Author Archives: Rob Kruitbosch

Draisma Dynamo goed beslagen ten ijs op reis

Draisma Dynamo blijft winnen in competieverband. Drie dagen voor de heenwedstrijd in de achtste finale om de CEV Cup bij Lokomotiv Novosibirsk bond de lijstaanvoerder van de eredivisie ook Taurus met 3-0 aan de zegekar. Zodoende vertrekt de selectie van coach Redbad Strikwerda met twintig opeenvolgende overwinningen in de bagage goed beslagen ten ijs naar Siberië.

Sinds medio oktober staan er nu vijftien competitiezeges, drie winstpartijen in de beker en twee victories in Europees verband op het conto van Draisma Dynamo. Zaterdagavond werd bovendien al voor de elfde keer in successie in de eredivisie geen enkele set prijs gegeven. Fraaie cijfers, maar vooral leuk voor de statistieken.

De uitvoering liet zaterdagavond het nodige te wensen over aan Apeldoornse kant, keek Mats Kruiswijk aansluitend kritisch terug op de generale repetitie voor de Europese confrontatie in Rusland. “Het resultaat is er, maar als je het heel zwartwit bekijkt, maken we het onszelf onnodig moeilijk. Als je in drie sets achttien blokpunten tegenkrijgt, heb je met de ogen dicht staan aan te vallen.”   

Taurus was zaterdag duidelijk niet naar Apeldoorn gekomen om als kanonnenvoer te dienen. De brutaal opererende bekerwinnaar van 2018 vergde de actuele cuphouder en bekerfinalist tot een uiterste inspanning. De setstanden 25-21, 25-23 en 25-22 bewezen dat de ploeg uit Houten slaagde in de opzet om het de thuisploeg lastig te maken.

Kruiswijk stak de hand in eigen boezem. “Wij waren té afwachtend in de aanval, maakten té veel eigen fouten en legden te weinig druk in onze opslagen. Daardoor gaven we Taurus het gevoel dat er wat te halen viel. We hebben van onszelf hogere verwachtingen dan wat we vanavond hebben laten zien. Misschien zijn we wel té kritisch op onszelf, maar dit is wel een puntje van aandacht”, aldus de libero van dienst.

Wat de in eigen land behaalde resultaten waard zijn, zal dinsdag in Novosibirsk blijken. “Een kans heb je altijd. Maar of dat realistisch is tegen zo’n tegenstander, is een tweede. We praten over een tegenstander van wereldformaat. Novosibirsk is een ploeg die elke wedstrijd onder druk speelt en over een veel hoger budget beschikt dan wij. Ik vind het vooral heel gaaf om dit mee te maken. Ik heb nog nooit eerder in Rusland gespeeld. Onze wedstrijd vorig seizoen op de Azoren, is de verste reis die ik tot dusverre met Dynamo heb gemaakt. Qua afstand is dit nóg verder. Dit wordt voor ons een mooie gelegenheid om te zien waar wij staan als ploeg, om te kijken wat zij blootleggen wat wij tekortkomen.”

Koude verjaardag aan rode kant van de Westmaat

Achter de bal aan (61): Spakenburg

Donderdag 23 januari 2020

Een KNVB-bekerwedstrijd met als inzet een plek in de kwartfinale. IJsselmeervogels en Go Ahead Eagles weten al vooraf hoeveel er op het spel staat. De winnaar mag in de volgende ronde optreden als gastheer van FC Utrecht. Met, om alvast wat verder op de actualiteit vooruit te lopen, in een eventuele halve finale misschien wel Ajax als tegenstander… Voor de liefhebber geldt voetballen kijken in Spakenburg hoe dan ook als een aangename bezigheid. Of het nou aan de rode of blauwe kant van De Westmaat is, is om het even.

Ik laat me er niet door weerhouden dat ik uitgerekend op deze match day mijn 54e verjaardag vier. Op mijn verjaardag achter de bal aan is voor ik-zei-de-gek niet zo uitzonderlijk. Zo redenerend kan ik wel stellen dat ik bijna elke dag jarig ben… Met het mooist denkbare verjaardagscadeautje ben ik trouwens de voorgaande dag al verblijd: de bevestigingsmail van de UEFA dat mijn aanvraag voor kaarten voor EURO2020 is gehonoreerd. Na betaling ben ik verzekerd van tickets voor alle wedstrijden die het Nederlands elftal deze zomer speelt. Tot en met de finale! Plaatsing van Go Ahead Eagles voor de kwartfinale zou een mooie toegift zijn, dat doet het oude supportershart ook goed.

Aangezien FOX beide achtste finales op deze donderdag live uitzendt, vindt de aftrap in Spakenburg al om 18.30 uur plaats. Vanaf 20.45 uur laat de betaalzender de kijker aansluitend gratis op het open net genieten van het Brabantse onderonsjes tussen NAC en PSV. Omdat chauffeur Jan wat eerder weg wil, staat hij om vier uur in plaats van het oorspronkelijk afgesproken tijdstip van half vijf al bij me op de stoep. Alex en zoon Roy gaan ook mee. Auf geht’s. De vooraf bevreesde files op de A1 blijven achterwege. Bij Barneveld noch Amersfoort-Noord spitst de avondspits zich op de ergst denkbare wijze toe. Eenmaal op de plek van bestemming aangekomen kost het vinden van een parkeerplaats Jan weinig moeite.

De laatste tientallen meters naar het ‘rode’ gedeelte van het sportcomplex dat IJsselmeervogels deelt met de even geliefde als gehate buren van SV Spakenburg leggen we te voet af over de dijk. We arriveren kort na de fonkelnieuwe spelersbus van Go Ahead Eagles. Vanaf de straat kunnen we door het hek heen zien hoe onze helden het veld inspecteren.

Van een kaartje hadden we ons ook vooraf online kunnen verzekeren. Met Apeldoorn als woonplaats  leek zo’n bestelling mij niet zo verstandig. Een of ander helder licht zou eens kunnen concluderen dat Apeldoorn té dicht bij Deventer ligt… In Nederland weet je tenslotte maar nooit. Bij voetballiefhebbers bestaat altijd het risico om als gevolg van een of andere achterlijke verordening ergens de toegang ontzegd te worden. In Bunschoten-Spakenburg is wat dat betreft echter geen vuiltje aan de lucht. Anderhalf uur voor de aftrap zijn de kassa’s open en schaffen we onze toegangsbewijzen ter plekke aan. Gewoon zoals het hoort en eigenlijk altijd zou moeten kunnen.

Gezien de tijd die nog rest tot aan de aftrap gaan we voor anker in een etablissement in de nabijgelegen haven. Jan heeft honger… Spakenburg zal het weten, alle remmen gaan los! Het is druk in het bewuste eetcafé. Tot de gasten behoort ook Thomas Verheydt, voormalig frontsoldaat van zowel de Vogels als de Eagles.

Het geneuzel dat we gaan kijken naar een bekerpotje tussen amateurs en profs, moet iedereen in het specifieke geval van IJsselmeervogels met enig voorbehoud nemen. Nou kan ik niet in de boekhouding kijken van beide clubs, maar ik weet wel zeker dat de selectie van rijke Spakenburgers spelers herbergt die voor hun diensten beter betaald krijgen dan menig professioneel ‘concucollega’ uit Deventer. Maar of het nou profs of goed betaalde amateurs betreft, IJsselmeervogels-uit is altijd lastig!

Go Ahead Eagles en amateurs is toch al niet een altijd even gelukkige match, weet ik uit meer dan 40 jaar ervaring. DOS Kampen, FC Lisse, HHC Hardenberg en Jodan Boys zijn slechts vier van de amateurclubs over wie ik de broodvoetballers uit Deventer in het verleden al eens heb zien struikelen in het bekertoernooi. En dan ben ik er vast en zeker nog wel een paar vergeten. Naar IJsselmeervogels ben ik de adelaars in de jaren ’90 al vaker achterna gevlogen. Het meest fanatieke deel van het roodgele legioen liet zich destijds vervoeren in hun eigen touringcar. Ik zie nog zo voor me hoe de bus op de parkeerplaats stond omgeven door een heel cordon medewerkers van de plaatselijke veldwachterij…

Een kwart eeuw later volgen aanzienlijk meer supporters Go Ahead Eagles naar Spakenburg. In het uitvak aan de rechter kant van de fraaie hoofdtribune vinden naar verluidt liefst 718 supporters uit Deventer en omstreken een plekje. Links naast de tribune heeft de thuisclub zowaar een provisorische tribune neergezet, waar de aldaar zittenden letterlijk onder zeil gaan. Ik neem met Jan, Alex en Roy plaats op de overdekte staantribune aan de lange zijde. Tegen de achter het doel gelegen sporthal, een beetje afzijdig van de meest krijsende vogels, is plek zat. Meer dan drieduizend kaarten schijnen in de voorverkoop te zijn afgezet. Bij een Spakenburgse derby heb ik in dezelfde hoek al weleens iets claustrofobischer gestaan.

Go Ahead Eagles mag dan wel een bijna 102-jaar oud clubrecord hebben gebroken en al twintig officiële wedstrijden ongeslagen zijn, het vertoonde spel kan me dit seizoen slechts matig bekoren. Zonder de naar RKC vertrokken Richard van der Venne en de geblesseerde Elmo Lieftink zit er helemaal geen gif in. Ik vind de vaak verguisde Gino Bosz de beste man aan Deventer kant. In aanvallend opzicht gebeurt er zoals wel vaker weinig tot niets. IJsselmeervogels, zonder z’n geschorste aanvalsleider Danny van de Meiracker, kan evenmin potten breken. Een 0-0 ruststand is het logische resultaat. Het vertoonde spel is zeker niet de kers op mijn verjaardagstaart. Erg warm krijg ik het er niet van. Sterker nog, ik krijg het steeds kouder naarmate de wedstrijd vordert.

