IJshockey als opwarmer voor bonusinterland in Berlijn

door | 16 november 2026

Achter de bal aan (131/1): Berlin

Zondag15 november 2026

M’n 250e interland tegen Algerije in juni was de uitgelezen gelegenheid om een punt te zetten achter het bezoeken van wedstrijden van het Nederlands elftal. Duitsland – Nederland voor de Nations League is daarentegen veel te mooi om niet heen te gaan. Af en toe mag je jezelf best weleens een pleziertje gunnen. Ondanks dat ik er misschien al wel twintig keer geweest ben, blijft Berlijn altijd een uitstapje waard. Met ijshockey als opwarmer voor mijn bonusinterland.

Ruim dertig uur na de slachtpartij tegen Griekenland komt chauffeur Pasman daarom voorgereden en zetten we koers naar de Duitse hoofdstad. Als ik gewild had, had ik vrijdagavond naar Duivendrecht gekund. Ik kon een kaartje krijgen van iemand die verhinderd was. Maar nee, ik heb er geen spijt van dat ik vriendelijk voor de eer bedankt heb en thuis ben gebleven. Ik heb het wel gezien met die thuisonterlands. Die Johan Cruijff Arena kan me gestolen worden.

Hartstikke leuk natuurlijk dat het Nederlands elftal sinds lange tijd weer eens swingde. Maar om zo’n 7-0 meteen te overwaarderen en massaal hosannah te roepen, is weer typisch Nederlands. Het betrof ‘slechts’ Nations League. Het zegt me weinig dat steranalist Ibrahim Affelay het geweldig vond. Was Oranje wel zo goed? Of speelden die Grieken gewoon dramatisch? Meestal ligt in de echt grote wedstrijden de intensiteit veel te hoog voor de nieuwe Spielmacher van de Ballspielverein 09 om subtiel met passjes te strooien.

Het voordeel van om op een zondagochtend met de auto naar Berlijn te rijden, is wel dat het onderweg in elk geval vrachtverkeer en files scheelt. Vijfenhalf uur en bijna 600 kilometer na vertrek uit Apeldoorn kan Erik zodoende in Mariendorf op zoek naar een parkeerplaats. En dat blijkt een behoorlijke opgave. Alle parkeervakken, trottoirs en hoekjes staan mudjevol met auto’s, bankstellen en matrassen. Het vergt enig zoekwerk om een vrij plekje te lokaliseren. Zodoende nemen we om tien voor een, tien minuten voor de aftrap, plaats langs de lijn van het lokale voetbalveld.

Alvorens we overgaan tot de hoofdmaaltijd van vandaag, de ijshockeywedstrijd tussen de Eibären Berlin – de Schwenninger Wild Wings, nuttigen we namelijk eerst het aperitiefje in de vorm van de beker8wedstrijd tussen TSV Mariendorf 1897 en Sparta Lichtenberg 1911. Een partijtje in de achtste finales om de Berliner Landespokal, ofwel de Cosywash Landespokal. Plaats van handeling is het stadionnetje in het Volkspark van Mariendorf. Zo wordt het Volksparkstadion op deze zonnige maar frisse novembermiddag weer eventjes van Oranje!

We zijn weer 90 minuten van de straat. Daar is alles zo’n beetje mee gezegd. Het voetbal heeft weinig om het lijf. Beide Berlijnse teams zijn nog slechter dan de povere Helenen vrijdagavond in de Johan Cruijff ArenA . Maar aangezien we in de buurt zijn, kunnen we mooi weer een stadionnetje afvinken. De Boulet, waar ik de voorkeur aan geef boven de gebruikelijke Bratwurst, smaakt wel voortreffelijk. Aan wat we verder vanaf het veld voorgeschoteld krijgen, zit kraak noch smaak. Drie doelpunten, een voor de thuisploeg en twee voor de bezoekers, is een beetje mager voor 7 euro entree.

De afstand van Mariendorf naar ons hotel in Wilmersdorf bedraagt aansluitend slechts 12 kilometer. Om kwart voor 5 nemen we de U3 vanaf de Fehrbelliner Platz naar de Warschauer Strasse, 14 stations verder. Bij aankomst op het eindstation is de Uber Arena al zichtbaar, En anders hoef je enkel de vele, in ijshockeyshirts gestoken dames en heren te volgen die zich over de inmiddels in duisternis gehulde straten een weg banen naar de thuisbasis van de Berlijnse ijsberen, Duitslands meest succesvolle ijshockeyteam van de afgelopen jaren.

We behoren tot de 12.922 kijklustigen die het door de gasten uit Schwenningen met 4-2 gewonnen spektakel live meemaken. Al moet ik heel eerlijk toegeven dat dat spektakel me een klein beetje tegenvalt. Het is leuk en voor de afwisseling een keer wat anders om eens bij een wedstrijd uit de Deutsche Eishockey-League op de tribune te zitten. De temperatuur in de hal is zelfs dermate aangenaam dat ik m’n winterjas er bij uittrek. Seizoenkaarthouder zie ik me hier toch niet zo gauw worden. Nogmaals de volleybalwedstrijden van de vrouwen en mannen van Dynamo hiervoor overslaan, zie ik mezelf ook geen tweede keer meer doen.

Ik vind het een beetje mat wat zich gedurende de drie Drittel voor mijn ogen voltrekt. De supporters leven fanatiek mee, alhoewel ik het een beetje een slap aftreksel vind bij de sfeer in Duitse voetbalstadions. Mijn voorstelling van ijshockey is dat de spelers er wat meer opklappen. In meerdere opzichten. Zo’n ouderwetse knokpartij, waar de spelers hun handschoenen voor uittrekken en de helm bij afzetten, blijft achterwege. Helaas…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *