Maandelijkse archieven: juli 2024

EK-dagboek (14) Half Nederland loopt de polonaise in Dortmund, op de foto in Schalke-shirt op de Oranje wand

Achter de bal aan (101): 40 kilometer ten oosten van Gelsenkirchen

Woensdag 10 juli 2024

De overwinning van het Nederlands elftal in de halve finale van het EK 1988 op thuisland West-Duitsland wordt nooit meer overtroffen. Qua beleving komt de Oranje-invasie van vandaag in Dortmund dicht in de buurt. Het bereiken van de EK-eindstrijd had het feest helemaal compleet gemaakt. Het mocht helaas niet zo zijn. Er kan zodoende een streep door een derde trip naar Berlijn binnen drie weken. Aan mijn EURO2024 komt 40 kilometer ten oosten van Gelsenkirchen een einde. Één wedstrijd te vroeg…

Het is toch geweldig wat het allemaal losmaakt in Nederland nu het Nederlands elftal in de halve finale van het EK staat. Heel Nederland wil ineens naar Dortmund. Iedereen wil meelopen in de polonaise. Al die azijnzeikers die altijd afgeven op de voetbalsport, kunnen beter voor eens en altijd zwijgen. Wat tijdens deze EURO2024 gebeurt, dat noemen we nou verbinden. Een paar succesjes van Oranje zorgen in onze gepolariseerde samenleving voor meer saamhorigheid dan alle betutteling en regelzucht waarmee politieke hooligans het leven van de doorsnee Nederlander anno 2024 vergallen ooit voor elkaar krijgen.

Wat er – voor zover ik het tussen al het heen en weer gereis naar Duitsland meekrijg – in de aanloop naar de clash met de Engelsen zoal gezegd en geschreven wordt heeft wel een hoog sensatiegehalte. De onkunde straalt er vanaf. Alles draait tegenwoordig om het aantal kliks. Wildwestverhalen over dat er ter plekke astronomische bedragen moeten worden neergeteld voor een hotelovernachting, durf ik gerust te betitelen – om het maar in Engelse termen te houden – als bullshit. Er zou geen leeg bed meer te krijgen zijn. Sommige hotels in het centrum van Dortmund zouden de argeloze Nederlandse voetbalfan doodleuk 2000 euro voor een eendaags verblijf uit de zak kloppen. Terwijl diezelfde supporters om de hoek, in Oberhausen, probleemloos voor 60 of 70 euro onderdak kunnen vinden. Op de ochtend voor vertrek naar Duitsland leert een blik op Booking.com dat er nog meer dan voldoende vrije bedden te boeken zijn.

Gezien de afstand tot aan de Nederlandse grens lijkt het mij logisch dat het overgrote deel van zowel de Oranjefans met kaarten als alle polonaiselopers op en neer rijden. Dat bespaart een overnachting. Zelf kies ik ook voor die optie. Ik mag mezelf voor de verandering zelfs geheel elektrisch naar de plek van bestemming laten vervoeren. Electrifying gaat het deze al bij voorbaat bijzondere dag zeker worden.

De reis over de oostgrens voltrekt zich in het gezelschap van de perschef van Dynamo en de clubfotograaf van Go Ahead Eagles en zijn neefje. Dat is een goed stel hoor! Nadat chauffeur Arjan mij in Apeldoorn heeft opgepikt, maken we tegen het middaguur een tussenstop in Brummen om onze andere reisgenoten in te laden. Dan geht’s los. Evenals eerder tijdens dit EK omzeilen we de grenscontroles bij Zevenaar door via Achterhoekse binnenwegen Duitsland binnen te glippen. Mede doordat de vooruitgeschoven posten van het immense Oranjelegioen op dat moment al lang en breed in polonaise door Dortmund marcheren, kunnen wij in de achterhoede ongestoord oprukken.

Uit praktisch oogpunt en de te verwachten drukte (chaos?) parkeren we in Gelsenkirchen. Op vertrouwd terrein. In een parkeergarage onder het Hauptbahnhof. We stappen zo de trein in. We zijn zeker niet de enige Nederlanders die op deze manier naar de wedstrijd reizen. Een groot aantal landgenoten houdt ons gezelschap tijdens de bijna 40 minuten treinreis. Zes uur voor de aftrap belanden we niet op Aruba, maar wel in Oranjestad…

Bij aankomst krioelt het van de mensen op het station. Het overgrote deel is gestoken in oranje uitdossingen. Een van de fanzones schijnt dan al afgesloten te zijn vanwege de enorme aandrang. Ook staan er her en heren met bordjes Need tickets. Zodra ik een aantal van hen voor de camera krijg, gaan de bordjes snel omlaag. Waren het in het verleden hoofzakelijk touts van Engelse afkomst die het illegale toegangskaartencircuit draaiende hielden, tegenwoordig betreft het in hoofdzaak heren uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Tijden veranderen. De markt is in andere handen overgegaan.