In de rust nemen tientallen kleine Spakenburgertjes en Bunschotenaartjes bezit van het kunstgras om zelf tegen een bal te trappen. Mooi dat zoiets nog kan anno 2020. Wanneer die kinderen op het veld van een willekeurige Betaald Voetbal Organisatie hetzelfde zouden wagen, krijgen ze waarschijnlijk een stadionverbod met bijbehorende boete. Ik vrees dat het slechts een kwestie van tijd is alvorens deskundigen van Groen Links en de Partij voor de Dieren ook een verbod eisen op dit soort onschuldig pauzevermaak.

Het vuurwerk blijft bewaard voor de tweede helft. Al komt dat voornamelijk uit het vak van de Eagles-aanhang. Dat wordt weer een vette boete voor de Deventer club. Ik kan ook zeggen dat er duidelijk niet al te best gefouilleerd is aan de Westmaat… De wedstrijd zelf ontbrandt ook een ietsepietsie. Olijfveld brengt de thuisploeg zowaar al gauw na de hervatting op voorsprong. Een bekerstunt baant zich aan. Uitgerekend Gino Bosz brengt de nummer zes van de Keuken Kampioen Divisie een tiental minuten voor tijd op gelijke hoogte. Een blamage lijkt afgewend. Al mag Go Ahead Eagles niet mopperen dat het de slotfase van de reguliere speeltijd schadevrij doorstaat. Verlenging. Overwerk voor de spelers. Nog meer afzien voor het publiek. Dat kan er ook nog wel bij. Alsof het al niet koud genoeg is!  

Dankzij Hobie Verhulst bekert Go Ahead Eagles verder. Met enig fortuin. In de noodzakelijke strafschoppenserie stopt de Eagles-keeper drie Spakenburgse inzetten en jaagt hij zelf de beslissende in de touwen. Eind goed al goed. Verkleumd en wel zoeken we na afloop de Audi van Jan weer op. Dankzij Hobie keren we tenminste huiswaarts met iets dat lijkt op een warm gevoel. Moet je nagaan hoe dat gevoel geweest zou zijn wanneer IJsselmeervogels onverhoopt aan het langste eind had getrokken in die afsluitende loterij vanaf elf meter. Dan waren mijn voeten waarschijnlijk nooit meer ontdooid…

Draisma Dynamo weer alleen koploper eredivisie

Draisma Dynamo gaat weer alleen aan de leiding in de eredivisie. Door een 1-3 zege dinsdagavond in Zevenhuizen stond naaste achtervolger Lycurgus weer kort samen met de bekerhouder aan kop van de ranglijst. Door een eenvoudige 3-0 winstpartij op Sliedrecht Sport bracht de ploeg van coach Redbad Strikwerda het verschil met de Groningers terug tot de oorspronkelijke drie punten.

De thuisploeg kwam woensdag nogal haperend uit de startblokken. Hoe Seain Cook, Sjors Tijhuis, Nico Manenschijn, Wessel Blom, Maikel van Zeist, Freek de Weijer en libero Jeffrey Klok vervolgens een 11-17 achterstand ombogen in een 25-21 setwinst deed meteen weer denken aan het machtsvertoon waarmee het als vierde geklasseerde Sliedrecht Sport twee weken eerder uit de beker werd geknikkerd. Hoewel de tweede set in exact dezelfde cijfers eindigde als de eerste, mochten de Sliedrechters aansluitend geen moment meer de illusie koesteren een set mee te kapen uit de Draisma Dynamo Arena. In set drie was het verweer van de bezoekers definitief gebroken: 25-13.

Seain Cook sprak na afloop tegen dat Draisma Dynamo in de huidige vorm te sterk is voor de concurrentie in eigen land. “We kunnen nooit té goed zijn, anders zouden we elke set wel met 25-0 winnen”, stelde de Schot met enig gevoel voor understatement.

Het moeizame begin van de wedstrijd kende volgens de 28-jarige passer/loper geen mentale oorzaken. “We hebben er de afgelopen dagen op de trainingen fysiek behoorlijk aan getrokken. Misschien dat we daardoor wat moeilijk op gang kwamen. Met mentaliteit heeft het niets te maken. Onze mentale weerbaarheid ligt juist erg hoog. Ik vind dat een van de sterke punten van ons team. Dat zag je vooral terug in hoe we het in die laatste set afmaakten.”

Cook, die van het begin tot het eind binnen de lijnen stond, verheugt zich erop als het seizoen met de bekerfinale en de start van de play-offs écht gaat beginnen. De dubbele ontmoeting voor de CEV-cup tegen Lokomotiv Novosibirsk vormt alvast een mooie graadmeter, meent de Siberiëkenner. “We spelen tegen een Europees topteam. Tegen zo’n ploeg kunnen we zien waar we staan en kijken waar onze zwaktes liggen.”

Cook, die evenals zijn trainer en medespelers Freek de Weijer en Maikel van Zeist in2018 met Orion bij Ugra Surgut al eens eerder in de Siberische kou stond, moet donderdag alleen nog wat formaliteiten regelen om zondag mee te mogen reizen naar Novosibirsk. Terwijl zijn Nederlandse medespelers de benodigde stempels en stickers al in hun paspoort hebben, moet de Schot bij de Britse ambassade in Den Haag zijn visum in orde maken. “De vorige keer ging dat wat makkelijker. Het papierwerk neemt ditmaal wat meer tijd in beslag, maar dat komt helemaal goed”, is Cook vol goede moed dat een en ander tijdig geregeld is.

Draisma Dynamo ontsnapt aan setverlies bij VoCASA

Draisma Dynamo bleef zaterdagavond voor de dertiende achtereenvolgende keer ongeslagen in de eredivisie. De uitwedstrijd bij VoCASA leverde zoals een koploper aan zijn stand verplicht is een overwinning op. Al moest de kersverse bekerfinalist in de derde set wel alles uit de kast halen om setverlies te voorkomen.

Met de thuiswedstrijd op 16 november nog vers in het geheugen had Draisma Dynamo moeten weten waartoe VoCASA in staat kan zijn. Uitgerekend de als achtste geklasseerde Nijmegenaren snoepten de Strikwerda-brigade als tot dusverre laatste tegenstander in competitieverband een set af. Sinds die 3-1 zege in Apeldoorn viel er al zeven eredivisieconfrontaties op rij voor geen enkele tegenstander meer iets te halen.

Ook in Nijmegen leek er twee sets lang geen vuiltje aan de lucht voor de ongenaakbare formatie van Strikwerda. Het zevental Berkhout, Tijhuis, Manenschijn, Van Zeist, Langevoort, Cook en Klok stevende met 18-25 en 13-25 schijnbaar probleemloos af op competitiezege nummer dertien. In het derde bedrijf, waarin Jeroen Rauwerdink Seain Cook afloste, begonnen de bezoekers een beetje met wat in Strikwerdiaans jargon bekend staat als ‘koekebakken’. Het vrijuit opererende VoCASA-ensemble rook haar kansen, kwam met zelfs 22-18 en 23-22 voor. Met Wessel Blom als vervanger voor Bram Langevoort binnen de lijnen wist Draisma Dynamo het naderende onheil in extremis alsnog af te wenden: 24-26.

“Het was puur werkvolleybal”, hijgde Joris Berkhout na afloop nog wat na. “Redbad had vantevoren al aangegeven dat dit een moetje was. De flow zat er vanavond niet in bij ons. Om je voor een wedstrijd tegen VoCASA op te laden is toch moeilijker dan voor wedstrijden tegen Lycurgus of Orion. Het moet vooral uit jezelf komen. Vooral in die derde set deden we het niet goed.”

De stand-in van aanvoerder Freek de Weijer blonk bij zijn nabeschouwing uit in zelfkritiek. “Ik ben blij met het resultaat, maar niet tevreden over mijn eigen spel. Ik speelde continu de makkelijkste bal en niet met heel veel agressie. Renzo Verschuren nam me tijdens die laatste time-out apart en zei me dat ik agressief moest blijven. Hij zette op die manier de spiegel voor m’n neus. We stonden met de rug tegen de muur, maar vanaf dat moment ging het gas wel open. Goed dat we die set toch winnend afsloten en weer een belangrijk leermoment voor mezelf”, luidde de reactie van Draisma Dynamo’s 20-jarige spelverdeler.

Draisma Dynamo plaatst zich voor bekerfinale

En dát is drie! Na de clean sheets in Sliedrecht en bij Lycurgus moest woensdagavond ook Active Living Orion eraan geloven. Met de 1-3 overwinning in de Topsporthal Achterhoek zette Draisma Dynamo de kroon op een heuse topweek. Missie volbracht. Bekerfinale bereikt. “Beter kan het niet. In één week pakken we de nummers vier, twee én drie!”, bejubelde Draisma Dynamo-captain Freek de Weijer uitbundig de plaatsing voor de tweede eindstrijd in successie.

Eenvoudig ging het allerminst om de regerend landskampioen opzij te zetten, maar in de derde aanloop wist de cuphouder de tot dusverre onneembare veste in Doetinchem eindelijk in te nemen. Twee keer behield Active Living Orion in het huidige seizoen in eigen hal al de overhand, ditmaal moesten de zich hardnekkig verwerende Achterhoekers hun meerdere erkennen in ’s lands sterkste mannenvolleybalteam van dit moment. De bekerfinale, die op zondag 16 februari wordt gespeeld in de Maaspoort in Den Bosch, wordt een herhaling van de finale van 2019. Titelverdediger Draisma Dynamo stuit andermaal op SAMEN.Lycurgus. De Groningers ontdeden zich in de andere halve finale met speels gemak van RECO ZVH.

