Achter de bal aan (125/3): Leipzig
Zondag 12 juli 2026
Tussen de twee meest prominente voetbalclubs in Leipzig bestaat weinig onderlinge chemie. De fans van Traditionsverein Lokomotive zien de door hen verachte Rote Bullen uit de Bundesliga het liefst stikken in hun eigen energiedrankjes. Voor Chemie in Leipzig is het Alfred-Kunze-Sportpark in Leutzsch the place to be, zo ondervind ik bij mijn bezoek aan een verhitte tweestrijd waarin het in de Tweede Bundesliga uitkomende 1. FC Magdeburg de tegenstander is.
Ik verbaas me er een beetje over dat er in de trein vanuit Magdeburg naar Halle an der Saale geen supporters van de 1. FC Magdeburg zitten. De RE30 van 9:34 van de DB Regio Südost met als eindbestemming Zwickau heeft op deze warme zondagochtend sowieso weinig passagiers aan boord. Van vertraging is al evenmin sprake. Ik heb dus absoluut geen redenen tot klagen. Na de overstap in Halle kom ik om iets iets voor half 12 aan op Leipzig Hauptbahnhof, bekend terrein.
Om bij het Alfred Kunze Sportpark te komen, de thuishaven van de Betriebssportgemeinschaft Chemie , moet ik per S-Bahn verder naar Leipzig-Leutzsch. Wachtend op de trein daar naartoe, blijken er toch volop FCM-supporters te zijn afgereisd van Sachsen-Anhalt naar Sachsen. Samen met enkele tientallen in groen gestoken thuissupporters vergezellen zij mij in de S1. Vanaf het stationnetje van Leutzsch, dat compleet in de steigers staat, gaat het in processie naar het AKS. In Engeland hoef je bij zo’n gelegenheid gewoon the crowd te volgen, in de buitenwijk van Leipzig the crowds. Meervoud dus…
Ondanks dat de temperatuur vanmiddag de 30 graden overstijgt, zit de gang naar het sportpark er behoorlijk in. De aftrap van de Saisoneröffnung van de Leipzigse Regionalliga-club staat gepland om 2 uur. Een vijftigtal minuten voordien trotseren al tientallen voetballiefhebbers de hitte. Leipzigers en Magdeburgers. Achter het uitvak heeft zich al een behoorlijk gezelschap fans verzameld van de enige DDR-club die ooit een Europa Cup heeft veroverd. Aangezien ze niet bij mij in de trein zaten, neem ik aan dat de hele meute met de auto is gekomen.
BSG Chemie Leipzig, afgelopen voetbaljaar twaalf plekken achter de niet gepromoveerde kampioen en plaatsgenoot Lok(omotive) geëindigd, combineert de oefenpot tegen de Tweede Bundesligist met een open dag. Ik laat de activiteiten die op een terrein achter de hoofdtribune plaatsvinden aan me voorbij gaan. Ik verkies een spaarzaam plekje in de schaduw alvorens ik me een twintigtal minuten voor aanvang door de toegangscontrole waag.
Het stadion is een veredeld openluchtmuseum. Vergeleken met de moderne arena’s van tegenwoordig ontbreken zo’n beetje alle elementaire voorzieningen. Enkel de hoofdtribune is voorzien van een overkapping. Op de overige tribunes zijn alle toeschouwers blootgesteld aan de zon. Die brandt er de hele middag onverbiddelijk op los. Op de Dammsitz, de onoverdekte zitjes voor de hoofdtribune, ontkom ik er niet aan. Ik krijg de volle laag. Het is maar goed dat ik zonnebrandcrème bij me heb. Ik smeer er zodoende flink op los.
Van hitteprotocollen, zoals in het paradijs van Rob Jetten, hebben ze in Leutzsch nog nooit gehoord. In Leipzig lopen ze niet te piepen over codes geel, oranje of rood. In het Alfred-Kunze-Sportpark is elke wedstrijd sprake van Code Groen. Op de Norddam, het ouderwets Engels aandoende terrace achter de ene goal, gaan de fanatieke Chemiker bij weer en wind tekeer. De 200 of 300 Magdeburgers achter de andere goal geven prima tegengas.
Dat beide clubs uitgerekend onder zulke omstandigheden elkaar 4 x 30 minuten bestrijden, is eigenlijk onverantwoord. En dan niet eens zozeer voor de spelers, maar meer voor de bijna 5000 diehards die het tot het einde toe uitzitten. Diep respect voor zoveel toewijding.
Voor de volledigheid: FCM beslist het verhitte gevecht in Leutzsch met 4-1 in z’n voordeel. Aangezien de Magdeburgers twee klassen hoger spelen zijn ze dat ook wel een beetje aan hun stand verplicht.