Achter de bal aan (128): Wattenscheid/Gelsenkirchen/Oberhausen
Zaterdag 8 augustus 2026
Evenals het voorgaande weekend combineer ik tijdens m’n persoonlijke treincombi op zaterdag twee wedstrijden met elkaar. In het fraai gerenoveerde Lohrheidestadion in Wattenscheid zie ik eerst hoe de plaatselijke SG 09 het op de tweede speeldag van de Regionalliga West opneemt tegen promovendus Westfalia Rhynern. Aansluitend ga ik met tram 302 linea recta verder naar de Veltins Arena voor de generale repetitie van Schalke 04 tegen Atalanta Bergamo. Op zondag plak ik er met RW Oberhausen tegen mijn sportvrienden uit Lotte ditmaal een derde wedstrijd aan vast.
Vanwege een te late ICE naar München, die om onduidelijke redenen zeker tien minuten stil blijft staan, vertrekt de RE19 van 10.08 uur vanuit Emmerich met een welhaast gebruikelijke vertraging. Tientallen voetbalsupporters zorgen op deze andermaal zonnige zaterdag voor een volle trein richting Düsseldorf. Schalke-supporters op weg naar Gelsenkirchen naar de Open dag (de Schalke-Tach) van hun club in de Veltins Arena, Zebra-liefhebbers op weg naar Duisburg naar hun MSV tegen SV Meppen en zelfs enkele verdwaalde Bayer Leverkusen-fans. Zij gaan kijken hoe hun favorieten het er vanmiddag vanaf brengen tegen het Spaanse Sevilla.
Bij ons in Nederland is het maar de vraag of het goed zou gaan wanneer aanhangers van zoveel verschillende voetbalclubs in één trein zouden stappen. In Duitsland kan het blijkbaar wél. Waarbij ongetwijfeld meewerkt dat er géén lieden met geelzwarte shirts meereizen… Het mooie is dat ze vrijwel zonder uitzondering de kleuren van hun club dragen. Op de stemming aan boord valt weinig aan te merken. In Mehrhoog draagt een uit de kluiten gewassen MSV Duisburg-supporters zelfs een complete krat bier mee het treinstel in. Ik moet er toch niet aan denken om de hele dag met zo’n krat rond te sjouwen.
Op Oberhausen Hauptbahnhof kan ik meteen overstappen in de – vertraagde – RE3 naar Gelsenkirchen. Terwijl alle Schalke-supporters met tram 302 verder reizen naar Buer, ga ik met dezelfde tramlijn de andere kant op. Gelsenkirchen en Bochum, waar Wattenscheid toe behoort, hebben wel iets van een Siamese tweeling. De steden zijn aan elkaar vast gegroeid. Vanaf Gelsenkirchen Hauptbahnhof naar de Lohrheide liggen maar zes haltes. Schalke 04 tegen VfL Bochum geniet in de volksmond bekendheid als das Strassenbahnderby. Hetzelfde geldt in feite ook voor de SG09 tegen S04. Al hebben beide clubs inmiddels al jarenlang niet meer in competitieverband tegenover elkaar gestaan. Na twee seizoenen in de Oberliga Westfalen voetballen de Wattenscheiders inmiddels weer op het vierde niveau.
Na een twee jaar durende verbouwing beleeft Wattenscheid 09 tevens z’n officiële terugkeer in het eigen stadion. Het is mooi geworden. De laatste keer dat ik in de Lohrheide een wedstrijd zag, was ter gelegenheid van een UEFA Youth League-duel tussen de u19 van Schalke 04 en FC Porto in 2018. Destijds hadden de staantribunes achter beide doelen nog geen overkapping en lag er evenmin zo’n flitsende atletiekbaan in zoals nu het geval is. Het heeft wat gekost (31 miljoen euro), maar dan heb je ook wat. In zo’n fraai onderkomen kan de vaste bespeler prima voor de dag komen.
Al zal het overgrote deel van de 1197 aanwezigen naderhand niet met een onverdeeld genoegen terugkijken op de lang tegemoet geziene rentree. Het nietige Rhynern, afgelopen jaar kampioen van de Oberliga Westfalen, neemt namelijk de drie punten mee naar huis. De 2-1 zege is van de bezoekers uit de buurt van Hamm is zeker niet onverdiend.
Het duel tussen beide promovendi in de Regionalliga West betreft voor de verandering weer eens een persoonlijke mijlpaal. Het is de 850e voetbalwedstrijd waarvan ik op Duitse bodem live getuige ben. Een behoorlijk aantal, al zeg ik het zelf. De Intertotowedstrijd Eintracht Braunschweig tegen Go Ahead Eagles was op 28 juli 1984 de eerste. Meer dan 42 jaar geleden alweer.