Active Living Orion kon de woorden op het spandoek’t Geet hier spoken woensdag niet in daden omzetten. Na 24-26 en 20-25 in de eerste twee sets lukte het de thuisploeg enkel in het derde bedrijf om de bezoekers te bedwingen (25-22). Daarna bleek het Doetinchemse kruit verschoten. Met de ingevallen Seain Cook in een hoofdrol donderde Draisma Dynamo volgens oud Achterhoeks gebruik ‘deur’ naar de finale. In set vier was het erop en erover: 15-25.

 “In de eerste twee sets stonden we onder druk, maar kwamen we daar goed onderuit. Die derde set verloren we. We zakten wat weg en lieten een paar steekjes vallen, al hadden we het in die set al af kunnen maken. Maar ja, Orion kan natuurlijk best aardig volleyballen. Als je dan vervolgens ziet hoe we het in die vierde set rechtzetten. Écht heerlijk. We weten waartoe we in staat zijn. Vanavond hebben we dat laten zien. We zijn duidelijk stabieler geworden en hebben nu niet meer zo’n heel diepe ondergrens”, was aanvoerder De Weijer met recht trots op hoe Draisma Dynamo de pittige januari-trilogie op indrukwekkende wijze voltooide.

Zelfs de altijd kritische Redbad Strikwerda was zeer te spreken over de prima resultaten tegen de overige Top 4-teams. “Voor deze week hadden we twee zware wedstrijden in de beker voor ons en een wedstrijd om de koppositie in de eredivisie. Alleen maar zware wedstrijden dus, die we alle drie hebben gewonnen. Die overwinning van vandaag brengt ons bovendien nog ergens ook. Dat we nu in de finale staan, is natuurlijk hartstikke mooi.”

Op het vertoonde spel in Doetinchem viel volgens Draisma Dynamo’s coach nog wel het nodige aan te merken. “In de eerste set verprutsten we onder de tien al drie rallypunten. We maakten het onszelf onnodig moeilijk. Het was een pittig potje tot halverwege de vierde set. Met name Seain Cook had aan het einde een enorme inbreng. Die speelde fantastisch. Hij was echt een meerwaarde toen hij erin kwam. Dat maakt ons als team dan weer sterk.”

Urgentie

Ik heb het eigenwijze duidelijk niet van een vreemde. Mijn vader, die in 2015 op 82-jarige leeftijd overleed, wilde nooit iets van medische bijstand weten. Zelfs toen hij van voren nauwelijks meer wist of hij van achteren nog leefde mankeerde hem volgens eigen zeggen niks. Zich onder behandeling van een arts laten stellen? Welnee, ben je gek! Mijn moeder is uit hetzelfde hout gesneden. Al even onbuigzaam. Lastig voor haar omgeving. En misschien nog wel véél lastiger voor zichzelf. Zeg nou zelf: waarom zou je niet net zolang met heupklachten verder strompelen totdat de kom compleet is weggesleten en de pijn niet meer te harden valt?

Wie gehinderd wordt door zoveel stijfkoppigheid als mijn moeder, maakt het zichzelf niet altijd even makkelijk. Op 83-jarige leeftijd wil het lichaam logischerwijs niet meer altijd wat de geest wil. Voor mijn moeder valt moeilijk te verkroppen dat ze geen achttien meer is, maar de tachtig al is gepasseerd. Het valt ook niet mee als je iedereen om je heen naar het kerkhof hebt moeten brengen, als je als enige van je eigen generatie overblijft. Wanneer tot overmaat van ramp zo’n rotheup je steeds minder mobiel maakt, dan kan ik me goed voorstellen dat het leven niet altijd een pretje meer is. Nogal moeilijk voor rede vatbaar zijn helpt evenmin mee.

Nee hoor, een rollator had zíj niet nodig. Totdat het ding er eenmaal was en het bij nader inzien toch wel een handig hulpmiddel bleek om de dagelijkse tocht naar de buurtsuper te overbruggen. Een bed neerzetten in de woonkamer hoefde ook al niet toen de trap naar haar slaapkamer zich ontpopte tot een onoverkomelijke horde. Halsstarrig volharden in dat ze de nacht ook prima kon doorbrengen in een bekwaam fauteuil. Die stoel zat zo lekker en ontlastte haar pijnlijke been. Nee joh, dat ging prima. Toen het echt niet verder ging en ze de ene voet nauwelijks nog voor de andere kon zetten, bleek dat bed in de huiskamer toch best wel handig.

Maar naar welgemeende raad van anderen luisteren? Nee, dat is aan mijn moeder niet zo besteed. Dat is nooit haar sterkste punt geweest. Of misschien beter gezegd: ze vindt het bezwaarlijk anderen lastig te vallen met haar sores. Trots? Niet afhankelijk willen zijn van anderen? Alles zelf beter denken te weten? Zulke dingen spelen ongetwijfeld mee. In de laatste weken van het jaar viel er geen land meer met haar te bezeilen. Wat ook niet zo vreemd is toen ze, zoals naar pas later bleek, het overzicht compleet kwijtraakte bij de almaar verder uitdeinende voorraad pillen, pijnstillers en kuren die ze kreeg voorgeschreven. Maar ja, waarom bij het minste of geringste bij iemand aan de bel trekken? Nergens voor nodig toch.

Op Derde Kerstdag kon het niet langer. De in allerijl opgetrommelde huisarts toont zich onverbiddelijk. Het is onverantwoord haar langer thuis te houden. Probeer tussen Kerst en de jaarwisseling echter maar eens ergens tijdelijke opvang te regelen in een plaats met 160.000 inwoners. Hoe hoog de nood ook moge zijn, Apeldorp bleef in gebreke.  Niets voorhanden. De dichtstbijzijnde mogelijkheid deed zich voor in… Enschede! Op zegge en schrijve 80 kilometer van huis! De geraadpleegde zorgverstrekkers stuurden zelfs de huisarts van het kastje naar de muur. De beste man heeft hemel en aarde bewogen om ergens tijdelijk onderdak voor de patiënt te regelen. Tevergeefs. Meer dan thuiszorg kon hij op zo korte termijn niet voor elkaar krijgen.

En dan hebben we het wel over de gemeente waar de lokale overheid uit de losse pols een klein kapitaal aftikt om een complete woon-unit uit de grond te stampen voor hulpbehoevende gasten van de gemeente. De vermaarde evenementenstad op de Veluwe! Ik weet niet hoeveel geld B en W spenderen aan het beveiligen van zo’n Serious Request-poppenkast of de landelijke intocht van Sinterklaas. Een bed voor een ingezetene van de gemeente die daar dringend behoefte aan heeft, is daarentegen niet voorhanden. Niet urgent genoeg.

Hoe urgent de situatie was, blijkt enkele dagen later wel. Het is dat mijn moeder toevallig op 2 januari haar opwachting dient te maken bij de radioloog. In het Gelre Ziekenhuis gaan meteen alle alarmbellen rinkelen. In eerste instantie wordt zelfs gevreesd voor een breuk. Bij nader inzien is ‘slechts’ sprake van een afgesleten heupkom. Niet minder zorgelijk en pijnlijk. Het zorgt voor wel duidelijkheid. Eindelijk. Het is bovendien operabel. Maandag gaat de patiënt al onder het mes en krijgt ze de zo benodigde kunstheup aangemeten.

Voor de tussenliggende dagen wordt stante pede opvang geregeld in Randerode. In tegenstelling tot enkele dagen eerder is in dat zorgcentrum nu plotseling wél een bed beschikbaar. Gelukkig maar dat die afspraak in het ziekenhuis niet pas over enkele weken of misschien zelfs maanden gepland stond. Met al die wachtlijsten in Nederland weet je maar nooit hoe lang de betrokken instanties iemand nog langer laten verrekken.

Door haar eigen halsstarrigheid heeft mijn moeder zelf het verkrijgen van hulp onnodig lang vertraagt. Dat staat buiten kijf. Maar zoals aan elk verhaal kleven natuurlijk ook aan dit verhaal meerdere kanten. Van veel dingen in Nederland begrijp ik sowieso al helemaal niets meer, maar hoe is het in vredesnaam mogelijk dat tijdens eerdere ziekenhuisbezoeken niemand heeft uitgedokterd hoe zorgwekkend de situatie is? Mijn medische kennis valt te verwaarlozen, maar er moet toch zeker een indicatie voor zijn geweest dat het van kwaad naar erger ging met die heup. Als leek lijkt het me toch stug dat het laatste restje van de heupkom door toedoen van de poedersuiker op de oliebollen is verdwenen.

Ongein als dit maakt maar weer eens op pijnlijke wijze duidelijk dat in dit zorgzame land eerst (bijna) ongelukken moeten gebeuren voordat er actie wordt ondernomen.

© RK

2019

Aan het einde van ieder jaar breekt de tijd aan voor bezinning. Vooruit dan maar, bij deze. Ga er maar even goed voor zitten en laat het op je inwerken. Het is niet bijster positief wat ik te melden heb, zeg ik er maar meteen bij. Ik word er niet bepaald vrolijk van als ik voor mezelf de balans opmaak van 2019. Na het fiasco met de internetkrant Sport055 kostte het me opvallend veel moeite de draad weer op te pakken. Uiteraard moet ik dat mezelf aanrekenen. Ik moet me tegenwoordig immers overal schuldig over voelen, zelfs wanneer ik geen enkel benul heb waar het over gaat. Nog zo’n jaar, nee dank je. Ik moet er niet aan denken, alsjeblieft niet.

