Auteursarchief: Rob Kruitbosch

AGOVV Futsal neemt volle buit mee uit Zeeland

De zaalvoetballers van AGOVV hebben vrijdagavond hun eerste overwinning geboekt in het nog prille eredivisieseizoen. Na het pak slaag van twee weken geleden op de openingsspeeldag bij FC Marlène bleven de Apeldoorners in Vlissingen hekkensluiter Groene Ster met 2-3 de baas.

De bijna 240 kilometer lange reis van Apeldoorn naar Vlissingen vormde geen beletsel voor de enigszins gehavende ploeg van Serkan Kav. “Ik miste zes mensen. Normaal ga je met twaalf man naar een uitwedstrijd. Wij hadden vandaag zeven spelers en twee keepers. En dat merk je aan het eind van de wedstrijd conditioneel wel. Het ging moeizaam. Kijk je naar de kansen die we gehad hebben, dan was onze overwinning zeker verdiend”, verklaarde AGOVV’s coach na afloop.

AGOVV Futsal toonde in de verste uitwedstrijd van de eerste fase van het seizoen veerkracht nadat het tot twee keer toe op achterstand kwam. Nadat Zaroiouh in Sporthal Baskensburg de score had geopend in het voordeel van de thuisploeg, bracht Yasin Erdal de bezoekers op slag van rust op gelijke hoogte. Ondanks twee opgelegde kansen in het begin van de tweede helft, kwamen de Blauwen door toedoen van Sandee opnieuw op achterstand. Dankzij twee goals van Ismar Maglajlic gingen de drie punten alsnog mee naar Apeldoorn. Een lekkere opsteker met de lange thuisreis in het vooruitzicht.

“Vijf seconden voor de rust maakte Yasin uit een vrije trap gelijk. Dan ga je in elk geval met een goed gevoel de rust in. Toen we weer achter kwamen, konden we terugvallen op onze ervaren spelers. We hebben onze tactiek omgegooid. Die winnende goal viel doordat Ismar heel fel op de bal verdedigde. Groene Ster probeerde het in de slotfase met een meevoetballende keeper. We hebben echter niets meer weggeven”, constateerde de winnende coach tevreden.

AGOVV’s eerstvolgende wedstrijd is op vrijdag 1 oktober in de eerste ronde voor de beker. Daarin treft het team van Kav het niet. Het mag namelijk wederom op bezoek in Heerhugowaard bij FC Marlène, waar het bij de competitiestart op 10 september met 9-1 een gevoelige draai om de oren kreeg.

Voor hun eerste thuiswedstrijd op zondag 3 oktober tegen FCK/De Hommel wijken de Blauwen uit naar sporthal Zuiderpark. In de Mheenhal, die de afgelopen maanden dienst heeft gedaan als vaccinatielocatie, kunnen Kav en zijn manschappen nog niet terecht. “Naar wat ik heb begrepen kan dat wel november worden, maar mij maakt het ook niet uit waar wij spelen”, aldus de AGOVV-coach.

Foto: agovv.nl





Lege witte stippen en oogverblindende LED-boarding

Achter de bal aan (70): Veenendaal

Dinsdag 21 september 2021

Ik sluit Prinsjesdag 2021 af met een bezoek aan de wedstrijd in de eerste ronde van de KNVB beker tussen tweededivisionist GVVV en derdedivisionist VVOG. Aangezien er geen gezeur is met coronapassen en andersoortige belemmeringen, bestaat er geen reden om het Veenendaals-Harderwijks onderonsje te boycotten.

‘Het is voor deze wedstrijd nog niet verplicht om in het bezit te zijn van een vaccinatiebewijs of negatieve test. Daarom is het verplicht om afstand te houden tot andere bezoekers. Heb je klachten? Dan blijf je uiteraard thuis’, lees ik voorafgaand op de website van de thuisclub. Het is elke bezoeker van de blauwe kant van Sportpark Panhuis op deze dinsdagavond zelfs nog toegestaan om in de kantine een plas te doen. Met ingang van de nieuwe ‘versoepelingen’ op 25 september mag dat alleen nog maar met een bewijs van goed gedrag.

