Bij de World Cup in 1994 betreft het niet zozeer de absurde prijzen die voor hoofdbrekens zorgen, de vraag vooraf luidt meer waar we de tickets überhaupt vandaan moeten toveren. Voor de drie groepswedstrijden van Oranje tegen achtereenvolgens Saoedi-Arabië, België en Marokko behoor ik enkel voor het laatste groepsduel tot de gelukkigen die via de KNVB een kaartje krijgen toegewezen.
Het vergt zodoende de nodige creativiteit om vondig te worden. De introductie van internet heeft 32 jaar geleden nog niet plaatsgevonden. Je via het online-ticket portal van de FIFA een poot laten uitdraaien behoort destijds niet tot de mogelijkheden. Meegaan met een georganiseerde supportersreis (met inbegrip van entreebewijzen) zou een optie geweest zijn. We kiezen er echter voor om per huurauto een maand lang door de States te toeren en lekker ons eigen gang te gaan.
In de maanden voorafgaand aan het toernooi lukt het via via om kaartjes op de kop te tikken voor Nederland – Saoedi-Arabië. Via een nogal vreemde omweg in Zwitserland komen daar nog entreebewijzen voor twee andere WK-duels bij. Omdat ik toevallig in een Duits tijdschrift een advertentie zie, kom ik in contact met Hintermann Reisen uit Beinwil am See. Deze Zwitsers helpen ons aan tickets voor de halve finale en wedstrijd om de derde en vierde plaats, die allebei in de Rose Bowl in Passadena plaatsvinden. De correspondentie gebeurt per fax. De betaling per bankoverschrijving. Zo gaat dat in die dagen. Het reisbureau in kwestie bestaat trouwens nog altijd, zo ontdek ik op internet
Uitgerekend van toegang tot Nederland – België in Orlando hebben we ons bij vertrek naar de Verenigde Staten niet weten te verzekeren. Een kaart voor de al op voorhand heetste Derby der Lage Landen aller tijden moeten we derhalve ter plekke scoren.
Eenmaal op Amerikaanse bodem biedt de black market uitkomst. Daags voor Oranje’s ouverture pakken we zo in Washington D.C. eerst Noorwegen – Mexico mee. Voor 50 dollar tikken we op straat een ticket op de kop. Categorie 3. Normale prijs: 30 dollar. Twintig dollar er bovenop. Valt mee. Al hadden we bij nader inzien waarschijnlijk zelfs voor minder het Robert F. Kennedy stadion binnen kunnen komen wanneer we iets minder snel hadden toegehapt.
Voor Nederland – België volgt hetzelfde scenario. Voorafgaand aan Mexico – Ierland, dat een dag eerder op het programma staat, levert een zoektocht rondom de Citrus Bowl in Orlando de felbegeerde entreebiljetten op. Het iets geringere aanbod betekent logischerwijs een iets hogere prijs: 80 dollar. Iets meer dan het drievoudige van het normale tarief. Gezien de op dat moment relatief lage dollarkoers valt de schade desondanks te overzien. Peanuts in vergelijking met de ‘dynamische’ kaartprijzen bij het huidige WK.
Wanneer het Nederlands elftal de poulefase overleeft, kunnen we voor vertrek naar de VS via de KNVB wel alvast een en ander reserveren voor eventuele vervolgwedstrijden. Voor de achtste- en kwartfinale nemen we de gok dat het wel goedkomt. Voor zowel een finaleplaats als een plek in de halve- of ‘kleine’ finale van Oranje betalen we wel een voorschot. De aanbetaling bedraagt zegge en schrijve 50 gulden per kaartje.
Het totaalbedrag van 450 gulden krijg ik kort na afloop van het WK overigens keurig netjes vanuit Zeist teruggestort.