Zolang hij werkzaam is als volleybaltrainer heeft voor Redbad Strikwerda altijd de ontwikkeling van zijn spelers voorop gestaan. Vanwege een verschil in zienswijze met de clubleiding van Dynamo komt er na dit seizoen na acht jaar een einde aan het huwelijk tussen de markante opleider en de recordkampioen uit Apeldoorn.
Het persbericht waarin de Stichting Topvolleybal Dynamo de aanstaande scheiding bekendmaakte bevatte een enigszins opmerkelijke passage. De club meldde dat de ambitie na het vertrek van Strikwerda onverminderd hoog blijft en dat Dynamo met een fulltime trainingsprogramma wil blijven meedoen om de prijzen in de ’s lands hoogste speelklasse in het volleybal bij de mannen. Zo op zich een prima doelstelling op papier, waar niets mis mee lijkt. Maar waarom ziet Strikwerda er dan geen perspectief in?
De vertrekkende trainer is duidelijk in zijn uitleg. “Opleiden gebeurt bij Dynamo al meer dan 30 jaar. Dat opleiden zit zowel in het DNA van de club als dat van mij. Probleem is dat het steeds lastiger is geworden om de groep te bieden wat nodig is. Er ligt vooral een heel duidelijk verschil van mening over hoe de toekomst aangevlogen moet worden. Iedereen zou graag willen dat we budgettair op het niveau van Orion zouden zitten, maar dat is nou eenmaal niet zo. Aan nieuwe spelers moet je zeggen wat je doet en daarna doen wat je gezegd hebt. Die garantie kan ik spelers niet meer geven.”
Waar de succescoach zich bovendien moeilijk in kan vinden is hoe Dynamo andere eredivisietoppers sterker maakt. “Ik vond dat we twee jaar geleden de ondergrens bereikt hebben. We zijn gaan opleiden voor onze eigen concurrenten. Eerder gingen spelers rechtstreeks naar het buitenland. Nu zijn er tussenstappen gekomen. Toen Orion vorig seizoen tegen Lycurgus speelde, stonden er zes of zeven spelers in het veld die twee jaar eerder nog bij ons zaten. Door die ontwikkeling hebben wij terrein verloren.”
Dat zijn eigen opstelling en denkwijze hem vaak tot een pain in the ass van de beleidsbepalers maakt, hoeft niemand de 61-jarige volleybalgoeroe te vertellen. “Ik moet niet chagrijnig worden dat we wat terrein aan het verliezen zijn. Je moet een bestuur ook niet in de weg zitten. Het klopt dat ik een zeurpiet ben. Een trainer hoort altijd de eisende partij te zijn. Dat vind ik heel normaal. Je moet niet de loopjongen van een bestuur zijn.”
Van een vechtscheiding is absoluut geen sprake, benadrukt hij. “Goed eindigen en goed uit elkaar gaan is een grote kunde. De gesprekken die ik heb gevoerd met interim-voorzitter Christiaan Wolters waren respectvol van beide kanten.”
Strikwerda begrijpt waarom een Dynamo een pas op de plaats moet maken. “Het is altijd nodig om te leven naar je stand. Op sommige momenten leefden we boven onze stand. Dat levert dan problemen op. Zoals Wim Jonker al eens aangaf kan Dynamo momenteel even niet mee. Herstructurering en financieel gezond maken moet met goed beleid mogelijk zijn. Een nieuw bestuur zou dat voor elkaar moeten kunnen krijgen. Met het vertrek van Peter de Vries en Wim Jonker uit het stichtingsbestuur is wel veel kennis en vastigheid weggevallen. Opnieuw opbouwen kost tijd”, beseft hij.
Zijn naderende afscheid bij Dynamo betekent geenszins dat Strikwerda het volleybal definitief vaarwel zegt. Hij zal ook in de toekomst officials en bestuursleden blijven voorzien van welgemeende adviezen. Volleyballend Nederland is zeker nog niet van hem af. In wat voor functie dat zal zijn of bij welke club, gaat hij de komende tijd rustig voor zichzelf op een rijtje zetten.
De Stentor maandag 26 januari 2026