Achter de bal aan (125/1): Magdeburg, Brandenburg an der Havel
Vrijdag 10 juli 2026
Omdat ik niet van plan ben om de hele zomer – zoals oude Apeldoorners het zo mooi konden zeggen – thuis gat met vuusten te sloan, heb ik mezelf maar weer voorzien van een Deutschland Ticket. Voor 63 euro kan ik daarmee een maand lang onbeperkt met het openbaar vervoer door de Bondsrepubliek reizen en wat onontdekte stukjes Duitsland gaan ontdekken.
Gelukkig liet WK-favoriet Frankrijk het gisteravond niet op een verlenging aankomen tegen het overschatte Marokko. Levert me toch mooi weer een half uurtje extra slaap op. Desondanks klinkt om 5 uur het onverbiddelijke gezoem van de wekker en zit ik al om 6.20 uur in de Sprinter van Apeldoorn naar Hengelo.
Ruim zeven uur heb ik nodig om in Magdeburg te komen, mijn uitvalsbasis voor de komende twee dagen. De reis verloopt nagenoeg vlekkeloos. Met slechts vier minuten vertraging zet ik omstreeks half twee voet op Magdeburg Hauptbahnhof. Ongekend voor Deutsche Bahn-begrippen anno 2026. Het mag wel in de krant dat niets de reis vertraagt op het traject Hengelo-Osnabrück-Braunschweig-Magdeburg.
Het is weliswaar niet m’n hoofddoel van deze trip, maar door het voorspoedige verloop van de heenreis zit ik om 16.10 uur alweer in de RE1 naar Brandenburg an der Havel. Omdat daar vanavond gevoetbald wordt en ik toch in de buurt ben, besluit ik haast vanzelfsprekend om er naartoe te gaan. Het betreft een oefenpotje tussen Brandenburger SC Süd 05, de nummer 5 van de Brandenburgliga (vijfde niveau) van het afgelopen seizoen, tegen de nummer 6 van Staffel I van de Landesliga Thüringen (zesde niveau): SC 1903 Weimar. Wie kent ze niet? Ein absolutes Lekkerbissen voor elke groundhopper.
Wat Brandenburg an der Havel betreft ging er bij mij tot aan vandaag hooguit een lichtje branden bij het horen van de naam Stahl Brandenburg. De meest aansprekende voetbalclub uit de kreisfreie Stadt in het gelijknamige Bundesland kwam in DDR-tijden uit op het hoogste niveau. Met der Lokalrivale, ofwel the second team in town, maak ik op deze zomerse vrijdagavond voor het eerst kennis. Een bijzonder aangename kennismaking, durf ik gerust te zeggen.
Hoewel het natuurlijk om een potje van niets gaat, maken met name de diehard supporters van de BSC Süd 05 er samen met hun vrienden uit Weimar een echt voetbalfeest van op de Werner-Seelenbinder-Sportplatz. Al het kapitaalkrachtig eventpubliek, dat zich bij het WK astronomische bedragen uit de zak laat kloppen om erbij te mogen zijn, kan een voorbeeld nemen aan de harde kern van de tweede club van Brandenburg an der Havel. Bij deze mannen komt de genegenheid voor hun club uit het hart en niet uit de portemonnee.
Het geinige is dat de meest fanatieke BSC-fans hun eigen hoek in het stadionnetje hebben: de Meckerecke, grofweg in het Nederlands vertaald ‘de mekkerhoek’. Ze doen de naam alle eer aan. Zij aan zij met de supporters van de tegenpartij uit Thuringen, met wie zij al langere tijd een vriendschapsband onderhouden, gaan de boys heerlijk te keer. Een mannetje of 40 sterk. Ze zwaaien driftig met vlaggen en steken er op gepaste tijd ook fakkels en meer krachtig knallend spul bij af. Kortom supporten zoals supporten hoort te gaan. Zingen en springen. Authentiek. Zonder dat een dwaas op een podium aangeeft dat ze van rechts naar links moeten springen.
Het ongedwongen sfeertje maakt zo mijn bezoek aan de Werner-Seelenbinder Sportplatz tot een leuke onderbreking van al die uren die ik in de trein heb gezeten – en de komende weken nog zal zitten.