Bij de KFC op het Hauptbahnhof liegen die Nerven blank. Ik mag mijn two pieces menu niet eens binnen opeten. Iedereen moet weldra de zaak verlaten, schreeuwt het stuk chagrijn achter de kassa. Jeder muss gleich raus. Ze gaan zo sluiten, roept de tamelijk onsympathieke juffrouw. Op de drukste dag van het jaar nota bene. Het personeel reageert nogal gestresst. Buiten ontdek ik dat patatjes ontbreken in de papieren zak die ik m’n handen gedrukt heb gekregen. Ik zie me dus wel genoodzaakt om verhaal te gaan halen en de bestelde en betaalde frietjes met enig misbaar op te eisen. Wanneer je niet goed oplet, word je in Dortmund genaaid waar je zelf bijstaat.

In de binnenstad zijn feitelijk meer mensen op de been dan de winkelstraten kunnen verdragen. Je kan er bijna over de hoofden lopen. Stevig doorstappen is nagenoeg onmogelijk. Het is meer schuifelen. Onze Lieve Heer heeft Nederland voorzien van een uiterst kleurrijk gezelschap aan kostgangers, zo blijkt maar weer eens. Maar de stemming is geweldig. Dat het legioen dat de stad in bezit heeft genomen nogal luidruchtig is, kan weinig kwaad. Het blijft over het algemeen vreedzaam. Het is één groot volksfeest. Onvermoeibaar zetten die Holländer de Westfaalse stad op z’n kop. Zingend, springend en hossend. Je moet er maar de energie voor hebben om dat bij temperaturen van rond de 25 graden uren achtereen vol te houden. Een hele prestatie.

Oud-plaatsgenoot Jurgen Streppel, tegenwoordig directeur van Helmond Sport, slaat de doldwaze taferelen vanaf een terrasje lachend gade. Erik loopt Jan Willem van Dop tegen het lijf. Uiteraard wordt die ontmoeting tussen twee Go Ahead Eagles-iconen vereeuwigd. Enkel Jannie ontbreekt nog… Engelse supporters, die toch ook quite a reputation genieten, vallen nauwelijks op. The lads – veel vrouwen lopen er niet tussen – gaan bijna anoniem op in de massa.

Wat we rond half 6 in het Westfalenpark aantreffen, tart werkelijk alle voorstellingsvermogens. Bij het verlaten van de U-Bahn worden we opgeslurpt door een grote oranje zee van mensen. Via allerlei sociale mediakanalen ervaar ik dat er meer dan 100.000 ‘gekken’ (in de positieve zin van het woord) vanuit Nederland naar Dortmund zijn gekomen. Om me heen kijkend zou het mij niet verbazen wanneer dat aantal zelfs nog iets te bescheiden is ingeschat. Ik heb sinds het begin van de jaren ’80 meer dan 5000 wedstrijden bijgewoond. De happening van vandaag is er eentje van once in a lifetime, zoiets maak je waarschijnlijk nooit meer mee.

Als Schalke-supporter neem ik tijdens de wedstrijd toch wel met gemengde gevoelens op de Südtribune plaats. De Bundesligaclub die in het stadion van de halve finale z’n thuiswedstrijden afwerkt, reken ik niet tot mijn meest favoriete voetbalclubs. En dan druk ik het nog heel netjes uit. Het is alweer meer dan zeventien jaar geleden dat ik op deze plek voor het laatst zo’n ouderwetse Ruhrpott-Kracher meemaakte. Ik kan het dan ook niet nalaten om me in een oranje Schalke-uitshirt uit betere tijden in het hol van de leeuw op de foto te laten zetten. Zo ben ik dan ook wel weer. Ach, met een beetje provoceren is toch niets mis?

