekend 4 euro en een beetje. Wie naar een thuiswedstrijd van csv Apeldoorn wil, betaalt meer.

 Twaalf dagen nadat het Kroatische nationale elftal met WK-zilver vanuit Rusland naar huis is gekomen, bevolken behalve Erik Pasman en ondergetekende slechts 2.685 betalende toeschouwers de tribunes van Kroatië’s nationale voetbalstadion. Bijna 35.000 plekken blijven onbemand. Naar verluidt vieren de meeste Kroaten momenteel nog vakantie.

 Zelfs de nazaten van de beruchte Bad Blue Boys zijn slechts matigjes vertegenwoordigd op hun tribune achter de goal. Al laten degenen die wel de moeite hebben genomen om naar het Maksimir te komen wel 90 minuten lang van zich horen. Dat dan weer wel.

Het eveneens uit de hoofdstad afkomstige FK Rudes bederft de toch al lauwe stemming bijna compleet. Het seizoen lijkt te beginnen met een regelrechte stunt. De negentig minuten zijn al verstreken als Dinamo’s tegenstander alsnog de 1-1 gelijkmaker moet incasseren. Een fletse titelverdediger blijft zodoende op de valreep aan afgang bespaard.