Gezien de onberispelijke tramverbinding tussen beide stadions kost het me aansluitend nauwelijks moeite om terug te komen in Gelsenkirchen. Het is wel mooi hoe dat gaat. Ik stap op de Lohrheidestrasse in en ruim een half uurtje later bij de Veltins Arena weer uit. In tegenstelling tot het rollende materieel van de Deutsche Bahn, rijden de trams van de Bogestra wel volgens de dienstregeling. Al zijn er een dag eerder in de buurt van het Schalker Feld wel twee Strassenbahnen op elkaar geknald en de uit de rails gevlogen. Bij dat ongeluk vielen meerdere gewonden.
Dat er bij de toegang tot de arena geen gewonden vallen, komt in elk geval niet door de voortvarende handelwijze van het veiligheidspersoneel van de Veltins Arena. Een en ander verloopt nou niet bepaald gestroomlijnd. Voor de ingang-West staat een enorme rij. Om half 5, een half uur voor de aftrap, sluit ik netjes achteraan in de rij. Erg veel beweging zit er niet in. De doorstroming verloopt alles behalve soepeltjes. De wijze waarop de stadionsecurity de enorme menigte naar binnen wil loodsen, verdient niet bepaald een schoonheidsprijs. En dan kruip ik zelfs nog wel behoorlijk voor…
Veel ouders met kleine kinderen staan veel te lang in de bandende zon. Mensen klagen dat ze er al drie kwartier staan. Naarmate het aanvangstijdstip nadert, nemen ook de irritaties enigszins toe. Eventjes lijkt het er zelfs op alsof ik de aftrap ga missen. Doordat een steward bovenop een hek klimt en de wachtende toeroept dat zij ook gebruik mogen maken van de naastgelegen ingangen, kan ik kort voor vijven toch vanuit Block S4 met eigen ogen aanschouwen hoe beide ploegen het veld betreden.
Voor Schalke betreft het de generale repetitie op het naderende Bundesliga-seizoen. Toch zit die Hütte weer mudjevol. Enkel het uitvak is leeggelaten. Het oefenpotje is de 581e wedstrijd van Schalke 04 die ik bijwoon en wedstrijd nummer 237 in de Veltins Arena, die 25 jaar geleden alweer z’n deuren opende. Op die legendarische 13 augustus 2001 was ik er als seizoenkaarthouder ook al bij hoe de toko werd ingewijd met een doelpuntloos gelijkspel tegen de even geliefde als gehate zwartgele buren uit Dortmund.
Of ik het komende seizoen ook nog met enige regelmaat het genoegen kan smaken af en toe een wedstrijdje in de arena mee te pikken, daarin heb ik daarentegen wel een hard hoofd. Om losse tickets te bemachtigen voor thuisduels van Schalke is nagenoeg onmogelijk geworden. Afgelopen jaar slaagde ik er voor de winterstop nog in om voor vier van de dan gespeelde thuiswedstrijden in de Tweede Bundesliga een kaartje op de kop te tikken. Sinds de jaarwisseling is het echter huilen met de pet op. Losse verkoop bestaat niet meer. Simpelweg omdat er geen kaarten overblijven om te verkopen.
Toen het er naar uitzag dat Schalke weleens zou kunnen terugkeren op het hoogste niveau, nam de toch al enorme vraag naar Eintrittskarten nog eens extra toe. De weinige kaarten die in de vrije verkoop kwamen (en komen) lijken sindsdien voorbestemd voor Mitglieder, leden. In Duitsland hanteert men anno 2026 dezelfde strategie om de populariteit van de club te gelde te maken als bij Engelse topclubs. Er is sprake van dezelfde flikkerij. Voor niet-seizoenkaarthouders biedt een clublidmaatschap hoegenaamd de mogelijkheid voorrang bij het verkrijgen van de felbegeerde toegangsbewijzen voor wedstrijden.
Het klinkt verlokkelijk. Het is uiterst doortrapte marketing. Of moet ik het geldklopperij noemen? Vijftig euro betalen om lid te worden. Hele volksstammen trappen erin en laten zich het geld uit de zak kloppen. Inspelen op sentimenten. Erbij willen horen. Terwijl ook zo’n lidmaatschap nochtans geen enkele garantie biedt op tickets. Wanneer de vraag het aanbod vele malen overstijgt, dan biedt zo’n ogenschijnlijk aantrekkelijk lidmaatschap nauwelijks soelaas. De meer dan 200.000 leden die Schalke inmiddels op de ledenlijst heeft staan maken de spoeling heel dun.