Chauvinistisch als ik ben, had ik natuurlijk gehoopt dat Oranje de finale zou bereiken. Het mocht helaas niet zo zijn. Al die bondscoaches thuis voor de buis en achter hun toetsenborden weten achteraf uiteraard hoe het beter had gemoeten. Meer aanvallender. Je kan toch moeilijk beweren dat een halve finaleplaats op een Europees kampioenschap niets voorstelt. Laten we wel zijn. Die Engelsen zijn natuurlijk geen koekenbakkers, zoals een bekende Apeldoornse volleybaltrainer dat passend zou kunnen verwoorden.

Het huidige Oranje heeft geen Gullits, Van Bastens of Rijkaards. En al helemaal geen Jan Wouters. Voor aanvang van het toernooi had ik er voor getekend om bij zes EK-wedstrijden van Oranje op de tribune te mogen zitten. Al geef ik eerlijk toe dat ik komend weekend graag nog een keer naar Berlijn was gegaan om EURO2024 op de mooist denkbare manier af te sluiten. Helaas gaat dat niet gebeuren. Het is mooi geweest.

EK-dagboek (13) Narrow escape na Ostalgisch middagje in Hohenschönhausen

Achter de bal aan (100/2): Berlin

Zaterdag 6 juli 2024

De kwartfinale van EURO2024 blijft er eentje om niet gauw te vergeten. Toch is mijn bezoek aan BFC Dynamo misschien wel minstens even gedenkwaardig. Ik keer in Oost-Berlijn terug in de onvoltooid verleden tijd. Meer dan drie decennia nadat ik de dames van Dynamo er heb zien volleyballen kom ik opnieuw in het Sportforum van Hohenschönhausen.

Het is wel handig dat mijn hotel naast het Hauptbahnhof van Magdeburg ligt. Om de RE1 van 10.12 uur naar Berlijn te halen, hoef ik een kwartiertje voor vertrek enkel mijn hotelkamer te verlaten, de lift van de derde verdieping naar benden te pakken en enkele tientallenmeters te lopen. De trein staat al klaar op perron 8. Ik hoef alleen maar in te stappen en te gaan zitten. Iets voor twaalven wandel ik al op Berlin Hauptbahnhof rond. De ‘warming-up’ bestaat vanmiddag uit een bezoek aan het Sportforum in Hohenschönhausen. Een oefenpotje van BFC Dynamo tegen de buren uit Lichtenberg.

Omdat de aftrap pas om 14.00 uur plaatsvindt, sla ik eerst bij de Rewe op het station wat te drinken in. Omdat er alleen in Berlijn naar verluidt al 300.000 Turken wonen, schijnt het vanavond een thuiswedstrijd voor Turkije te worden in het Olympiastadion. Toch zie ik zo’n negen uur voor aanvang hoofdzakelijk mensen met oranje shirts voorbij lopen. Duidelijk wordt meteen al dat niet alleen Turkse supporters vanavond het stadion zullen bevolken. Ik heb geen flauw idee hoeveel kaarten de KNVB heeft mogen verdelen. Afgaande op al het oranje is het zeker niet zo dat er helemaal geen Nederlanders op de tribune zullen zitten.

Met tram 5 moet ik bijna half Oost-Berlijn door om de thuisbasis van de ‘meest succesvolle Berlijnse voetbalclub aller tijden’ te bereiken. Een tramrit door de Vergangenheit. De woonkazernes zoals ze in de voormalige boeren- en arbeidersparadijzen in het Oostblok overal uit de grond werden gestampt, staan er nog altijd. Monotone flatgebouwen zover het oog rijkt. BFC Dynamo werd liefst tien keer op rij landskampioen van de voormalige DDR. De club heeft destijds machtige supporters. Erich Mielke is de belangrijkste. De (be)invloed(ing) van de Stasi-baas brengt zijn speeltje in eigen land tot grote hoogten…

Tegenwoordig slijt BFC Dynamo z’n dagen in de Regionalliga Nordost, op het vierde speelniveau van Duitsland. De sportieve successen behoren tot de voltooid verleden tijd. In eigen stad geven Hertha BSC en vooral die Eisernen van Union de toon aan. Vooral dat Union de afgelopen jaren is uitgegroeid tot the best team in town, steekt bij de verschrompelde Dynamo-aanhang. Dat supporters van de voormalige club van de Volkspolizei en de opstandige volksclub uit Köpenick elkaar haten, stamt al uit DDR-tijden.

