Het nogal twijfelachtige record stond sinds 2011 op naam van De Ondernemer. Ondanks talrijke reclamaties liet de onvolprezen afdeling factuurverwerking van Wegener me destijds zegge en schrijve een half jaar wachten op een betaling van maar liefst 150 euro. Ik kan langs deze weg meedelen dat het record is gesneuveld. Het is inmiddels méér dan een half jaar geleden dat de eerste uitgave van het Apeldoornse sportmagazine Deportivo van de persen rolde. Sterker nog, we zijn al hard op weg naar de zeven maanden. Het tweede nummer had ook al meer dan drieënhalve maand geleden moeten verschijnen. Je wilt niet weten hoeveel tijd en werk ik er in heb gestoken. Maar er voor betaald krijgen, ho maar.
Nou was in het geval van De Ondernemer duidelijk sprake van een incident. Bij andere gelegenheden bleef de wachttijd op uitbetaling van waarvoor ik me uitgesloofd had binnen de perken. Wat betreft het verhaal Deportivo ligt het er iets té diks bovenop. Je maakt afspraken en vervolgens worden die afspraken niet nagekomen. Ik kan ook niet zeggen dat ik niet van tevoren gewaarschuwd ben. Dat verwijt kan ik mezelf gerust maken. Er zijn er meer dan genoeg geweest die me waarschuwden. Dat klopt. Toch ben ik er met open ogen ingetuind. Hoe ik zo stom kon zijn? Tsja, wanneer je dringend verlegen zit om werk, ga je noodgedwongen met lieden in zee om wie je beter met een grote boog heen kunt lopen. Je moet wat, hè.
Inderdaad, ik kende de verhalen wel. Ik was er van op de hoogte. Adverteerders wijsmaken dat ze hun bedrijf kunnen aanprijzen in een oplage van zoveelduizend exemplaren. En dan in werkelijkheid slechts een fractie van dat aantal magazines of kranten laten drukken. Het riekt naar oplichting. Maar als ik schrijf dat het dat ook is, kost me dat ongetwijfeld opnieuw dierbare vriendinnen op Facebook. Ik moet wel uitkijken wat ik schrijf. Ik mag iemands goede naam en reputatie niet zo maar door het slijk halen, hoe bedenkelijk die naam ook is. De waarheid mag tegenwoordig niet meer gezegd worden. We leven natuurlijk wel in een omgekeerde wereld waarin ik anderen niets mag aanrekenen. Zelfs niet wanneer ze niet afrekenen. Zoiets mag ik nooit uit het oog verliezen. Allemaal m’n eigen schuld.
Doodzonde trouwens dat niemand die tweede uitgave van Deportivo ooit in gedrukte vorm heeft mogen bewonderen. Het eindresultaat zag er prima uit, al zeg ik het zelf. Jammer dat niet iedereen heeft gedaan wat hij moest doen. Gestelde deadlines laten verstrijken. Eigen handeltjes voorrang verlenen. Ondeugdelijke afspraken maken met drukkers. Dingen op z’n beloop laten. En toen de gedrukte exemplaren naar verluidt vanuit Polen bij UPS waren afgeleverd, kon er ineens niet betaald worden. Zo kreeg ik het achteraf tenminste meegedeeld.
Of het waar is, weet ik niet. Dat kan ik niet checken. Voor zover die magazines ooit gedrukt zijn – want daarover heb ik zo mijn twijfels –, moeten ze inmiddels al meer dan drie maanden bij UPS staan te verstoffen. Smoesjes. Leugens. Lulkoek. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Met betalingen zou het uiteraard helemaal in orde komen. Sterker nog, de uitgever staat zelfs wel open voor een derde uitgave, zo vertelde hij me de laatste keer dat ik hem sprak. Hij wel, ja.
Wanbetalers en oplichters hebben vrij spel in Nederland. Niemand moet me maar kwalijk nemen dat ik hoop dat dit soort vrije jongens eens dubbel en dwars de rekening gepresenteerd krijgen voor de wijze waarop ze anderen benadelen. Als ik tenminste zo vrij mag zijn om dat te zeggen.
© RK