In zekere zin heb ik wel bewondering voor mensen die erin slagen van klagen hun beroep te maken. Je moet toch wel wat in je mars hebben om iemand met andere opvattingen te mogen minachten en daar nog voor betaald te krijgen ook. Nederlanders en medelanders doen mij hoe dan ook steeds weer versteld staan van wat zij allemaal op hun lever hebben. Knap hoe zoveel deskundigheid, veelzijdigheid én tegenstrijdigheid zich op zo’n klein stukje aarde verdraagt. Als wereldkampioen vierkante millimeter zeiken, zoals Van Kooten en De Bie heel lang geleden de spijker op de kop sloegen, blijven ‘we’ wereldwijd onovertroffen. Je moet er niet aan denken dat elke zuurpruim die een fles azijn in zijn kerstpakket kreeg, gestikt is in het goedje. Dan blijft er weinig te zeuren over.

Om me heen kijkend kom ik vooral tot de conclusie dat je tegenwoordig vooral goed moet kunnen toneelspelen. Gladde tongen schoppen het ver. Roepen wat anderen willen horen. Braaf in de maat meelopen. In onze wereld van schijntolerantie scoor je met vermeend idealisme en een open mind. Ik acht veel Nederlanders en medelanders ook best in staat om hun autistische dochtertje schaamteloos te exploiteren ten behoeve van het klimaat. Je hoeft het wilsonbekwame kind alleen maar een huilverhaal af te laten steken over boze mannen die haar toekomst verneuken. Bingo! Kassa! Zielig doen verkoopt. Zet er een goed geoliede marketingmachine achter en de miljoenen stromen binnen. Hoe meer likes hoe beter.

Zelf doe ik het al een leven lang verkeerd. Ik slaag er maar niet in om de juiste toon aan te slaan. In het afsteken van verkooppraatjes voor eigen parochie ben ik niet zo bedreven. Ik hoef niet te proberen om degenen die mijn toekomst om zeep hebben geholpen publiekelijk ter verantwoording te roepen. Dan word ik ongetwijfeld terstond in een dwangbuis afgevoerd. Wanneer ik overweeg per catamaran naar de volgende uitwedstrijd van het Nederlands elftal te reizen, komt me dat vast en zeker te staan op een levenslang stadionverbod van de statementmakers bij de KNVB. Ik mag vooral niet klagen, ik weet het. Ik moet zwijgen. Ik moet klakkeloos accepteren hoe mijn perspectief op de arbeidsmarkt steeds verder verslechtert en potentiële werkgevers de voorkeur geven aan meer buigzame types.

Een vreselijke ziekte rukte een van de weinigen van wie ik wat aannam in het voorjaar onbarmhartig uit het volle leven weg. De dood moest opsodemieteren, zo verwoordde hij de oneerlijke strijd die hij voerde in het hartverscheurende boek dat hij schreef over zijn ziekte. Het mocht niet baten. Richard had het opvallend vaak bij het rechte eind. Ik deel veel van de zorgen die hij had over de toekomst. Van hem leerde ik ook om mezelf zo nu en dan een spiegel voor te houden. Als ik kijk naar hoe het anderen vergaat, heb ik in veel opzichten inderdaad weinig recht om te klagen. Ik ben gezond, ik ben fitter dan ik in jaren geweest ben, ik heb een dak boven mijn hoofd en kan zo nu en dan eens ergens een voetbalwedstrijd gaan bekijken. Ik ben niet zo materialistisch ingesteld. Ik hoef niets steeds meer. Ik ben met weinig tevreden.

Je zult daarentegen maar tot de slachtoffers behoren van die Toeslagenaffaire. Die mensen zitten pas echt in de shit. Duizenden gedupeerden door toedoen van de Belastingdienst. Hun levens compleet verwoest. Leuker kunnen ze het niet maken… Ik kan nu niet schrijven dat degenen die dat op hun geweten hebben thuishoren achter slot en grendel, al is het alleen maar omdat zulk gajes helemaal geen geweten heeft. Die gaan zonder blikken of blozen over lijken. En in een land als Nederland worden ze vervolgens met stille trom weggepromoveerd en krijgen ze waarschijnlijk nog een zak geld mee voor de moeite. Er stapt dan weliswaar een staatssecretarisje op, maar die kan ongetwijfeld gebruik maken van een riante wachtgeldregeling. Ondertussen belonen de hoofdverantwoordelijke Godfathers zichzelf, alsof er niets aan de hand is, met vette eindejaarsbonussen en vreten ze zich misselijk aan de gevulde hertenreet. Eet smakelijk!

In het recht praten wat krom is blinken Nederlanders en medelanders uit. Zelfs veel verstokte moslims zijn in Nederland vaak roomser dan de paus. Elke gekwetste ziel creëert zijn eigen podium. Sinds sociale media ons al door en door verrotte leefklimaat verder vergallen, lijkt het einde zoek. Lees alle verwensingen die ongeletterden afvuren op vijandig gezinde elementen er maar eens op na. Wie een beetje verder kijkt dan de eigen neus lang is, kom dan al gauw tot het besef hoeveel schade het kapotbezuinigen van het onderwijs en de geestelijke gezondheidszorg berokkent aan de intermenselijke verstandhoudingen in ons wonderbaarlijke polderparadijs.

Totdat het vroeg of laat volledig uit de klauwen giert. Je zult als ouder maar geconfronteerd worden met zo’n internetfilmpje waarin een twintigtal van die schattige jochies op het hoofd van jouw kind staat te dansen. ‘Jongeren’ moeten we de lieve knulletjes noemen van een structureel wegkijkende overheid. Generaliseren mag niet. Maar als ik dan beelden zie van hoe andere jongeren een Sinterklaas en zijn knecht ergens over straat jagen en de meest vreselijke ziektes toewensen. Tsja,… Iedereen moet abnormaal gedrag maar normaal vinden. En alle politieke breedbekkikkers maar kwaken over normen en waarden. Eerlijk gezegd kan ik steeds minder corrects ontdekken aan al die zogenaamde politieke correctheid.

Men draagt mij weleens na dat ik niet altijd even vriendelijk reageer op wat ik al dan niet lees in de krant bij ons in het dorp. Dat klopt, dat spreek ik niet tegen. Maar als ik me ergens boos over maak, gebeurt dat nooit zonder een reden. Ik ben nooit zomaar afgeknapt op mensen die zichzelf nogal oprecht en integer vinden. Waar ik vooral slecht tegen kan, is wanneer afspraken niet worden nagekomen. Daar is mijn afkeer tegen wat tegenwoordig De Stentor heet ooit mee begonnen.

Toen mijn jaarcontract als sportverslaggever bij de Apeldoornse Courant zou worden omgezet in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, werd ik nogal ruw met de neus op de feiten gedrukt. Zóú, ja. Want ondanks naar het zich liet aanzien waterdichte toezeggingen gebeurde het niet. De hoge heren ontdekten namelijk een maas in de wet. Door me een maand op onbetaald verlof te sturen was het wettelijk toegestaan om mij nogmaals af te schepen met een jaarcontract. Aldus geschiedde. Geweldig, zo’n werkgever. Dat mag best weleens gezegd worden. Heerlijk, zulke eerlijke mensen. Mijn steun en toeverlaat. Ja, ja.

Daar stond ik dan met m’n goeie gedrag. Dag en nacht liep ik me het vuur uit de schoenen voor de hele pleurisbende. Werkweken van meer dan 60 uur waren eerder regel dan uitzondering. Voor een salarisje van nog geen 2000 gulden netto in de maand. Guldens, ja. Geen euro’s. Joh, ik hoef me in Nederland niet eens seksueel te laten misbruiken om me te mogen laten naaien waar ikzelf bijsta. Het enige verwijt dat ik mezelf bijna dertig jaar later kan maken, is dat ik toen niet meteen het bijltje erbij neer heb gegooid, dat ik de heren niet heb laten weten dat ze mijn rug op konden met hun poxy baantje. Naïef als ik was (en misschien altijd wel ben gebleven), liet ik het allemaal over mijn kant gaan. Als het werk dat je doet je plezier en voldoening schenkt, houd je je oogkleppen op en ga je vrolijk verder waarmee je bezig bent.

Meest ontnuchterend vind ik dat mensen met wie ik nooit gewerkt heb of die ik in veel gevallen zelfs nooit heb gesproken een mening over mij verkondigen. Die beoordelen of veroordelen mij, terwijl ze me niet eens kennen. Ik kan mijn kortstondige terugkeer bij De Stentor, ook alweer bijna tien jaar geleden, gerust als een treurig voorbeeld aanhalen van de heersende vooringenomenheid bij deze of gene. Ik ging destijds weer stukjes schrijven voor de sportredactie. Niet iedereen stelde dat op prijs, zo ervoer ik al gauw. Er was er eentje in het bijzonder die nogal zijn bedenkingen had jegens mijn persoon.

Mij er zelf op aanspreken doen zulke lui niet, maar naar ik begreep associeerde de persoon in kwestie mijn gemillimeterde coupe met bepaalde politieke denkbeelden. Tsja, ik kan moeilijk ontkennen dat ik al sinds jaar en dag met zekere regelmaat de tondeuse in standje 1 of 2 over mijn hoofd haal. Met politieke gezindte of voorkeuren heeft dat verder niets te maken. Ik bezondig me er enkel uit praktisch oogpunt aan. ‘Onderhoudstechnisch’ is het eenvoudigweg makkelijk als er weinig haar zit om het niet elke ochtend in model te hoeven brengen. Meer hoeft iemand daar dus niet achter te zoeken. Het hieruit vooruit vloeiende ‘negatieve referentiekader’, dat vind ik wel een mooie omschrijving al zeg ik het zelf, achtervolgt me echter wel tot aan de dag van vandaag. Bittere realiteit. Om persona non grata te worden is niet zo moeilijk, maar jezelf weer van dat etiket te verlossen blijkt nagenoeg onbegonnen werk.