Het voorbereidingspotje tegen Lichtenberg 47, dat een klasse lager uitkomt, brengt hooguit 200 mensen op de been. Er is sprake van een hoog tatoeage-gehalte op het enigszins gedateerde complex . Een supporter van de tegenpartij die naar binnen wil, moet het rode shirt dat hij draagt binnenstebuiten keren van een suppoost.

Ik ben overigens niet de enige Nederlander die de wedstrijd, die door de thuisclub eenvoudig met 3-0 wordt gewonnen, bezoekt. Het betreft zelfs oude bekenden: de ‘harde kernen’ van NEC en Cork City. Het Nederlands elftal wordt dus toch nog gevolgd door ‘echte’ voetballiefhebbers en niet alleen maar door gezelligheidsdieren die zich de hele dag klemzuipen en vooral komen om mee te kunnen lopen in zo’n beregezellige mars naar het stadion.

Mijn vermoeden dat ik al eens eerder op het Sportforum geweest ben, blijkt te kloppen. Heel lang geleden. Slechts twee of drie maanden na de Val van de Berlijnse Muur is dat geweest. Begin 1990. De Dynamosupporter waarmee ik in gesprek raak, wijst me naar een soort fabriekshal achter het voetbalveld. Hij vertelt dat TSC Berlin er meer dan 34 jaar nadat ik de dames van Dynamo – het Apeldoornse Dynamo wel te verstaan – heb zien volleyballen, nog altijd huishoudt in het Sportforum. Noemen ze dat nou soms Ostalgie?

Het is broeierig warm vandaag. Na een wat onstuimige vrijdag kruipt de temperatuur op deze zaterdag richting de 30 graden. Volgens de meteorologen is er onweer op komst. Als ik tegen zessen bij het Olympiastadion aankomt hangt er een dreigend grijs wolkenpak boven de Duitse Hauptstadt. Het regent al zachtjes als ik de metro uitkom. Gelukkig blijft het daar ook bij. Evenals bij de wedstrijd eerder tegen Frankrijk in Leipzig blijken de waarschuwingen voor thunder and lightening erger dan de werkelijkheid. Er is weer eens sprake van veel paniek om niets. Iedereen die zich voor de stadioningangen verdringt om de kwartfinalewedstrijd op EURO2024 te kunnen zien, blijft een nat pak bespaard.

Erik is ook vanuit Hamburg in Berlijn gearriveerd. Hetzelfde geldt voor de nieuwe centrale verdediger van het Doetinchemse DZC ’68, die onlangs met WSV nog degradeerde naar de tweede klasse. Zelfs Sinterklaas is helemaal vanuit Spanje naar Duitsland gevlogen. Evenals talrijke andere beschimmelde superfans.

In vergelijking met de eerder in Berlijn gespeelde wedstrijd tegen Oostenrijk lijken de zaken rond de catering een stuk verbeterd. Ik heb de indruk dat er meer verkooppunten bij zijn gekomen. Hongerige en dorstige stadionbezoekers lopen elkaar in elk geval niet meer onder de voet. Een beetje overtrokken vind ik de tientallen stewards die gedurende de wedstrijd twee rijen dik op de blauwe sintelbaan staan om het publiek in de gaten te houden. Voor zover ik kan beoordelen verloopt de enerverende voetbalavond ordentelijk. Er worden geen wolventekens gemaakt waar de zelf zo onberispelijke heren van de UEFA aanstoot aan kunnen nemen.

De Turkse supporters zijn inderdaad in de meerderheid. Geweldig die passie waarmee zij het voetbal beleven. Toch geeft het oranjelegioen de hartstochtelijke Osmanen uitstekend partij. De spelers van Oranje zijn aanvankelijk wat minder op dreef. Slecht voetballen en tóch winnen is echter ook een kwaliteit…

Het Nederlands elftal bereikt de halve finale, maar vraag niet hoe. Het is een op z’n zachtst gezegd nogal zware bevalling. Engeland is woensdag in wat ze bij ons in Gelsenkirchen die verbotene Stadt noemen de tegenstanders. In de eerder vandaag gespeelde andere kwartfinale tegen het unbequäme Zwitserland winnen de Engelsen zowaar de noodzakelijk geworden penaltyreeks. Het luizenvoetbal van de Engelse bondscoach Southgate is het enige dat een terugkeer naar Berlijn volgend weekend in de weg staat.

