Met plaatsing voor de BeNe Conference en het bereiken van de halve finale van de play-offs voldeden de volleyballers van Dynamo – woensdag uitgeschakeld door Lycurgus – aan de doelstellingen. Veel meer zit er voorlopig niet in het vat, zo lijkt het.
Op zich is er niets mis mee wanneer een prominent clublid achter de schermen alle touwtjes naar zich toetrekt en zijn ongetwijfeld goed bedoelde plannen in de praktijk wil brengen. Aan de beleving bij thuiswedstrijden van Dynamo’s topteams valt inderdaad het nodige te verbeteren. Het in Omnisport willen projecteren van hoe het er aan toegaat bij basketbalclub Heroes Den Bosch, zoals Rob Noort voor ogen had, was echter bij voorbaat gedoemd te mislukken. Volleybal is geen basketbal, Apeldoorn geen Den Bosch.
Voorbeelden van omhooggevallen ego’s die eventjes uit de losse pols een club naar successen willen leiden zijn er volop. Niet zelden hebben deze vaak succesvolle ondernemers nogal moeite bij het managen van de emoties die gepaard gaan met het bedrijven van sport.
Meest essentieel blijven toch de mensen die een en ander moeten uitvoeren. Alle plannen ten spijt valt of staat nog steeds alles met een deugdelijke personele bezetting en een professionele aanpak. Het schofferen van onbaatzuchtige vrijwilligers, zoals kantinemedewerkers of leden van een zaalploeg en het technisch kader, helpt dan ook niet echt mee bij het optuigen van een daadkrachtige organisatie.
Zodoende eindigt na acht jaar, drie landstitels, één nationale beker en twee nationale Supercups het tweede trainerstijdperk van Redbad Strikwerda bij Dynamo. Het siert de coach, die doorgaans niet om gepeperde uitspraken verlegen zit, dat hij zich publiekelijk van zijn meest diplomatieke kant toont. Feitelijk is er helemaal niets abnormaals aan wanneer er tussen trainers en bestuurders onenigheid bestaat over het creëren (of in Dynamo’s geval het in stand houden) van een topsportklimaat. Voor de dynamiek binnen een organisatie kan het zelfs heel verfrissend werken wanneer op dat vlak verschillen van opvattingen bestaan. Zo houdt men elkaar scherp.
Wanneer een professional zich dan desondanks niet kan vinden in het door goedwillende amateurs
uitgestippelde beleid, dan scheiden elkaars wegen. C’est ça, zo functioneert dat mechanisme in de topsport. Vaak wordt er in een begeleidend persbericht dan zelfs bij vermeld dat zo’n onvermijdelijke breuk, die in dit geval best te vermijden was geweest, met wederzijdse overeenstemming tot stand kwam.
Een nieuw door de Stichting Topvolleybal Dynamo vervaardigd beleidsplan schept op papier duidelijkheid. Het mannenteam blijft ook in de toekomst Dynamo’s sportieve uithangbord. ‘H1 staat symbool voor topsport, winnen en kampioenschappen’ staat er zwart op wit. Het vrouwenteam, dat voor het derde jaar in successie in de halve finales van de play-offs stond, moet volgens de opstellers van het plan ‘leren winnen’ en – zo valt tussen de regels door op te maken – genoegen nemen met een rol op het tweede plan in eigen huis.
In hoeverre het beleidsplan realistisch is, zal in het nieuwe seizoen blijken. Om met een teruglopende begroting te willen opboksen tegen het momenteel toonaangevende Orion Stars, dat het vijf- of zesvoudige te besteden heeft, is een uiterst nobel streven. Het heeft tegelijkertijd wel wat weg van een hedendaagse Don Quichote die roekeloos windmolens te lijf wil gaan.
Vast staat in elk geval al bij voorbaat dat Strikwerda’s opvolger Josha Kailola grote schoenen krijgt om te vullen.
De Stentor donderdag 23 april 2026