Probeer je maar eens te verweren tegen dat soort onzin. Het is nergens op gebaseerd, toch gaat het vaak een heel eigen leven leiden. Ben je eenmaal gebrandmerkt, dan draag je zo’n schandvlek de rest van je leven mee. Ga er desondanks vooral niet met gestrekt been tegenin. Daaraan heb ik me helaas vaker dan verstandig bezondigd. Zoiets helpt ook niet echt. Maak je je boos, dan krijg je nota bene zelf vaak de zwarte piet toegespeeld. En iedereen weet dat in Nederland geen gevoeliger gespreksonderwerp bestaat dan Zwarte Piet. Er is niets dat de open zenuw van de Nederlandse samenleving treffender bloot legt dan het belachelijke gedoe om het knechtje van een goedheiligman. Nee, Engeland is zeker niet het engste land in Europa.

Ik kan gerust zeggen dat het behoorlijk deprimerend is dat ik niet meer mag doen waar ik goed in ben. Toch ben ik voor mezelf het punt van moedeloosheid al lang en breed gepasseerd. Ik berust er inmiddels in offside te staan. Het heeft weinig zin om me er langer over op te winden. Wie tegen windmolens vecht, riskeert vroeg of laat een gevoelige klap van de wieken te krijgen. Zo’n klap kan hard aankomen. Bijzonder pijnlijk. Ik zal me ongetwijfeld zelf buitenspel hebben gezet. Anderen mag ik tenslotte nooit iets te verwijten. Ik ga bijna denken dat ik voor alles dat misgaat op de wereld persoonlijk verantwoording draag.  Voor alles en iedereen moet ik begrip opbrengen, maar zelf ik stuit alleen maar op onbegrip. Het voelt vaak dat iedereen zich onrechtvaardig behandeld mag voelen, behalve ik-zei-de-gek zelf. Een erg benauwend gevoel. Maar goed, aan zelfbeklag mag ik uiteraard niet doen. Dát is een exclusief voorrecht voor anderen.

Eerlijke kansen krijgen, hou alsjeblieft op zeg. Kennis, ervaring of kwaliteiten doen in Nederland helemaal niet ter zake. Wie herinnert zich niet die treiterende vlogger die een aantal jaren geleden met zijn vriendjes een complete woonwijk terroriseerde? De hoofdredacteur van het onvolprezen Algemeen Dagblad beloonde het criminele etterbakje destijds met een baan voor zijn misdragingen. Verbinding creëren, noemen ze zoiets dan. Zelf heb ik ondanks al mijn jeugdzonden nooit iemand bij een supermarkt van een fiets afgeschopt, dat gefilmd en online gezet. Misschien moet ik het ook maar eens uitproberen. Met een camera in de aanslag stennis schoppen bij de Dekamarkt op het Ordenplein. Misdaad loont in Nederland, zo blijkt wel.

Ik ben wel benieuwd naar hoe het die columniste is vergaan die een jaar of twee geleden door het AD/De Stentor werd bedankt voor bewezen diensten toen ze de slachtoffers van de MH17-ramp en hun nabestaanden iets té opzichtig schoffeerde. Met zoveel openheid bracht ze de hoge heren van de Persgroep toch wel erg in verlegenheid. In zo’n geval valt niet het hoofd, maar meteen het doek. Op momenten waarop de jongedame in kwestie wel wat rugdekking kon gebruiken, lieten haar superieuren haar vallen als een baksteen. Nogal hypocriet. Of juist kenmerkend voor Nederland? Kenmerkend voor het bedrijf in kwestie? Als puntje bij paaltje komt, laten ze iedereen stikken.

Haar talenten hield ze goed verborgen. Alles draait vandaag de dag om de verpakking, niet om de inhoud. Deze jongedame sloeg bijna evenveel wartaal uit als dat meisje met die mooie achternaam bij die huis-aan-huis krant voor wie ik zelf ook tweeënhalf jaar lang mijn weekenden heb verkloot. Voor de ordinaire lezer zijn hun hersenkronkels meestal moeilijk te doorgronden. Toch krijgen de dames alle ruimte om te bewijzen dat ze weinig zinnigs te melden te hebben. Girls power! Gelukkig weet Eus als ons nationale geweten van geen ophouden. Go Ahead Eagles-supporters hebben bij mij sowieso een streepje voor.

Voor mij is goed goed en slecht slecht. Maar kritiek leveren is uit den boze. Door andermans tekortkomingen aan te stippen stuit je in onze hedendaagse jammercultuur op nogal wat gevoeligheden. Haal het vooral niet in je hoofd om een voetballer die als een kip zonder kop over het veld rent bij een willekeurig derdeklasamateurclubje te adviseren dat hij beter kan gaan dammen. Voor je het weet, ontvriendt zo’n vriendelijke knul je op Facebook. Verschrikkelijk toch. Schokkend. Iets ergers kan ik me nauwelijks voorstellen. Het incasseringsvermogen van de jeugd van tegenwoordig is niet meer wat het ooit geweest is. De kids van nu verdragen weinig.

Ik denk weleens aan hoe mijn leven was verlopen zonder dat een ondoordringbaar woud aan regeltjes onoverkomelijke hindernissen had opgeworpen om de relatie met mijn voormalige Cubaanse vriendinnetje in stand te houden. Misschien was ik dan al wel meer dan een kwart eeuw gelukkig getrouwd geweest. Met een paar prachtige halfbloedjes als resultaat. Met het vrolijke karakter van la madre, met de koppigheid van pa. Mooiere kinderen kan ik me nauwelijks voorstellen. Het mocht helaas niet zo zijn. Achteraf bekeken had ik wellicht beter mijn hart kunnen verliezen aan een lieve en zorgzame vrouw met IS-sympathieën. Maar ja, dat is weer niks voor mannen met een gevoelige keel. Een klassiek geval van wenn, falls und aber, zoals ze het in Duitsland zo mooi uitdrukken. Als, als, als…

Ik lach altijd maar om mensen die anderen te pas en te onpas op hun plaats menen te moeten zetten. Het is goed om te kunnen relativeren, maar op een gegeven moment ben je uit-gerelativeerd. Op zo’n moment krijgt zelfs relativeren iets relatiefs. Het leven bestaat uit keuzes maken. Zodra er echter niets meer te kiezen valt, dan houdt alles op. Ik ben daarom in 2019 maar gestopt met solliciteren. Verspilde moeite, tijd en energie. Ik schat dat het inmiddels al wel weer een maand of vier geleden is dat zo’n vriendelijke jongedame van Randstad beloofde z.s.m. contact met me op te nemen. Zelfs het fatsoen opbrengen om terug te bellen is al te veel gevraagd. Wanneer iemand met zo’n topfunctie blijkbaar al vindt dat ik niet deug, dan werkt dat behoorlijk demotiverend. Kennelijk kan ik nóg minder dan mensen die helemaal niks kunnen. Het stemt wel tot nadenken. 

Op de dag waarop de optimisten die nog wél naar de stembus gaan Jesse Klaver als minister-president kiezen, kunnen we beter alle dijken in Nederland doorsteken. Groen heet de kleur van de hoop te zijn. Op dat abjecte clubje van the rising star van het politieke spectrum hoeven mijn 83-jarige moeder en leeftijdgenoten hun hoop nochtans niet te vestigen. De nieuwe heup waar mijn moeder om zit te springen kan ze op haar buik schrijven wanneer de groene redders van het universum hun zin doordrijven. Jesse en zijn wereldverbeteraars zien bejaarden vooral als kostenposten. Lastposten. Net zo lang volstoppen met Prednison totdat ze helemaal niet meer op de benen kunnen staan, luidt het recept.

Bij onze oosterburen winden de klimaatspijbelaars van het hoogdravende gezelschap Fridays for Future, uit diezelfde hoek dus, er geen doekjes om. Enkele dagen voor de Kerst stelden deze griezels in een tweet doodleuk dat hun grootouders moeten zwijgen. Hun grootouders leven namelijk over niet al te lange tijd toch niet meer. Dát is dus onze toekomst. Dát wil de wereld van de ondergang redden. Bedenkelijke mentaliteit. Niet erg vriendelijk. Weinig compassie met anderen. Wie geen deel uitmaakt van zo’n incestueuze kliek wordt rücksichtslos afgedankt. Niet alle onverdraagzaamheid wordt geïmporteerd. En Duitsers hebben natuurlijk sowieso een reputatie laag te houden. Het is maar goed dat ten tijde van Joseph Goebbels nog geen twitter bestond. Zonder het gif waarmee deze gedrochten de planeet verzieken zou de leefbaarheid op aarde beduidend aangenamer zijn, zo veronderstel ik.  

Neem het me maar niet kwalijk als ik het misschien iets te ver doordrijf. Wanneer je té veel tijd hebt om na te denken, maalt er soms van alles door het hoofd. Ik moet mijn frustraties toch ergens kwijt. Ik schrijf het daarom maar van me af. Met hier en daar een beetje zelfspot tussen de regels door. Daar doe ik niemand kwaad mee. Stel je voor dat ik openstaande rekeningen persoonlijk moet gaan vereffenen. Dan kan het weleens erg bloederig aflopen. Daar krijg je dan ook weer zo’n smeerboel van. Ik heb echt te doen met al die mensen die om de een of andere reden mijn bloed wel kunnen drinken. Toch hebben ze het er vast en zeker zelf naar gemaakt als ik ooit de moeite heb genomen om op hun gevoelige tenen te trappen. Voor wat hoort tenslotte wat, zal ik maar zeggen. Actie, reactie. Sorry dat ik besta.