De oranjekant van het Olympiastadion ontploft na het laatste fluitsignaal van de pedante Louis de Funes-kloon monsieur Turpin. Van blijdschap, maar zeker ook van opluchting. Dat het niet overhield, daar maalt niemand meer om terwijl het nu ook op de tribunes van links naar rechts gaat. Ik kan niet te lang blijven meegenieten van de losgebarsten volksvreugde. Ik moet namelijk nog met de trein terug naar Magdeburg.

Ondanks de drukte, leiden de diensdoende instanties de massale leegloop bewonderenswaardig soepel in goede banen. Ik ben ruimschoots op tijd terug op het centraal station. Sterker nog, ik moet zelfs nog bijna drie kwartier wachten. Om 0.40 uur kan ik vanaf Berlin Hauptbahnhof weer terug. Om 2.36 uur stap ik uit op Magdeburg Hauptbahnhof. Met mij verlaten enkele tientallen Turkse supporters de trein. Pff, het was me het dagje wel weer.

EK-dagboek (12) Oude Tienertoertijden herleven en een Schockmoment für die ganze Fussballnation

Achter de bal aan (100/1): Magdeburg

Vrijdag 5 juli 2024

Daags voor de kwartfinalewedstrijd van het Nederlands elftal tegen Turkije begeef ik me alvast op weg. Evenals eerder in het toernooi strijk ik neer in Magdeburg. De uitschakeling van het thuisland, die ik er meemaak, komt hard aan. Vooral bij de commentator van de ARD. De arme man spreekt van ‘ein Schockmoment für die ganze Fussballnation‘.

Omdat Erik, de mazzelpik, tot de bevoorrechten behoort die een kaartje hebben weten te bemachtigen voor de kwartfinalewedstrijd in Hamburg tussen Mbappé en Cristiano Ronaldo, stap ik in de vroege ochtend al in Emmerich op de trein met bestemming Magdeburg. Ik had misschien wel mee kunnen gaan Hamburg. Maar dan loop je daar weer de kans om in een buurt verzeild te raken, waar je beter maar niet terecht kan komen. Vandaar dat ik maar vast richting Berlijn verkas voor de kraker van zaterdag. Ik heb natuurlijk niet voor niets zo’n handig Deutschland Ticket aangeschaft.

Een geweldige uitvinding, dat Deutschland Ticket. Het doet me een beetje denken aan de zomers waarin ik als ondernemend ventje Nederland ontdekte met een Tienertoerkaart. Voor een paar tientjes (in guldens!) toerde deze tiener al begin jaren ’80 alle voetbalstadions in het land af. Met m’n Deutschland Ticket kan ik voor 49 euro een hele maand onbeperkt met de trein door Duitsland reizen. Heel relaxt, kan ik wel zeggen. Doordat je geen gebruik mag maken van IC’s en EC’s, moet je er alleen wel wat meer tijd voor uittrekken om het punt van bestemming te bereiken. Verder is die kaart z’n geld dubbel en dwars waard.

Je moet er wat voor over hebben om het Nederlands elftal evenals in 1988 Europees kampioen te zien worden. Je moet overal rekening mee houden. Zelfs met grenscontroles. Vandaar dat ik omstreeks half zes al in de auto zit op weg naar Emmerich. Drie kwartier later kan ik bij Zevenaar echter ‘gewoon’ doorrijden. In tegenstelling tot bij onze reis naar München, vier dagen geleden alweer, is de Duitse douane vandaag op dit vroege tijdstip (nog) niet bezig met het veroorzaken van files.

Ik parkeer mijn Focus zodoende al zo’n twintig minuten voor vertrek van de RE19 van 6.52 uur met als eindbestemming Düsseldorf bij het Emmericher Bahnhof. Het is weliswaar een hele zit tot aan Magdeburg, maar de reis verloopt als een tierelier. Ik moet onderweg drie keer overstappen – in Duisburg, Bielefeld en Braunschweig -, maar alles zit voor de verandering eens mee. Zelfs de Wifi werkt aan boord van de diverse treinen. Ongekend! Welgeteld zeven uur en 40 minuten na vertrek uit Emmerich, arriveer ik in de plaats die de komende twee nachten als tussenstop fungeert op weg naar de halve finale van het EK!

