Achter de bal aan (127): Leverkusen/Hilden
Zaterdag 1 augustus 2026
Omdat ik mijn Deutschland Ticket met een maand verlengd heb, maak ik daar op de eerste dag van augustus meteen optimaal gebruik van. Eventjes op en neer naar Leverkusen en Hilden. Twee voetbalwedstrijden op één dag meepikken. Zoals wel vaker parkeer ik de auto in Emmerich en neem vanaf daar de trein. Vooraf houd ik alleen geen rekening met een afsluiting van de A50. Met dank aan het Ministerie van Verkeer en Waterstaat krijgt mijn dagje voetballen kijken op de terugweg zodoende een verlenging.
Aangezien de aftrap van de oefenwedstrijd tussen de vrouwen van Bayer Leverkusen en Racing Genk al om 12.00 uur plaatsvindt, zit ik even na achten al in de RE19 richting Düsseldorf. Gezien alle ongemakken en vertragingen bij de Deutsche Bahn is het verstandiger om het zekere voor het onzekere te nemen en wat extra tijd in te plannen. Wonderwel mis ik mijn enige aansluiting op deze warme zaterdagochtend niet. De trein van Düsseldorf Hauptbahnhof naar Leverkussen-Mitte zit dan wel afgeladen vol – een groot aantal passagiers moet zelfs staan –, toch levert die Bahn me niet te laat af op mijn eerste halteplaats.
Alvorens verder te gaan naar Bayer 04’s trainingscentrum, waar beide damesteams de strijd met elkaar aangaan, rest me ruimschoots de tijd voor een meet & great met Leverkusen. Hoewel ik in het verleden met zekere regelmaat op de tribune heb gezeten in het Ullrich Haberland Stadion en de BayArena, ben ik niet eerder in de stad zelf geweest. Leverkusen is ook niet echt een aanrader, merk je al als je er 5 minuten rondwandelt. De nabijgelegen metropolen Düsseldorf en Köln hebben toeristen beduidend meer te bieden dan de toch enigszins saaie thuishaven van pharma-gigant Bayer.
Wat Philips voor Eindhoven is, is Bayer voor Leverkusen. Het Leistungszentrum Kurtekotten is slechts een miniem voorbeeld van wat de aspirientjes van grondlegger Friedrich Bayer en zijn nazaten iets ten noorden van Köln teweeg hebben gebracht. Alom is zichtbaar wat Bayer ter plaatse uit de grond heeft gestampt. Met sportbeoefening als een belangrijk onderdeel van een gezonde bedrijfsstrategie. Onder impulsen van het Bayer-concern reiken tal van clubs in de meest uiteenlopende takken van sport tot grote hoogten.
De enige tribune rond het hoofdveld van het trainingscomplex is redelijk gevuld. De voertaal is Nederlands. Het merendeel van de toeschouwers lijkt me afkomstig uit Genk. In hoofdzaak familieleden van de speelsters. Toch zijn zelfs bij dit soort potjes volop heren in gele hesjes op de been om de orde te handhaven. Het schijnt tegenwoordig nodig te zijn. Al ontgaat de noodzaak ervan mij. De hooligans van Bayer genieten momenteel ergens van een welverdiende vakantie. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat zij tot de vaste bezoekers van de Bayer 04-dames behoren.
Wel aanwezig bij de vrouwentak van de Werkself zijn de twee Nederlandse aanwinsten Justine Brandau en Lobke Loonen, overgekomen van respectievelijk Feyenoord en FC Utrecht. Loonen scoort de enige goal van het spektakel dat ik niet al te spectaculair kan noemen. Maar ja, omdat het de enige wedstrijd betreft die ik kan combineren met wedstrijd nummer 2 van vandaag, kan ik Kurtekotten toch maar mooi afvinken.
Om 16.00 uur ben ik 25 kilometer verderop getuige van de première van VfB 03 Hilden in de Regionalliga West. Voor het eerst in de 123-jarige clubgeschiedenis vertoont de beste voetballers uit de plaats die ik voorheen enkel kende van het gelijknamige Autobahnkreuz hun kunsten op het vierde niveau van Duitsland. Vanwege dat heugelijke feit werkt de VfB dit seizoen z’n thuiswedstrijden af op de Bezirkssportanlage am Bandsbusch. De eigen Sportplatz an der Hoffeldstrasse voldoet niet aan de eisen om mee te mogen doen in de Regionalliga. Er komen 1200 nieuwsgierigen af op der Saisonauftakt. Het merendeel daarvan is trouwens afkomstig uit Bocholt
Bij dit soort gelegenheden kom je vaak de meest uiteenlopende mensen tegen. Op de tribune – de enige die het complex telt – zit ik naast een Engelsman. Hij is supporter van het roemruchte Exeter City. Hij zegt me dat zijn vrouw enkele dagen aan het fietsen is in Nederland. Zelf hangt hij gedurende die periode de toerist uit in Düsseldorf. Ook diehard FC Eindhoven-supporter Koen, een van de meest fanatieke groundhoppers van Nederland, zie ik voorbijlopen.
Ik krijg meer dan eens te horen dat ik niet goed wijs ben vanwege mijn verslaving om stad en land af te reizen voor de meest achterlijke voetbalpotjes. Maar geloof het of niet, er bestaan mensen die nog véél verder gaan. Zowel letterlijk als figuurlijk. Zo maakte mijn Engelse buurman ooit een editie van de Superclásico tussen Boca Juniors en River Plate live mee, vertelt hij me trots over zijn most exciting stadionbelevenis ooit.
Dan is VfB 03 Hilden tegen 1. FC Bocholt van een iets ander kaliber. “Ohne Bocholt wär hier gar nichts los” zingen de in het als uitvak ingerichte deel van de staantribune op de lange zijde op een gegeven moment. Maar ook mét FC Bocholt valt er bar weinig te genieten. Goed beschouwd zijn enkel de Braadworsten am Bandsbusch op deze verder bijzonder aangename middag van het gewenste niveau. Na 90 doelpuntloze minuten stapt de promovendus uit Hilden als morele winnaar van het veld.
De treinreis terug verloopt zonder noemenswaardige vertragingen. Omstreeks 20.50 uur ben ik terug in Emmerich. Normaal gesproken stap ik dan in de auto en plof drie kwartier later thuis voor de tv neer. Dat de A50 tussen Arnhem in Apeldoorn uitgerekend dit weekend is afgesloten, is eventjes aan mijn aandacht ontsnapt. Ik had wel over geplande afsluiting gelezen, maar er verder niet bij stilgestaan dat een en ander vandaag al het geval zou zijn. Het Ministerie van Verkeer en Waterstaat zorgt zodoende voor een onverwachte verlenging van dit dagje voetballen kijken in Duitsland.
De stremming staat pas vlak voor Waterberg aangegeven. Die smiechten sturen het verkeer gewoon door richting Ede. Om dan via de A30 via Barneveld en de A1 in Apeldoorn te komen. Een behoorlijk stukje om. Ik denk slim te zijn en verlaat de A12 bij de afslag Arnhem-Noord. Om dan via Hoenderloo naar Apeldoorn terug te rijden. Helaas zit de N804 richting Deelen ook nog steeds dicht. Er rest me dus weinig anders dan door te rijden naar Otterlo en zo met een omweg van ruim 15 kilometer thuis te komen.