Bij de World Cup ’94 ging het bijna de verkeerde kant op met het Nederlands elftal. De inschatting die we van te voren maakten dat Oranje als eerste of tweede van de groep zou doorgaan in de ‘westelijke’ kant van het speelschema pakt tijdens het laatste groepsduel Marokko op een haartje na verkeerd uit. De winnende goal van Brian Roy voorkomt dat we ons reisschema drastisch moeten omgooien en niet via Chicago en New York naar eindbestemming Los Angeles hoeven te rijden.
Op het WK van 1994 lijkt in een groep met België, Saoedi-Arabië en Marokko al op voorhand duidelijk dat Oranje als eerste of tweede gaat eindigen. Voorafgaand aan het afsluitende groepsduel moeten ‘we’ in de bakoven van Orlando alleen de Marokkanen nog eventjes verslaan. Dat dat gaat gebeuren, daar twijfelt eigenlijk niemand aan. We gaan er vanuit dat we Florida na een week weer verlaten en ons mogen opmaken voor een wedstrijd in de zestiende finale tegen Zweden in Dallas.
Het loopt bijna anders. Op 29 juni 1994 is een onthutsend zwak Oranje geen schim van de ploeg die vier dagen eerder tegen België stuitte op de eenmansmuur Preud’homme. Het enige verschil is dat het ditmaal wél wint: 2-1. Al gebeurt dat met veel pijn en moeite, gebiedt de eerlijkheid wel te zeggen.
De hitte is ditmaal niet de hoofdoorzaak van dat het andermaal zweten geblazen is op de tribunes van de Citrus Bowl. Aan die hoge temperaturen zijn we onderhand wel gewend. Het billenknijpen begint wanneer de tussenstanden een ongunstige wending nemen. Na rust heeft het er zeker twintig minuten lang alle schijn van dat Nederland weleens als derde in de groep kan gaan eindigen. Nadat Marokko na de 1-0 van Dennis Bergkamp gelijk maakt en België gelijktijdig in Washington verrassend op achterstand komt tegen de Saoedi’s, dreigt het slechtst denkbare scenario. In de virtuele stand zakt Nederland ineens naar plek drie.
Uitschakeling betekent het niet, maar wel dat we voor de volgende wedstrijd helemaal zouden moeten uitwijken naar Chicago. Met weliswaar regerend Weltmeister Duitsland als mooist denkbare tegenstander, maar wel aan de verkeerde kant van het wedstrijdschema. Voor een eventuele kwart- en halve finale zouden we daarna eventueel verder moeten reizen naar New York. En laten we nou voor die laatste WK-week bij de NBBS aan de Hofstraat toevallig al een hotel geboekt hebben in down town LA en al tickets bezitten voor de halve finale en troostfinale in de Rose Bowl, meer dan 4000 kilometer verwijderd van the Big Apple. Ja, dat had dus wel een dingetje kunnen worden…
Tot opluchting van alles en iedereen wat Nederlands is komt het niet zo ver. Invaller Bryan Roy helpt Oranje in de 77e minuut toch aan de overwinning. Het resultaat blijkt achteraf zowaar goed voor de groepswinst, omdat die Belgen met het schaamrood op de kaken verliezen van Saoedi-Arabië. Nederland speelt nu dus niet vijf dagen later in Texas tegen Zweden, maar een dag eerder in de Citrus Bowl tegen Ierland. We kunnen ons verblijf in Orlando zodoende verlengen.
De enorme omweg Orlando – Chicago (meer dan 1800 kilometer), Chicago – New York (ruim 1200) en als klapstuk New York – Los Angeles blijft ons gelukkig bespaard. De afstand van Orlando (via Dallas) naar LA, die ons dan nog te wachten staat in ons Mazdaatje 322, bedraagt ‘slechts’ 4000 kilometer. Dan praat je toch al gauw over zo’n 3500 kilometer minder…