In de vier nachten waarop ik eerder tijdens het toernooi in Barleben verbleef, heb ik van Magdeburg enkel het centraal station en de Burger King tegenover het station gezien. Nu kan ik ook nog een beetje rondkoekeloeren. Je kijkt er je ogen uit. Fotograferen in de Magdeburger Dom mag enkel ter betaling! Degene die in de meest prominente gebedshuis ter plaatse een kiekje wil maken, is gebührenpflichtig. Een beetje dom…

Op mijn kamer in het Intercity Hotel hoef ik niets te missen van de twee vandaag gespeelde kwartfinalewedstrijden. De uitschakeling van de Mannschaft tegen Spanje doet pijn. De verbouwereerde ARD-commentator spreekt van een shock voor de hele voetbalnatie als de DFB-Elf er na verlenging uitvliegt. Schade dat alles vorbei ist, geen Endspiel Duitsland – Nederland volgende week. Doodzonde.

EK-dagboek (11) Berlin, Berlin, we gaan weer terug naar Berlin: Weg naar de halve finale ligt open voor Oranje

Achter de bal aan (99/2): München

Dinsdag 2 juli 2024

München blijft niet alleen een bezoek meer dan waard, de Beierse hoofdstad blijft ook Nederlands elftal bijzonder welgezind. Door de 3-0 zege op Roemenië plaatst Oranje zich eenvoudig voor de kwartfinale van EURO2024 en ligt de weg naar meer open.

De BildZeitung, Duitslands nationale geweten, pakt vanochtend ouderwets uit. Nu de eigen Mannschaft in de kwartfinale van EURO2024 staat, neemt het vertrouwen in een goede afloop weer ouderwetse proporties aan. In de aanloop naar het EK deugde er weinig van wat de nationale voetbalhelden er van bakten. Na twee weken EK is de stemming volledig gedraaid. Het overmoedige Bild durft zelfs al stiekem aan de toernooiwinst te denken. Wenn wir Spanien schlagen, holen wir den Titel!

Dat het Nederlands elftal vandaag z’n opwachting maakt in de plaats waar het 36 jaar geleden Europees kampioen werd, blijft evenmin onbesproken. Oranje in Anmarsch: Holland hüpft durch München. Maar liefst 100.000 Nederlanders zijn volgens ’s lands grootste boulevardkrant in aantocht om van links naar rechts mee te hossen met de Snollebollekes. Voor het eerst tijdens deze EK-eindronde mogen supporters ter plaatse een mars houden. Dit gebeurt op historisch terrein. Rondom het Olympiastadion, daar waar Gullit en Van Basten Nederland in 1998 aan EK-goud hielpen. Je zou bijna vergeten dat er om 18.00 uur ook nog gevoetbald moet worden tegen de Roemenen. Het Oranjecarnaval lijkt het sportieve geweld bijna naar de achtergrond te verdringen.

Op pagina 2 trekt Bild ook van leer tegen de chaos bij de Duitse spoorwegen. Deutschland hat jetzt die unpünktlichste Bahn aller Zeiten klinkt verontwaardigd dat de helft van alle treinen in de Bondsrepubliek te laat op het punt van bestemming aankomt. Ons blijft de ellende op het spoor op de heenweg naar München bespaard. De trein vanaf Ingolstadt Nord rijdt keurig volgens de dienstregeling. Voor 11 uur stappen we al uit op een Hauptbahnhof dat ik nauwelijks terug herken. Het staat flink in de steigers. Van het oude stationsgebouw is weinig meer over.

De binnenstad in vast in Roemeense hand. Op de Marienplatz zijn voetbalsupporters in oranje shirts veruit in de minderheid. Het is een en al het geel van de echipa nationala dat de klok slaat. De Roemenen maken er aan het eind van de ochtend een heerlijk feestje van. Onder toeziend oog van de ruimschoots aanwezige paradetroepen van de Spezialeinsatzkommandos van de Münchense veldwachterij springen en zingen ze dat het een lieve lust is.

Die 100.000 Nederlanders waarover Bild met veel gevoel voor overdrijving rept, zijn op dat moment aan het paraderen in het Olympiapark. Bij SBS6 spraken ze eind vorige week na de eerdere happenings in Hamburg, Leipzig en Berlijn al over ‘iconische’ gebeurtenissen. Tsja, het is maar hoe je ergens naar kijkt. Ze moeten vooral doen wat ze niet laten kunnen. Ze doen hun best maar. Zelf laat ik – mede uit tijdgebrek – het Olympiagelande links liggen. Nadat ik met Erik een kijkje heb genomen bij het Stadion aan de Grunwalderstrasse en het clubcomplex van FC Bayern aan de Sabener Strasse, doen we ons op het Hauptbahnhof nog te goed aan een mals schnitzeltje.

