Op de World Cup van 1994 stuit het Nederlands elftal na de succesvolle overlevingstocht door de groepsfase op Jack Charltons Boys in Green. Om aan kaarten te komen voor de clash met de Ieren hoeven we ons niet bovenmatig in te spannen. Om er weer vanaf te komen, kost daarentegen wat meer werk en moeite.
De eerste zorg na de plaatsing van Oranje bij de beste zestien van de destijds 24 deelnemende WK-landen is een dak boven ons hoofd. De overnachtingen voor respectievelijk de eerste zeventien dagen en de laatste week op Amerikaanse bodem hebben we al voor vertrek in Nederland geboekt. De hotels voor de tussenliggende periode moeten we ter plekke zien te regelen. Gelukkig kunnen ons verblijf in de HoJo Inn in Lake Buena Vista verlengen.
Een vanzelfsprekendheid is dat overigens niet. Het duel in de achtste finales tegen de Ieren vindt immers plaats op the fourth of July, ofwel Independence Day. Veel Amerikanen combineren de dag waarop zij hun onafhankelijkheid vieren met een vakantie. Dit resulteert in een schaarste van hotelbedden. Bijna alles is volgeboekt. We mogen dus niet mopperen dat ons hotel nog plek over heeft en onze aanwezigheid een viertal nachten langer wil verdragen.
Het verkrijgen van een toegangsbewijs voor de zestiende finale in de Citrus Bowl verloopt eenvoudiger dan verwacht. Tegenwoordig gaat dat via allerlei apps en boekingssites. In 1994 moeten we er persoonlijk voor naar het stadion. De exclusieve verkoop voor Oranjesupporters begint twee dagen voor de wedstrijd, om precies te zijn op zaterdagochtend om 10 uur. Bij de door de KNVB ingerichte kassa blijft een stormloop achterwege op het moment suprême. Hooguit dertig landgenoten zijn met hetzelfde idee gekomen als wij. Het is een kwestie van afrekenen en snel weer wegwezen.
Ik heb de indruk dat het merendeel van de aanzienlijke schare supporters die Nederland in de voorronde heeft gesteund weer is afgetaaid. In 1994 betrof dat voor het merendeel gewoon Nederlanders die voor het voetbal naar de Verenigde Staten kwamen. Een enorm verschil met 2026 waarin hele horden uit alle windstreken afkomstige eventhoppers een oranje shirtje aantrekken enkel om te gaan staan hossen bij een oranje bus.
Voor 40 dollar zijn we spekkoper. Een dergelijk bedrag moet de WK-bezoeker van 2026 in een stadion al neertellen voor een beker bier en een portie chicken nuggets. Zowel reisgenoot René als ondergetekende koopt twee kaarten extra. Onze gedachte is dan nog dat we daar wel een leuk bedrag voor kunnen vangen. Bij een Duitse bekerfinale in Berlijn verdien ik een aantal jaren later op deze wijze m’n complete reis- en verblijfkosten terug. In Orlando valt de opbrengst bij nader inzien bitter tegen.
In de ruim 48 uur tot aan de aftrap wordt ons al gauw duidelijk dat het aanbod van kaarten de vraag ruimschoots overstijgt. In plaats van de jackpot mogen we ons al gelukkig prijzen dat we onze extra tickets in elk geval zonder verlies doorverkopen. Welgeteld twintig dollar extra levert de transactie me op. Op de wedstrijddag moeten veel touts hun kaarten zelfs voor ruim onder de prijs van de hand doen. Anders raken ze hun handel aan de straatstenen niet kwijt.
De 2-0 overwinning en het bereiken van de kwartfinale vier ik door bij terugkomst in het hotel verkoeling te zoeken in het zwembad. Met m’n oranje shirt nog aan! Ach joh, waarom niet? Af en toe mag ook ik best eens gek doen… Onze Amerikaanse medegasten weten niet wat ze meemaken. Die begrijpen er helemaal niets van, zoals de meesten sowieso van de voetbalsport totaal geen sjoege hebben. Rare jongens die Dutch soccerfans, zie je ze denken.