De uitschakeling op de World Cup van 1994 betekent na 78 optredens voor volk en vaderland het einde van de imposante interlandloopbaan van Ronald Koeman als speler. De latere wereldkampioen Brazilië helpt in de Cotton Bowl van Dallas de Nederlandse WK-droom om zeep. Na de 3-2 nederlaag is er achteraf geen gezanik over slechte wissels, falende vedetten of gemiste strafschoppen, maar moet een Costaricaanse scheidsrechter het ontgelden bij de 15 miljoen bondscoaches die Nederland dan telt. Ook vraagt menigeen zich af of de vrije trap waarmee Branco de clash beslist niet houdbaar was voor keeper Ed de Goey.
De kwartfinalekraker tegen de Brazilianen wordt gespeeld op zaterdag. Op woensdag komen we al ter plaatse aan. Het kost ons meer dan 21 uur om de rit van 1918,4 kilometer vanuit Orlando naar Texas per auto te overbruggen. Gelukkig rijden we met z’n drietjes en wisselen we elkaar af achter het stuur. Toch hakt de reis er behoorlijk in. Bij aankomst in de Oaktree Inn in Farmers Branch, iets ten noorden van Dallas, zijn we behoorlijk gesloopt.
De drie dagen tot aan de wedstrijd geven ons voldoende tijd om te herstellen en het nuttige met het aangename te combineren. Aan het belangrijkste – het verkrijgen van toegangsbewijzen – hangt een prijskaartje van 70 dollar. Dat tikken we op de eerste ochtend van ons verblijf al af. De KNVB heeft bij stadion de Cotton Bowl een speciaal verkooppunt voor Nederlandse supporters ingericht. Er zijn beduidend meer kaarten dan supporters. Dat de prijs van de tickets eigenlijk 55 dollar bedraagt en de KNVB er 15 dollar voor ‘servicekosten’ bovenop gooit, nemen we op de koop toe.
In het hypermoderne Ballpark van Arlington vergapen we ons voor de afwisseling aan een potje Major League Baseball. Voor slechts 4 dollar zien we samen met 38.000 anderen hoe de Texas Rangers en de Cleveland Indians slaags raken met elkaar. Omdat we er toch zijn, nemen we tevens een kijkje op Elm Street waar President Kennedy in 1963 zijn laatste uitstapje heeft gemaakt. Zijn we zowaar nog educatief verantwoord bezig ook. Bij Oranje’s afsluitende training op de campus van de Southern Methodist University ontbreken we evenmin. Daar mogen ordinaire voetballiefhebbers anno 1994 gewoon bij aanwezig zijn.
Televisie is in de States topamusement van een geheel andere orde, ontdek ik. Bij de populaire talkshow van Dave Letterman Show is dé ster van het WK te gast. Niet Romario of Roberto Baggio, maar… Andres Cantor, Amerika’s meest bekende voetbalcommentator van dat moment. De man van goooooooooaaaaaal, goooooooooaaaaaal, goooooooooaaaaaal! Tweeënhalve week WK maken deze man tot een begrip in een voetbalachterlijk land.
Op match day kom ik oog in oog te staan met een andere levende legende: de Duitser Heribert Fassbender. Veel Nederlanders zullen hem zich herinneren als presentator van De Sportschau. Menig voetbalmaffe landgenoot groeit ermee op. Op zaterdagavond even na zessen. Bundesliga-voetbal kijken. Met het Gutenabend allerseits waarmee hij de kijkers welkom heet maakt der Heribert zich onsterfelijk.
De wedstrijd wordt er ook eentje voor de eeuwigheid. Met helaas Nederland aan de verkeerde kant van de score. Na een 2-0 achterstand brengenDennis Bergkamp en Aron Winter Oranje de stand weer in evenwicht. Met zijn al gememoreerde vrije trap schiet linksback Branco Romario en consorten naar de halve finale in Los Angeles. Uitgelaten Braziliaanse supporters duiken bij het stadion na de zege van hun Seleção spontaan een fontein in om het te vieren.
Terwijl Oranje naar huis vliegt, rijden wij verder naar LA. Zonder in Texas ook maar één cowboy gezien te hebben maken we ons op voor een monstertocht van meer dan 2300 kilometer die 26 uur in beslag zal nemen. Gekkenwerk…