Wat in 1986 het levenslicht zag als Apeldoornse Turkse Kulturele jongerenvereniging kreeg in de vier decennia die volgden vaste voet aan de grond binnen Apeldoorn. In tijden waarin veel bevolkingsgroepen nogal moeite met elkaar hebben bewijst ATIK juist hoe samen zaalvoetballen en samen leven prima kunnen harmoniëren.
De ontmoetingsruimte van de voormalige Rooms-Katholieke Meisjesschool aan de Molendwarsstraat stroomde afgelopen zondagochtend rond de klok van zessen vol met voetballiefhebbers die de eerste wedstrijd van het Turkije op het WK wilden volgen. De 2-0 nederlaag tegen Australië betekende weliswaar een lelijke domper, maar bij de komende duels tegen Paraguay en thuisland VS zullen de meesten niet schromen om andermaal voor dag en dauw de wekker te zetten om samen de verrichtingen van hun nationale voetbalhelden te volgen. Afkomst verloochent zich niet. De gemeenschapszin blijft onverminderd groot.
Hoewel het geloof en de Turkse cultuur diep geworteld zijn binnen de vereniging, benadrukt Ercan Bocu dat ATIK openstaat voor iedereen. “Iedereen is welkom bij ons. Het merendeel is van Turkse afkomst, maar in alle teams zitten wel spelers van andere nationaliteiten. Het is heel divers. We leven in Apeldoorn. We wonen in Apeldoorn. Het is gewoon een kwestie van meedoen in de samenleving. Het is niet zo dat je ergens bij moet horen. Je creëert je eigen identiteit”, spant de voorzitter zich zowel in de sporthal als in het cultureel centrum Eyup Sultan in als verbinder.
Zijn eigen wieg stond 53 jaar geleden in Yozgat in het midden van Turkije. Nauwelijks drie maanden oud verhuisde baby Bocu al met zijn ouders en broers naar Apeldoorn. “In Orden heb ik leren lopen. Mijn moeder is 93. Zij woont er nog steeds. Toen ATIK in 1986 werd opgericht, waren er sportactiviteiten bij de KSG. Eerst was er karate, daarna gingen we voetballen. Als klein jochie mocht ik al meedoen. We zijn begonnen met twee teams. Met de jongeren waren wij eerst ATIK 2, maar dat is al gauw omgedraaid. Aanvankelijk speelden we onze thuiswedstrijden in De Wieken in Vaassen. Omdat niemand van ons een rijbewijs had, moesten we daar op de fiets naartoe”, denkt Bocu, die sinds 2007 het voorzitterschap bekleedt, met een zekere weemoed terug aan het prille begin.
Met vooroordelen kreeg hij als speler en bestuurslid ook meer dan eens te maken. “Het is weleens voorgekomen dat we in gesprek moesten met andere clubs die wat moeite hadden met bepaalde ATIK-teams. Er is sprake van een bepaalde beeldvorming. Door met elkaar te praten kweek je begrip en leer je elkaar beter kennen. Elk team heeft wel spelers met een kort lontje, maar wij besteden heel besteden heel veel aandacht aan discipline en Fair Play. De aanvoerders en het bestuur komen drie keer in het seizoen bij elkaar. Dat wordt dan ook vertaald naar de teams toe”, meldt de voorzitter dat zijn club anno 2026 prima aangeschreven staat bij zowel tegenstanders als de KNVB.
ATIK staat op zaterdag 20 juni in het cultureel centrum aan de Molendwarsstraat uitgebreid stil bij het 40-jarig bestaan. “Veertig jaar historie is niet zo maar wat. We hebben nu zo’n 150 leden en twaalf teams. Het is niet onze doelstelling om groot te worden. Joey Ngarigota, Cihan Özcan en Yasin Erdal zijn bij ons begonnen en later international geworden. Als we gewild hadden, hadden we allang in de eredivisie kunnen spelen. Wij willen het vooral zuiver houden en een platform bieden waar iedereen het zaalvoetbal kan uitoefenen”, ziet Erçan Bocu de toekomst vol vertrouwen tegemoet.
De Stentor vrijdag 18 juni 2026