Het is dan al bijna al half 3, zo zoetjes aan tijd om naar de Allianz Arena te vertrekken. Ik vind het een beetje raar dat er geen U- en S-Bahnen vanaf het station rechtstreeks naar het stadion rijden. We moeten daarvoor overstappen op de Odeonsplatz. Vandaar pendelt de U6 met grote regelmaat naar Fröttmaning, het dichtst bij het stadion gelegen U-Bahnhof. De wedstrijd begint om 18.00 uur. Drie uur eerder gaan de stadionpoorten open. Als wij om tien voor 3 ter plekke arriveren is het al een drukte van belang voor de nog gesloten hekken.

In de drie uur die volgen tot aan de aftrap stroomt het EK-stadion van München vol. Evenals bij de drie voorgaande duels zit er weer volop oranje. Hoeveel het er zijn, durf ik niet te zeggen. Een duizendje of twintig, zitten er wel weer, zo schat ik in. De hoeveelheid Roemenen is eveneens indrukwekkend. Voor mijn 50 euro heb ik een uitstekend plekje achter de goal in Block 114 aan de Oranjekant van de arena. Als toeschouwer in Munchen zit je er bovenop. Van zo’n hinderlijke atletiekbaan zoals in het Berlijnse Olympiastadion ondervind je hier geen hinder.

Van de EK-stadions die ik de afgelopen twee weken aandeed, scoort de in 2005 Allianz Arena in menig opzicht het best. Vanwege de enorme hoeveelheid verkooppunten van etenswaren en (fris)drank valt het met het gedrang reuze mee. De omloop binnen de stadionmuren is bovendien dermate breed van opzet dat degenen die in de rij staan voor een beker bier of een vette hap de doorgang van anderen niet belemmeren. En ook over sanitaire voorzieningen valt er weinig te zeiken. Juist omdat er ruimschoots plekken voorhanden zijn waar stadionbezoekers met hoge nood wél kunnen zeiken…

Dat Nederland met 3-0 wint van Roemenië en zich relatief eenvoudig plaatst voor de kwartfinale maakt deze dinsdag helemaal tot een geslaagde voetbaldag. Zaterdag volgt de kwartfinale in Berlijn. Tegenstander is dan Turkije, dat Oranjebedwinger Oostenrijk in de avondwedstrijd in Leipzig met 2-1 bedwingt. Dat er nergens buiten Turkije meer Turken wonen dan in Berlijn, geeft al bij voorbaat een pikant tintje aan de clash in het Olympiastadion. Maar met alle respect voor Turkije, ik verwacht toch wel dat ze na zaterdag uitgetoeterd zijn. Oranje beschikt over een kwalitatief betere selectie. De weg naar de halve finale op woensdag 10 juli in Dortmund ligt helemaal open. Veel van mijn gewaardeerde Facebook-vrienden maken ook vanavond in al hun deskundigheid weer gehakt van bondscoach Ronald Koeman en zijn spelers. Dit neemt niet weg dat enigen die Nederland uit de halve finale van EURO2024 kunnen houden, de mannen van Oranje zelf zijn. Van dat geleuter over mooi, aanvallend voetbal en die Hollandse school kopen we niets. Bij dit soort toernooien telt enkel en alleen het resultaat!

Voor zover ik dat kan beoordelen verloopt de aftocht van de meer dan 60.000 stadionbezoekers na afloop van de wedstrijd probleemloos. Ondanks dat het flink druk is, slaagt de verkeers- en spoorwegpolitie erin om de mensenmassa van en naar Fröttmaning beheersbaar te houden. De treinen (en ook speciale shuttlebussen) naar de binnenstad rijden af en aan. Als de ene trein is vertrokken, komt de volgende er alweer aan. Prima geregeld. Het is te merken dat ze bij thuiswedstrijden van FC Bayern vaker met dit bijltje hakken in München.

