Achter de bal aan (130/1): Homburg/Neunkirchen
Het Saarland geldt als het meest Franse stukje van Duitsland. Uitgerekend in het weekend waarin er voor het eerst sinds 33 jaar weer Bundesligavoetbal wordt gespeeld op Saarlandse bodem ga ik een kijkje nemen bij de drie regionale clubs die het gepromoveerde SV Elversberg op het hoogste podium voorafgingen: FC 08 Homburg. Borussia Neunkirchen en 1. FC Saarbrücken.
Vrijdag 28 augustus 2026
Omdat het het laatste weekend is waarin mijn Deutschland Ticket geldig is, maak ik nog een keer optimaal gebruik van mijn Duitse OV-abonnement. Dat ik meer dan 10 uur nodig heb om Saarbrücken per trein te bereiken, is een minder prettige bijkomstigheid. Ik kan er wel een drama van maken, maar dat vermindert alle vertragingen niet. Echt alles zit tegen op deze bewolkte vrijdag. Van alle treinen waar ik mee reis, houdt er zich geen enkele aan de dienstregeling.
Ach, en dat bij aankomst in de Saarlandse Landeshauptstadt de plaatselijke trambestuurders staken, kan er op zo’n dag ook nog wel bij. Je verzint het toch niet dat de afdeling Saarbrücken van de GDL, die Gewerkschaft Deutscher Lokomotivführer, het werk neerlegt op de tramlijn die stopt bij het hotel waar ik de komende drie nachten verblijf.
Een tophotel overigens. Mét zwembad! Na aankomst laat ik me de gelegenheid uiteraard niet ontnemen om even lekker te gaan badderen. Een welkome verfrissing na zo’n monstertocht per trein.
Met de auto zou de reis twee keer zo snel zijn gegaan. De huidige brandstofprijzen maken het desondanks meer dan de moeite waard om alle beproevingen van de Deutsche Bahn te doorstaan.
Zaterdag 29 augustus 2026
De werkonderbreking van de trambestuurders zit er op. Strassenbahn 1 – de enige die Saarbrücken rijk is – rijdt weer. De informatievoorziening voor de passagiers is behalve in het Duits ook in het Frans. Sortir kan zowel à gauche als à droite. Toch altijd handig om te weten aan welke kant je moet uitstappen.
Alvorens ik de trein neem naar Homburg, maak ik eerst een ommetje door de binnenstad. Afgaande op wat ik er zie en tegenkom schaar ik Saarbrücken niet in mijn Top-10 van favoriete Duitse steden. Misschien juist daarom wel dat vertegenwoordigers van politieke partijen in de voetgangerszone zieltjes proberen te winnen. De verguisde en tegelijkertijd steeds populairder wordende AfD moet het ontgelden.
Een twintigtal meters van de campagnestand van de alternatieven hebben hun tegenstanders zich opgesteld. Met spandoeken dat de Alternative für Deutschland verboden moet worden. Hun bivakmutsen en Palestijnse vlaggen hebben de beroepsprovocateurs thuisgelaten. In plaats daarvan dreunt er keiharde muziek uit boxen. Verheffende teksten dat de AfD rechtsradikaal is en Scheisse. Het laat zich raden wat er zou gebeuren als het andersom zou zijn…
Bij het voetballen in Homburg gaat het er vreedzamer aan toe. Al ontstaat er wanneer ik kort na het middaguur op het station aankom wel een scheldpartij tussen een groepje meegereisde supporters van de Stuttgarter Kickers en wat autochtone jongeren. En die jongeren zijn in dit geval gewoon van Duitse afkomst, voor het geval daar misverstanden over zouden kunnen ontstaan. Het voorval is een klassiek voorbeeld van veel geblaf en niet bijten.
De FC 08 Homburg Saar mocht zich in de tweede helft van de jaren ’80 drie seizoenen lang Bundesligist noemen. Die succestijden zijn lang vervlogen uit het idyllische Homburger Waldstadion. Meest opmerkelijke in die topjaren was dat de Saarlanders reclame van een condoomproducent op het shirt droegen. Daar scoorden ze destijds publicitair beter mee dan op het veld.
Inmiddels mag zowel Homburg als de tweede club uit Stuttgart – in het verleden eveneens kortstondig actief in de eliteklasse – zich tot de vaste waarden van de Regionalliga Südwest rekenen. Wat beide ploegen mij en de andere 1669 betalende toeschouwers op deze middag voorschotelen is nochtans weinig verheffend. De Stuttgarters, die al na enkele minuten een strafschop missen, winnen met het kleinst mogelijke verschil. Het povere Homburg grijpt in de blessuretijd naast een punt door ook vanaf de stip te verzaken. Wat is dat toch met veel voetballers en penalty’s? Het blijkt niet alleen een probleem voor spelers van ons aller Nederlands elftal om vanaf elftal meter raak te schieten.
Na afloop ga ik linea recta verder naar het zo’n 20 kilometer verderop gelegen Neunkirchen, een treinrit van een kwartiertje. Toen ik er drie jaar geleden al eens samen met de clubfotograaf van Go Ahead Eagles ben wezen kijken, was het de vraag of er ooit nog gevoetbald zou worden in het oude Ellenfeldstadion. Het openluchtmuseum, waar tussen 1964 en 1968 drie jaar ’s lands beste voetballers schitterden, verkeerde in verregaande staat van ontbinding. Een grasmat lag er destijds al niet eens meer in.
Inmiddels groeit er opnieuw gras en is de boel dusdanig opgeknapt dat er toch weer elke veertien dagen een bal rolt. In de Verbandsliga Saarland, als ik het goed heb de achtste divisie in Duitsland. De benaming voetbal verdient het eigenlijk nauwelijks wat de nazaten van de allereerste Saarlandse Bundesligaclub anno 2026 op de mat leggen. Het is dat het stadion – evenals dat van FC Homburg trouwens – al lang op mijn verlanglijstje stond om er eens een wedstrijd te gaan bekijken, voor goed en leuk voetbal moet je tegenwoordig naar de buren in Elversberg. Die debuteren vanmiddag in de hoogste speelklasse met een toch wel sensationele overwinning op Bayer Leverkusen, de landskampioen van 2024.
Van Bundesligavoetbal zijn de Borussen en de bezoekers uit Ottweiler lichtjaren ver verwijderd. Ik vrees dat ze dat in Neunkirchen nooit meer gaan meemaken. Het vertoonde spel doet pijn aan de ogen. Erbarmelijk slecht. Bij de bezoekers staat zo’n Feldwebel voor z’n dug-out instructies te commanderen. Je zou als speler toch knettergek worden van het aanhoudende geschreeuw van zo’n mafkees. Ik wacht het einde van het treurspel niet eens af en zit al ruim voor het laatste fluitsignaal in de bus terug naar Neunkirchen Hauptbahnhof. Ik mis weinig. De 0-1, die al vlot op het scorebord stond, blijft ook de eindstand.
Over de ‘slechts’ zes minuten vertraging van de RE3 terug naar Saarbrücken wind ik me niet eens meer op. Nou zijn de afstanden tussen Saarbrücken, Homburg en Neunkirchen trouwens ook niet van dien aard dat er erg veel oponthoud kan ontstaan. Bovendien is de frequentie van de treinen in Saarland dermate hoog dat je eigenlijk nooit langer dan een half uur hoeft te wachten op de volgende.