Misschien moet ik mezelf in 2020 eens afleren om van me af te schoppen. Maar ja, in ja en amen zeggen ben ik nooit zo bedreven geweest. Ach, ik vermaak me wel zolang het nog duurt. Een happy end bestaat toch alleen maar in films en in Dominicaanse massagesalons. Met het EK voetbal in aantocht is er in 2020 tenminste nog iets om naartoe te leven. Gelukkig komt het einde steeds dichterbij. Ik denk er steeds vaker aan hoe heerlijk rustgevend het moet zijn om te gaan slapen en nooit meer wakker te worden. Al behoort depressief worden ongetwijfeld ook tot de exclusieve rechten van de beroepsklagers en hun volgers. Ik moet het al tien jaar doen met de dooddoener dat ik positief moet blijven. Onze innig geliefde minister-president verkondigt te pas en te onpas hoe goed het gaat in dit fantastische land. En zoals iedereen die het wil geloven weet liegt onze grote leider nooit…

Ik hoop dat het elk van jullie voorspoedig vergaat en dat iedereen aan de vooravond van 2020 wat minder pessimistisch tegen het leven aankijkt dan ik. Probeer er wat moois van te maken, neem lieden die zichzelf té serieus nemen niet al te serieus en blijf vooral lachen! Ik hoop oprecht dat iedereen krijgt wat hij of zij verdient.

GELUKKIG NIEUW JAAR – HAPPY NEW YEAR – ALLES GUTE IM NEUEN JAHR – FELIZ AÑO NUEVO – BONNE ANNÉE

© RK

Mein Kampf

Veertien jaar lang heb ik mij vol toewijding ontfermd over de redactie van de Recreatiekrant Veluwe. Ik weet nog goed dat ik op kantoor ooit eens een telefoontje kreeg. Een hevig ontstemde mevrouw beklaagde er zich bij mij over dat zij een exemplaar van Mein Kampf had aangetroffen op een rommelmarkt die stond vermeld in de agenda van de krant. Wat ík daar aan ging doen? Blijkbaar was het mijn schuld dat zij ergens in Harderwijk de verderfelijke hersenspinsels van Adolf Hitler in gedrukte vorm had opgedoken.

Toen ik de mevrouw te verstaan gaf dat ze bij mij aan het verkeerde adres was met haar klacht, verweet ze me onverschilligheid. Zo was de Tweede Wereldoorlog ook ooit begonnen, wierp ze me verontwaardigd voor. En zo heeft iedereen wel iets wat hem of haar na aan het hart gaat. Een ander stelde mij hoogstpersoonlijk aansprakelijk voor het ontbreken van een bushalte bij Dierenpark Wissel. Je moet het maar verzinnen. Maar zo ben ik meer dan me lief is ter verantwoording geroepen voor zaken die de wereldgeschiedenis een ander verloop hadden kunnen geven. De lijst met nalatigheden waar ik me aan bezondigd schijn te hebben is met de jaren steeds omvangrijker geworden. Naarmate er steeds meer gestoorden toegang krijgen tot het internet en/of publieke functies bekleden, wordt het almaar doller en dwazer.

Vroeger, toen alles beter was, kon je het weleens oneens zijn met iemand anders. Het waren vreedzamere tijden waarin andersdenkenden niet zoals nu meteen op een digitale brandstapel belanden. Men accepteerde veel meer van elkaar. Mijn mening kan toch zeker met die van iemand anders verschillen. Daar lijkt me niets onmenselijks aan. Of wel? Als je tegenwoordig echter iets doet, zegt of schrijft wat professionele paniekzaaiers of onverdraagzaam activistengepeupel niet zint, gaat je hoofd zonder pardon op het hakblok. Zelf kunnen nadenken levert steeds meer risico’s op.

Ik ga er altijd vanuit dat het verstandiger is om niet in problemen te denken, maar juist in oplossingen. Nu Frans Timmermans carte blanche krijgt om Europa voor eens en altijd naar de gallemiezen te helpen, verbaast het mij dat ervaren trendwatchers de revival van de galeislaaf niet voorzien. In de roetzwarte jaren die Europa voor de boeg heeft wordt dat aloude ambacht in ere hersteld, let maar op mijn woorden. Als vliegtuigen toekomstig aan de grond moeten blijven en autobanen worden beplant met bomen, zal toch iemand Frans en de heilige Greta klimaatneutraal over de woelige baren naar hun vijf-sterren vergaderlocaties moeten roeien.

Milieuvriendelijker dan zo’n ouderwetse galei gaan we het niet krijgen. Daar heeft Frans geen laadpaal voor nodig. In zijn grenzeloze opdringerigheid krijgt de zelfbenoemde redder van Europa het vast en zeker wel door ons aller Europees Parlement gejast om onder Europese vlag een complete vloot op te tuigen. De joviale Limburger kijkt niet op een miljardje meer of minder. De burger draait wel weer op voor de kosten, die wordt meer dan ooit het kind van de rekening.

Het rekruteren van de bemanning levert geen extra kosten op. Nee, geen bemensing. Een vrouwenquotum is niet nodig. In gevoelige Me-Too-tijden hoeven de arme meisjes het zware werk niet op te knappen. Die horen aan het roer. Gewoon verplicht ‘witte’ homofobe racistische mannen tewerkstellen. Het zal ze leren. De zweep erover. Gouden business. Wie dus zo slim is om nu al patent aan te vragen in Brussel, is spekkoper. Dankzij Frans roeit de Europese bevolking zichzelf wel uit.

Onvoorstelbaar waar meneer Timmermans zijn onuitputtelijke energie vandaan haalt. Frans gaat voor het jaar 2050 voor elkaar krijgen dat miljoenen Europeanen hun continent moeten ontvluchten. De waanzin regeert. En dan zijn er nog steeds mensen die bij zo’n dictaat het woord democratie in de mond durven nemen. Dankzij de inspanningen van Frans dreigen Europeanen alles kwijt te raken waar zij een leven lang voor geploeterd hebben. Massale werkloosheid. Armoede. Hongersnood. Oorlog. Alle denkbare ellende brengt de Groene Inquisitie van Frans met zich mee.

Het licht gaat op groen voor een exodus die zijn gelijke niet kent in de geschiedenis van de mensheid. Ontheemde Europeanen hebben vroeg of laat geen andere uitweg meer dan massaal de levensgevaarlijke oversteek te wagen naar Afrika. De schepen van een Brusselse rederij leveren alle Europese klimaatvluchtelingen daar keurig netjes af. En reken maar dat het de EU vast wel lukt om iedereen die door toedoen van Frans huis en haard verliest tot de laatste eurocent uit te knijpen. Enkele reis. All inclusive. Zelf de roeispanen bedienen. Op z’n Frans. Met de Franse slag.

Een blinde kan zien aankomen dat het gruwelijk misloopt. Als het zover is, mag iedereen die Frans en zijn bende nu laat begaan zich op de borst kloppen wegens medeplichtigheid. Voor de lieve vrede laat ik maar achterwege een voorzichtige parallel te trekken met wat de schrijver van het boek dat die klagende mevrouw aantrof op die rommelmarkt in Harderwijk in Europa teweeg bracht. Maar Frans is zeker niet de eerste krankzinnige in de Europese geschiedenis bij wiens idiote en destructieve plannen hele volksstammen lijdzaam toekijken.

Wie wil meevaren op de ark van Noah Timmermans moet overigens wel achter in de rij aansluiten. Om aan boord te worden toegelaten geldt een streng selectiebeleid. Behalve Frans zelf, zijn familie, politieke vrinden en de mascotte, een door Time Magazine gedecoreerd Zweeds braadkuiken, mag er van alle vreemde vogelsoorten slechts één paar mee. Voor zieken, zwakken en ouderen is al bij voorbaat geen plek. Die moeten wijken voor de elektrische auto’s op het parkeerdek.

Goed beschouwd is een Nexit helemaal niet zo’n slecht idee.

© RK

Aankooprecht

Zo, ik heb mijn aanvraag ingediend voor kaarten voor de wedstrijden van het Nederlands elftal op het aanstaande Europees Kampioenschap voetbal. Op basis van het aantal punten dat ik de afgelopen jaren als trouw Oranjebezoeker heb vergaard, ben ik verzekerd van toegang tot alle Oranjeduels. Tot aan de finale toe! Maar of ik op zondag 12 juli 2020 ook daadwerkelijk in het Wembleystadion in Londen zit, hangt niet alleen af van de prestaties van ‘onze jongens’. Wanneer je voor tickets afhankelijk blijft van de UEFA of de KNVB, doe je er altijd maar verstandig aan om een slag om de arm te houden. Bij zulke organisaties is de klant immers al lang geen koning meer. Als frequent stadionbezoeker mag ik me een poot uit laten draaien en moet ik vooral botweg gezegd mijn bek houden.

Alle stuurlui aan de wal hebben er geen benul van bij wat je moet doen om als gewone aardse sterveling het aankooprecht te krijgen om toegangskaarten te mogen kopen voor iets onbeduidends als een potje voetbal. Vergis je niet in wat daar tegenwoordig allemaal bij komt kijken. Aankooprecht, ja, zo noemen ze dat bij de klantenservice van AZ. Ik weet het omdat ik de afgelopen weken een uitgebreide correspondentie heb gevoerd met de bewuste afdeling van de Betaald Voetbal Organisatie uit Alkmaar. Als ik van tevoren had geweten wat ik me daarmee op de hals zou halen, had ik het wel uit mijn hoofd gelaten.