Bij het koninklijke bezoek van Real Madrid volgende week zijn die 62.000 plaatsen in het stadion weer tot de laatste plaats vol. Zitplaatskaarten variëren in prijs van 46 tot 357 euro! Losse verkoop bleef achterwege. Als niet-lid kreeg ik nota bene niet eens de kans om tevergeefs in zo’n digitale wachtrij van de online ticketshop plaats te nemen! De beschikbare kaarten waren in no time weg. De mensen betalen het er grif voor. En dan loop je ook nog eens het risico dat Real-coach Jose Mourinho z’n tweede keus de wei instuurt. Zodat zijn spelers die op het WK actief waren nog een weekje extra rust krijgen voor de uitgestelde competitiestart in La Liga.
Een derde ring bovenop het stadion zetten en de capaciteit van het stadion verhogen naar 80.000 of 90.000 zou een oplossing zijn. Er bestaat geen enkele twijfel over dat ze het stadion dan ook vol krijgen. Gezien de verre van rooskleurige financiële situatie waarin Schalke verkeert zie ik zo’n uitbreiding echter niet zo gauw tot stand komen. Gezien de huidige stand van zaken kan ik weleens eerder mijn duizendste wedstrijdbezoek in Duitsland (nog 149 te gaan) vieren dan dat ik mijn 600e wedstrijd (nog 19) van Schalke aantik.
Zondag 9 november 2026
De toegift van dit weekend volgt op zondag met een bezoek aan RW Oberhausen tegen Sportfreunde Lotte. Hoewel ik eerst heb overwogen om de trein naar Saarbrücken te pakken voor de competitieouverture van de Saarlanders in de Derde Liga tegen RW Essen, geef ik uit praktisch oogpunt de voorkeur aan Oberhausen. Naar RWO in plaats van RWE dus. Naar Saarbrücken zit je toch al gauw een uur of acht in de trein. Het is bovendien de vraag of je na afloop met de Deutsche Bahn weer thuis kan komen. Naar Oberhausen kan ik gewoon in één dag op en neer en bespaar ik mezelf een hotelovernachting. Vanaf Emmerich, waar ik de auto parkeer, bedraagt de reistijd daar naartoe ruim een uur.
Ik vind RW Oberhausen wel een leuk, spontaan clubje. Goede supporters ook. Een beetje Schalke in het klein. Zelfde ‘bouwjaar’ ook. Het mag dan wel in de Regionalliga uitkomen, de fans dragen met gepaste trots het rode shirt van hun club. Bij aankomst op Oberhausen Hauptbahnhof neem ik meteen plaats in een gereedstaande bus die is gevuld met enkele tientallen in vol ornaat geklede RWO-fans. Een behoorlijk aantal heeft zich ook gehuld het nieuwe blauwe uitshirt.
Vanaf het station rijdt elk kwartier een pendelbus naar het Niederrheinstadion. Vanaf station Sterkrade, het tweede lokale treinstation van enige importantie, elk half uur. Goed geregeld. Uitstekende service. En na afloop leveren de chauffeurs van de Stadtwerke Oberhausen (STOAG) alle stadionbezoekers weer keurig netjes op het station af.
Ondanks dat de temperatuur schommelt rond de 30 graden, is het in het knusse stadionnetje heerlijk toeven. Op de STOAG-Tribune zit ik lekker in de schaduw. Een aangenaam windje verdrijft de warme lucht nog eens verder. Opmerkelijk is dat ik onder de 3566 toeschouwers die het duel bijwonen geen enkele supporter van de bezoekers uit Lotte kan ontdekken. Het uitvak blijft leeg. De fanatiekelingen in de Emscher-Kurve laten zich er door de subtropische omstandigheden niet van weerhouden om hun Oberhausener Jungs van de eerste tot de laatste minuut hartstochtelijk aan te moedigen.
Bij de thuisploeg valt in de tweede helft ene De Jong in. Een spits. Nee, niet Luuk. RWO heeft in de ambitie om door te stoten naar de Derde Liga niet voor een transferstunt gezorgd door de transfervrije ex-internationaal naar de Niederrhein te lokken. De aanvaller in kwestie draagt de voornaam Travis en heeft naar verluidt een verleden bij Fortuna Sittard en MVV.
Scoren doet de binnen de lijnen gebrachte Nederlander niet. Er vallen geen doelpunten tijdens mijn 852e wedstrijd op Duitse bodem. Ondanks een rode kaart na al acht minuten blijft de thuisploeg in ondertalsituatie overeind.