Het enige minpuntje van een verder vlekkoos verlopen dag is dat trein RE1 naar Ingolstadt en Nürnberg aansluitend met een kwartier vertraging vanaf het Hauptbahnhof vertrekt. We zijn zodoende iets later dan gepland terug in Ingolstadt Nord. Het is zoals Bild vanochtend al aangaf: in juni was elke tweede trein in Duitsland verspätet. Nadat onze trein op de heenweg keurig op tijd arriveerde, hadden we dus al op voorhand kunnen weten dat dit op de terugweg weleens anders zou kunnen zijn…

EK-dagboek (10) We gaan 36 jaar na dato weer naar München toe

Achter de bal aan (99/1): Ingolstadt

Maandag 1 juli 2024

Het is wel een behoorlijke omweg om via Munchen de finale van EURO2024 in Berlijn te moeten bereiken. Via Leipzig of Dusseldorf zou de weg een stuk korter geweest zijn. Maar ja, de heren vedetten van Oranje kwamen zoals bekend niet verder dan de derde plaats in Groep D. Vandaar dat ik 36 jaar nadat ik in het Olympiastadion getuige ben geweest van hoe Nederland Europees kampioen werd weer naar Munchen ga.

Na vier dagen in de Heimat gaat het vandaag de grens alweer over. Een kaartje voor het geval het Nederlands elftal de achtste finale zou bereiken, had ik al toegewezen gekregen. Om dinsdagavond ook daadwerkelijk in de Allianz Arena tegen Roemenie op de tribune te zitten, moest ik vrijdag alleen een door de KNVB gemailde link activeren. Fluitje van een cent. Zondag zat mijn digitale ticket in de EURO2024 ticket-app.

Het wordt weer eens zo’n (reis)dag waarop ik m’n eigen verstandelijke vermogens openlijk in twijfel trek. Bijna 700 kilometer in de auto zitten voor zoiets banaals als een voetbalwedstrijdje. Echt, ik lijk wel niet wijs. Ik vrees dat ik het nooit zal afleren. Het bloed blijft kruipen waar het niet gaan kan. En dan hoef ik nota te bene niet eens zelf te rijden. Erik zit de 670 kilometer tot aan Ingolstadt, onze verblijfplaats gedurende deze trip, achter het stuur.

Het wordt me het ritje wel… Het begint al met de aangekondigde grenscontroles. Omdat op de radio wordt gewaarschuwd voor een wachttijd van 38 minuten op de A12 omzeilen we dat door van Doetinchem via allerlei binnenwegen naar Emmerich te rijden. Bij de verkeersinformatie op de WDR hebben ze het dan al over een uur vertraging waarmee automobilisten rekening moeten houden die via Grenzstelle Zevenaar Duitsland binnen willen rijden.

Dat ongemak valt volledig in het niet bij de files tot aan Koln. Op de A3 tussen Mettmann (bij Dusseldorf) en Solingen wordt aan de weg gewerkt. Er is slechts een rijstrook beschikbaar. Alles loopt vast. Meer dan 10 kilometer file. Ga er maar voor zitten. Een Verspatung van 45 minuten tot een uur! Eriks routeplanner plant weliswaar een andere route, maar datzelfde advies gevende navigatieapparaten van honderden medeweggebruikers. Erg veel beweging zit en komt er niet in. Op de fiets waren we waarschijnlijk sneller vooruitgekomen.

Pas om kwart voor twee rijden we in Leverkusen langs de BayArena. Meer dan drie uur na vertrek uit Apeldoorn! Onder normale omstandigheden leg je die afstand in anderhalf uur af. De resterende 480 kilometer hebben we gelukkig minder te stellen met allerlei Baustellen. Na Frankfurt lasten we even een korte eetpauze in. Kort na zeven uur bereiken we Ingolstadt. Net op tijd om live mee te krijgen hoe Frankrijk de Rode Duivels naar huis stuurt. Portugal tegen Slovenie, de twee achtste finalewedstrijd van vandaag, kan ik zelfs in het geheel op televisie bekijken.

Morgen geht’s weiter nach Munchen! Al bij voorbaat een sentimental journey. Ik zie nog zo voor me hoe Franz Beckenbauer op die 25e juni van het onvergetelijke jaar 1988 zich na afloop van de door Nederland met 2-0 gewonnen EK-finale tegen de Sovjets bij het Olympiastadion een weg moest banen door een horde uitgelaten Nederlandse supporters. Vier dagen nadat Oranje zijn Mannschaft uit de toernooi had geknikkerd, zongen ze (we…) der Kaiser uit volle borst toe. “Der Franz wird arbeitslos.” De ‘echte’ finale in 1988 was namelijk die halve finale in Hamburg, zoals iedereen die er destijds bij was weet.