Je steekt wel wat van op van zo’n mailwisseling, moet ik eerlijk toegeven. Het is dat ik niet meer zoveel haren op mijn hoofd heb zitten, anders waren ze er recht van overeind gaan staan. Maar als ik dan in al mijn oprechtheid aan die klantenservicemedewerkers van AZ suggereer dat ze onzin verkopen, zijn ze nog op hun gevoelige teentjes getrapt ook. Dan reageren ze uitermate gepikeerd. Je mag in Nederland tegenwoordig echt helemaal niks meer zeggen. En dan te bedenken dat ik alleen maar online een kaartje wilde bestellen voor de Europa Leaguewedstrijd van AZ tegen Partizan Belgrado.

Aangezien ik AZ wel een leuk voetballende ploeg vind leken AZ’s Europa Leaguewedstrijden mij wel een leuke gelegenheid om Stengs, Boadou en Idrissi eens in levende lijve in actie te zien. Die irritante klappertjes neem je erbij op de koop toe. Eigenlijk had ik al graag naar AZ’s eerste groepswedstrijd tegen Manchester United gewild. Doordat in Alkmaar het dak van het stadion waaide moest de club zoals bekend uitwijken naar Den Haag en zaten er nogal wat restricties aan de kaartverkoop voor die partij. Daar kan ik alle begrip voor opbrengen. Kwestie van overmacht. Aangezien ik geen deel uitmaak van AZ’s vaste klantenbestand, kan ik mij nergens op beroepen.

Voor het tweede thuisduel in Den Haag, tegen FC Astana uit Kazachstan, waagde ik opnieuw een poging. Ditmaal kon ik via de onlineshop op AZ’s website wel ‘gewoon’ een ticket kopen. Nou ja gewoon, het is maar wat je gewoon noemt. Voor de wedstrijd tegen de Kazakken gold een clubcardverplichting. Alleen houders van seizoenkaarten of AZ-clubcards werden in de gelegenheid gesteld het duel bij te wonen. Goed dan, voor € 2,50 extra verzekerde ik mij van een AZ-clubcard. Een jaar of vijftien geleden had ik toevallig al eens eerder zo’n onding gehad. Ik kon zodoende op mijn oude klantnummer inloggen om een nieuwe aanvraag te doen en aansluitend voor 20 euro een kaartje en voor 5 euro een parkeerkaart kopen. Peace of cake. Kat in het bakkie. Ik ben op 24 oktober naar Den Haag geweest. Geen enkel probleem. Niks aan de hand. Leuke avond gehad. En ook nog eens zes goals gezien. Wat wil je nou als voetballiefhebber nog meer?

AZ’s laatste groepswedstrijd in Den Haag leek mij daarna ook wel de moeite van het bezoeken waard. Helaas heb ik AZ – Partizan Belgrado alleen in samengevatte vorm op televisie gezien. Toen ik namelijk op 12 november wederom inlogde bij AZ’s online ticketshop ging het mis. Als houder van een AZ-clubcard kon ik wél een entreebewijs bestellen voor de topper AZ – Ajax op 15 december a.s.. Dat heb ik ook terstond gedaan. Kostte me wel het lieve sommetje van 35 euro. Maar voor dat bedrag had ik dan wel de twee beste clubs van het land kunnen zien voetballen. Vreemd genoeg werd mijn verzoek voor een Europa League-ticket ditmaal niet gehonoreerd.

In de veronderstelling verkerend dat ik zelf wat verkeerd had gedaan, stuurde ik daarop maar een mailtje aan AZ’s klantenservice. Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Een wakkere medewerkster deelde mij mee dat ik me, ja het stond er echt, had moeten inloggen op mijn account. Alsof ik gekke Henkie, achterlijke Bartje of malle Eppie heet. Blijkbaar hoefde razende Robbie zich voor het kopen van een kaartje voor AZ – Ajax niét in te loggen!

Ik stuurde derhalve opnieuw een mailtje naar Alkmaar. In antwoord daarop gaven kreeg ik tot mijn niet geringe verbazing te verstaan dat ik mijn AZ-clubcard té laat had aangevraagd. Ik had het stukje plastic op 21 oktober besteld, terwijl ik dat drie dagen eerder, op 18 oktober, al had moeten doen om in aanmerking te komen voor het verkrijgen van een Partizan-kaartje. Wie verzint zoiets? De bedenker van dat soort regeltjes moet toch wel een enorme kronkel in zijn kop hebben. Dat ik het in mijn daaropvolgende reactie waagde vreemd te noemen dat ik drie dagen na het bestellen van de clubcard wél welkom was bij AZ – Astana mag en bijna een maand later niét bij AZ – Partizan, kwam me te staan op een heel betoog over allerlei restricties en regels waar de honden geen brood van lusten.

In mijn volgende mailtje naar AZ gaf ik dus nogmaals aan dat ik de hele gang van zaken tamelijk bizar vond. In de reactie hierop kwam de juffrouw van de klantenservice op de proppen met een heel scala aan richtlijnen van de UEFA en de Gemeente Den Haag. AZ kon daar volgens haar niets aan doen, de club heeft maar op te volgen wat ze opgedragen krijgt. Ik kan me niet herinneren dat daar bij het aanvragen van mijn clubcard iets over vermeld stond.

Kijk, ik ga voor mijn plezier voetballen kijken. Door dit soort ongein en onzinnige correspondentie gaat de lol er voor mij wel vanaf. Vandaar dat ik de klantenservice van AZ maar voorstelde om mij de 35 euries die ik moest neertellen voor het bestelde kaartje voor AZ – Ajax per omgaande terug te storten. Als ik ergens niet welkom ben, blijf ik wel thuis. Daar ben ik heel makkelijk in. Bij zulke clubs wil ik ook helemaal niet op de tribune zitten. Dan steken ze hun clubcard en hun kaartjes maar ergens in waar het licht nooit schijnt. Je zult toch maar supporter zijn van zó’n club.

Bij AZ’s klantenservice houden ze duidelijk niet van een weerwoord. Er werd zwaarder geschut in stelling gebracht. In plaats van de juffrouw die mijn klachten aanvankelijk beantwoordde, kreeg ik na mailtje vier te maken met een mannelijke collega. Iemand die blijkbaar nóg meer bedreven is in het rechtpraten van kromme dingen. En nú komt het! Deze meneer attendeerde mij erop dat de KNVB AZ had gemeld dat ik ook al in het bezit ben van een clubcard van Vitesse. ‘De KNVB ziet toe op het bezit van Seizoenkaarten en Clubkaarten in Nederland, waarbij geldt dat je van 1 club een geldige Clubkaart mag bezitten. De Clubkaart is daarmee ongeldig geworden, en ook met terugwerkende kracht je aankooprecht voor AZ – Ajax. Deze kaarten zullen we annuleren en aan je terugbetalen. Je kan de bijschrijving binnen 5 werkdagen verwachten op de rekening waarmee de iDeal-betaling is gedaan’, zo luidde de boodschap.

Potjandikkie nog aan toe zeg. Het is me wat. Omdat ik Ajax of Feyenoord weleens dicht bij huis wil zien voetballen, zag ik mij inderdaad genoodzaakt om aan het begin van het huidige voetbaljaar een zogenaamde Vitesse Fan Fankaart aan te schaffen. Zonder zo’n pasje kan ik als ordinaire voetballiefhebber geen kaartjes bestellen voor de topwedstrijden in Gelredome. Exact hetzelfde verhaal als in het geval van AZ dus. Maar blijkbaar mag dat dus niet. Iemand mag in Nederland wel twee paspoorten bezitten en afgeven op alles dat Nederlands is, maar clubcards hebben van twee verschillende voetbalclubs is verboden. Is dat krom? Of is dat krom? En blijkbaar mag de KNVB ook maar zo gegevens van mij verstrekken aan derden. Is dat niet strijdig met die alom bewierookte privacywetgeving waar in Nederland elke crimineel zich achter kan verschuilen?

Nederland is toch maar een raar land. Omdat Justitie het al meer dan vier decennia verzuimt de wet te handhaven binnen en buiten voetbalstadions, word ik als stadionbezoeker opgezadeld met allerlei onzinnige restricties. Hoeveel onnozele mensen er in Nederland wonen, kwam de afgelopen weken maar weer eens op pijnlijke wijze aan de oppervlakte. Iedere onbenul roept maar wat. Vreemd genoeg heb ik nergens gehoord dat Marco van Basten een levenslang stadionverbod behoort te krijgen na zijn Sieg Heil-escapade. Of wat te denken van dat schattige knulletje, dat in Lille het veld oprende voor een knuffel van Hakim Ziyech. De willekeur regeert. Volgens de wet is iedereen gelijk, in de dagelijkse praktijk is de een dat duidelijk méér dan de ander.

Dat hele clubcardsysteem heeft nooit gedeugd. Het zal ook nooit deugen. Hetzelfde geldt voor de zogenaamde combiregelingen voor fans die uitwedstrijden van hun favoriete club willen bezoeken of de volstrekte willekeur waarmee in ons land met stadionverboden wordt gestrooid. De veiligheidsdiensten van KNVB en de zogenaamde deskundigen van al die verachtelijke politieke clubjes gaan er in al hun wijsheid en arrogantie voor het gemak maar aan voorbij dat stadions ook bevolkt worden door mensen die géén connectie hebben met de twee clubs op het veld. KNVB en clubs plaatsen iedereen maar lukraak in een hokje. Iemand is thuissupporter of uitsupporter. Een tussenweg bestaat niet. Aan neutrale toeschouwers hebben de hooligans uit Den Haag en Zeist geen boodschap. Die passen niet in het door de deskundigen bedachte systeem.

Ik ben geen supporter van AZ. Ik ben geen supporter van Vitesse. Ik ben geen supporter van Ajax. Ik ben domweg voetballiefhebber. Behalve naar Go Ahead Eagles of het Nederlands elftal wil ik nog wel eens ergens anders naartoe om een lekkere pot voetbal te bekijken. Maar zonder zo’n belachelijk pasje kom ik in Nederland een stadion niet binnen bij wedstrijden die ik graag wil zien. Het is te bezopen voor woorden. De uitwedstrijden van de club waar ik wél supporter van ben, laat ik mede daarom al langere tijd links liggen. Ik laat me toch zeker niet verplichten om met een bus of in een vooraf geregistreerde auto ergens naar een wedstrijd te gaan. Wat nou privacy!

