Penaltyseries behoren niet tot de grootste specialismen van Nederlandse voetbalploegen. Bij een confrontatie tussen twee Nederlandse teams sluit er nochtans altijd één van de twee zo’n reeks als winnaar af. Een ploeg met Gino Bosz om een beslissende pingel te moeten nemen, mag zich dan al gauw spekkoper noemen. Zodoende veroverde Robur et Velocitas zaterdag de Apeldoorn Cup.
Gastgever WSV, dat favoriet CSV Apeldoorn uit de finale hield, en Robur maakten er tenminste nog serieus werk van. In de ‘B-finale’ – de zestien deelnemende clubs waren dit jaar verdeeld in een schema met acht sterke en acht zwakkere clubs – liet finalist Klarenbeek verstek gaan. Dit gebeurde weliswaar met medeweten van de organiserende Apeldoornse voetbalfederatie, maar de reden van die absentie is ondanks vooraf gemaakte afspraken feitelijk een aanfluiting van jewelste.
De organisatie stemt er al sinds enkele jaren mee in dat Klarenbeek slechts drie van de vier toernooidagen meedoet vanwege de kermis in het dorp. WSV’s o23 moest het derhalve in de gedevalueerde eindstrijd opnemen tegen de ingevlogen leeftijdsgenoten van CSV Apeldoorn, die de plaats innamen van de eigenlijke finalist uit Klarenbeek.
Misschien doet de organisatie van de Apeldoorn Cup er verstandiger aan om Sportclub Klarenbeek voortaan maar niet meer uit te nodigen. In dat geval kunnen de spelers en begeleiders van de vierdeklasser zich in de zomer van 2027 volledig concentreren op het leveren van topprestaties in de draaimolen en de botsautootjes.
Bij de topteams viel na een doelpuntloos gelijkspel de beslissing vanaf elf meter. Ondanks een misser van de meest prominente aanwinst verzekerde Steven van Es zich met Robur van de toernooiwinst. In de oude opzet had de 40-jarige routinier met CSV Apeldoorn bijna een abonnement op het winnen van de Apeldoorn Cup, in het roodwit gestreepte shirt van Robur betekende het zijn eerste prijs.
Bij zijn laatste club AGOVV vertrok hij met onmin, bij Robur gaat Van Es er weer met frisse moed tegenaan. “Ik geloof dat ik twaalf jaar ouder ben dan de trainer, maar alles is perfect geregeld en er is duidelijkheid. Het einde bij AGOVV was vorig seizoen triest. VIOS was voor mij ook een optie geweest, maar Robur is dichterbij. Daar kan ik op de fiets naartoe. Ik hoop dat die voorbereiding zo snel mogelijk voorbij is, dan kunnen we aan de competitie beginnen”, noemt hij zijn eerste indrukken bij de tweedeklasser aan de Anklaarseweg ronduit positief.
De suggestie dat hij met Luuk Bouwmeester en Paul Diesel weleens een supertrio kan gaan vormen waarmee Robur in de tweede klasse M in offensief opzicht hoge ogen gooit, neemt hij voor kennisname aan. “Ik ga me nergens op vastpinnen. Ik ken de hele competitie niet. We gaan het wel zien. Ik heb er in elk geval veel zin in.”
Hetzelfde geldt voor Lars van der Lugt (23), één van de talrijke nieuwelingen bij WSV. Bij Sportclub Teuge zagen ze hem met lede ogen vertrekken, met het gepromoveerde WSV streeft de behendige aanvaller in de tweede klasse J hogere doelen na.
Ondanks dat ook hij miste tijdens de penaltyreeks in de finale geven zijn optredens in de duels die hij afgelopen week voor de Apeldoorn Cup met WSV speelde hem het nodige vertrouwen. “Tegen Groen Wit en CSV Apeldoorn heb ik gescoord. WSV is toch een niveautje hoger dan Teuge. We hebben een goed team. Ik ga m’n best doen en hoop dat ik me in de basis kan spelen. Of dat gebeurt, beslist uiteindelijk de trainer”, gaat Van der Lugt de concurrentiestrijd aan de Voorwaarts hoe dan ook vol overtuiging aan.
De Stentor maandag 24 augustus 2026