Om een lang verhaal kort te maken: als ik werkelijk een kaartje voor AZ – Partizan Belgrado had willen hebben, had ik dat best kunnen krijgen hoor. Als je er een beetje moeite voor doet, is het meestal geen probleem om via via iets op de kop te tikken. Zolang je de juiste mensen maar kent…  

Maar daar gaat het mij in dit geval niet om. Waarom zou ik moeilijk doen als het makkelijk kan? Het gaat om het principe. Ik word zo langzamerhand doodmoe van het betuttelen in dit land. Ik hoef me toch zeker niet door allerlei jandoedels van politieke partijen of de KNVB te laten voorschrijven bij welke clubs ik wel of niet op de tribune mag plaatsnemen. Ik ben oud en wijs genoeg om dat zelf te bepalen.

Ik leef echt mee met al die schreeuwende minderheden die er een dagtaak aan hebben om zich gekwetst te voelen. Je zult toch maar in een land wonen waar een verbod bestaat op het kopen van een kaartje voor een voetbalwedstijd! Ik moet me al schuldig voelen over ons koloniale verleden. Ik moet het me aantrekken dat de oceanen vol afval liggen. Nou zou ik me ook al bijna schuldig gaan voelen dat ik voetballiefhebber ben. Het lijkt wel een misdaad om een kaartje voor een wedstrijd in het betaalde voetbal te mogen bestellen. Hou alsjeblieft op zeg.

Gelukkig lopen bij EURO2020 alle ‘echte supporters’ weer op klompen en met een kaas op hun hoofd in polonaise achter Oranje aan.

© RK

Optreden van Oranje is duur ticket niet waard

Achter de bal aan (60/2): Belfast

Zaterdag 16 november 2019

Eigenlijk best wel maf om uitgerekend in Noord-Ierland te verblijven op de dag waarop het gemeentebestuur van Apeldoorn in al z’n verspillingszucht de staat van beleg afkondigt vanwege de nationale Sinterklaasintocht. De bewoners van de Noord-Ierse hoofdstad hebben in een recent verleden wel voor hetere vuren gestaan. Maar of ze nou het katholieke of het protestantse geloof aanhangen, niemand kan zich een voorstelling maken van hoe de waanzin rond Zwarte Piet de waanzin van alledag steeds waanzinniger maakt. En als één volk weet tot hoeveel spanningen en explosiviteit onverdraagzaamheid van andersdenkende groepen kan leiden, zijn het de Noord-Ieren wel.

Ik beperk me in Belfast zelf tot iets dat er écht toe doet: voetbal. Al moet ik het daarbij doen zonder het gezelschap van Limburgs finest. Dave en Jerome, Roda JC’s steun en toeverlaat in bange dagen, zijn gestrand op Schiphol. Ik krijg een appje dat de heren hun vlucht naar Belfast hebben gemist. Gisteravond zagen zij hun cluppie nog een verdienstelijk gelijkspel behalen aan de Krommedijk in Dordrecht. Op onze nationale luchthaven staat het illustere duo voor een gesloten gate. ‘K** Schiphol. Vies druk hier. En niemand die iets doet’, zo luidt de boodschap die weinig aan de verbeelding te wensen overlaat.

Mijn voornemen om de dag te beginnen met een jeugdwedstrijdje bij Crusaders loopt eveneens spaak. Ik had me de busrit met Erik van Upper Queen Street naar Seaview kunnen besparen. Bij aankomst in het stadionnetje in het noorden van de stad blijken de U15’s van The Hatchetman om 11.00 a.m. niet in actie te komen tegen de leeftijdgenoten van Glenovan zoals de website www.nibfanational.co.uk ons doet geloven. We keren zodoende onverrichter zake terug naar het centrum. Voor City Hall staat de jaarlijkse Kerstmarkt op het punt van beginnen. Aan vertier zodoende gebrek. Ze zijn er vroeg bij in Belfast.

Later op de middag halen we de schade in. Op Solitude, in het katholieke deel van Noord-Belfast, zijn we om 3.00 p.m. getuige van een tweede duel in de Danske Bank Premier League in evenvele dagen. De wedstrijd die ik oorspronkelijk in gedachten had om te gaan bekijken tussen Glentoran en Glenovan is due to international call-ups uitgesteld tot nader order. Voor de echte liefhebber valt Cliftonville tegen Ballymena United evenmin te versmaden, een tweestrijd de nummers twee en zeven van het Noord-Ierse eredivisie. The Reds, vijfvoudig winnaar van het Irish League Championship, staan één punt achter op lijstaanvoerder Coleraine. Ireland’s oldest football club heeft bovendien topscorer Joe Gormley, al dertien keer trefzeker, in de gelederen. Alle ingrediënten lijken derhalve voorhanden voor een niet te versmaden voetbalgerecht.

De inzet van de spelers is hartverwarmend. Helaas kan ik van de temperatuur niet hetzelfde zeggen. It´s f*cking cold. Het tocht behoorlijk. De gure wind heeft vrij spel in het historische maar bouwvallige openluchttheater op Cliftonville Street, waar de thuisploeg het hardnekkige verzet van de gasten met het kleinst mogelijke verschil breekt. Het voelt nochtans als een warme douche wanneer ik aansluitend weer kan plaatsnemen in bus 12C naar Belfast City Centre. Van mij had de chauffeur de verwarming nog wel een paar graadjes mogen zetten. Normaal gesproken heb ik niet zo gauw last van vervelende bijzaken van klimatologische aard. Solitude geeft me de bibbers. Brrrrrrrrrr.

Van het ophalen van mijn wedstrijdkaartje voor vanavond krijg ik evenmin een verwarmend gevoel. In een pub genaamd Filthy McNastys op Dublin Road, door de KNVB uitgezocht voor de ticketdistributie aan de naar Belfast afgereisde Oranjefans, staat rond de klok van vijf uur afgeladen vol met van die beregezellige party-animals die gedurende de wedstrijden bijna standaard het geluidspeil op een willekeurig kerkhof overtreffen. Nou wil ik niet iedereen over een kam scheren, maar ik vind het vreselijk volk. Van zóveel schijtlolligheid krijgt een paard spontaan de hik. Gauw kaartje in ontvangst nemen dus en weer wegwezen.

Tsja, en dan Noord-Ierland – Nederland… Het ergste blijft bewaard voor het laatst. Over de ‘verschrikkingen’ waar ik me vanaf 7.45 p.m. gedurende 90 minuten blootstel in het sfeervolle – dat dan weer wel – Windsor Park, hoef ik niet meer zoveel uit te wijden. Elk woord daarover is er feitelijk eentje te veel. De meesten hebben de armoedige voorstelling van Oranje ongetwijfeld gezien op tv. Vreselijk, wát een baggerpot. De kwalificatie voor de eindronde van EURO2020 wordt weliswaar veiliggesteld, daar is verder ook wel zo’n beetje alles mee gezegd. Resultaatvoetbal van het meest afgrijselijke soort. Bah.

Er bestaat een essentieel verschil tussen niet willen en niet kunnen voetballen. De hartstochtelijk strijdende Ulstermen kunnen niet beter, sterker nog, de manschappen van bondscoach Michael O’Neill kunnen er helemaal geen hout van. De alom geprezen vedetten van Oranje volgen op hun beurt nauwgezet de instructies van de bondscoach. Zij willen niet. Ze hoeven ook niet zonodig. Een gelijkspel volstaat. Aan dat ik liefst 60 euro voor een kaartje neertel voor zo’n wanvertoning, heeft meneer Koeman geen boodschap.

Met alle respect voor de dappere Noord-Ieren. Over zo’n povere opponent moeten de sterren van Oranje normaal gesproken heenwalsen. Maar ja, dan moet je wel willen voetballen en de bal niet alleen maar eindeloos en risicoloos rondtikken. Zo’n Joel Veltman of Marten de Roon zou niet misstaan bij Cliftonville, Carrick Rangers of Crusaders. Tsja, en als je beweging en dynamiek nodig hebt om de stugge defensie van de tegenstander te laten wankelen, vind ik het niet zo logisch om de nogal statische Luuk de Jong binnen de lijnen brengen. Dit fletse Oranje schreeuwde om de jonge AZ-beloften Calvin Stengs en Myron Bouadou, de mannen in vorm. Of desnoods om een sleurende Woutje Weghorst, die met het schuim op bek de zoden uit het gras loopt.

Maar ach, van de drie wedstrijden die ik gedurende mijn twee daagse verblijf in Belfast heb gezien, waren er in elk geval twee de moeite van het aanzien waard.

Zondag 17 november

De terugreis uit Belfast via Dublin naar Nederland verloopt vlekkeloos. Totdat de Airbus van Aer Lingus ons afzet op Schiphol… Kort na 16.00 uur landt het toestel in Nederland. Het vliegtuig verlaten is ookin een vloek en een zucht gebeurd. Daarna begint de ellende. Bij de toegang tot de douane, de ruimten van de bagagebanden en de exit, ziet het zwart van de mensen. File! Er komt geen beweging in. Het luchthavenpersoneel kan de drukte moeilijk de baas. Alles loopt vast. Tientallen gearriveerde reizigers staan vast. Geloof het of niet, maar de wandeling van de D-pier van het verlaten van het vliegveld tot het passeren de douane neemt bijna evenveel tijd in beslag als de vlucht van Dublin naar Schiphol. Welkom terug in Nederland…