Ik koop online kaartjes voor Willy en mezelf. De bevestiging en het e-ticket krijg ik meteen naar mijn Samsung Galaxy gestuurd. Voor 5 euro kan ik me geen buil vallen. Daags voordien zijn er nog meer dan 800 toegangsbewijzen verkrijgbaar. Als ik kort voor vertrek naar Veenendaal nogmaals de website van GVVV check nog maar 437. Daaruit maak ik op dat GVVV op de wedstrijddag bijna 400 tickets heeft verkocht. Abusievelijk, zoals later ter plekke blijkt.

Nadat ik Willy heb opgehaald, overbrug ik in minder dan 40 minuten de ruim 40 kilometer van Apeldoorn naar Veenendaal. Je staat toch elke keer weer versteld wat een idioten er op de weg zitten. De vrachtwegenchauffeur die me tussen Hoenderloo en Otterlo als een waanzinnige voorbij raast, is blijkbaar niet op de hoogte van dat de maximumsnelheid op de N304 tussen Apeldoorn en Ede slechts 80 km/u bedraagt. En al die beroepschauffeurs altijd maar klagen over onverantwoord rijgedrag van andere weggebruikers. Wát een eikel. Op de rondweg in Ede rij ik weer achter hem. Veel sneller thuis geraakt hij dus niet door zijn roekeloze inhaalmanoeuvre.

We komen veel te vroeg aan in Veenendaal. Ruim een uur voor de aftrap. Op de parkeerplaats bij het sportpark, het neutrale gedeelte tussen GVVV en de buren van DOVO, is nog volop plek. Bij eerdere gelegenheden heb ik dat weleens anders meegemaakt. Bij een wedstrijd tegen IJsselmeervogels moest ik een aantal jaren geleden in de woonwijk aan de overkant van de straat een plekje zoeken voor mijn bolide. Misschien dat het er mee te maken heeft dat het een dinsdagavondwedstrijd betreft. Bij het kassahokje dat toegang verschaft tot het GVVV-terrein staan bijkans meer stewards dan er op de parkeerplaats auto’s staan. Clubs uit de tweede divisie, ofwel de Jack’s League, zoals het sinds dit seizoen heet, moeten hun eigen ordedienst hebben. Vandaar.

Terwijl Willy bij het loket zijn e-ticket laat scannen en alvast naar binnen gaat, wandel ik eerst nog naar het nabijgelegen winkelcentrum Ellekoot. Om een lange neus te trekken bij Snackbar Pinokkio. Goedkoop is anders, 4,95 euro voor een broodje hamburger, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het uitstekend smaakt. Het vult de rammelende maag. Om niet extra vatbaar te worden voor ziektes moet ik toch mijn dagelijkse hoeveelheid vitaminen, mineralen en proteïnen binnenkrijgen.

Rond half acht betreed ik het GVVV-complex. Omdat er nog meer dan voldoende tijd is voordat de wedstrijd begint, onderwerp ik het terrein aan een grondige inspectie. De spelers van beide ploegen staan al op het kunstgras voor hun warming-up. Er is een blik van herkenning met VVOG’s Pernelly Biya. Leuk. Apeldoorners onder elkaar, hè.

Ik sta versteld van de huisvlijt. Amateurvoetbalverenigingen in heel Nederland kampen nota bene met een enorm tekort aan vrijwilligers, maar langs het veld hebben terreinmedewerkers van GVVV kostbare tijd verspild aan het markeren van toegestane staanplaatsen met witte stippen. Om de anderhalve meter is er een stip op de tegels gekalkt. De staantribune achter de dug-outs aan de lange zijde telt vier rijen. Alleen op de onderste en de bovenste rij mogen de bezoekers volgens het vandaag nog geldende coronaprotocol plaatsnemen. De twee middelste rijen moeten leeg blijven. Aan de tribunekant heeft men hetzelfde bedacht.

Maar geen weldenkende clubbestuurder die het in zijn hoofd haalt om de bedenkers van zulke maatregelen erop te wijzen dat ze volslagen krankjorum zijn. In de wetenschap dat het voortbestaan van clubs zeker in huidige tijden voor een groot deel afhangt van steun van de (lokale) overheid, valt het ze niet eens kwalijk te nemen. Die bestuursleden gaan natuurlijk niet in hun eigen vlees snijden. Zij gaan hun eigen vereniging geen extra schade berokkenen. Ook zonder gemeentes en ambtenaren tegen zich in het harnas te jagen hebben clubs het al moeilijk genoeg om overeind te blijven.

Liefst 5000 toeschouwers stonden en zaten langs hetzelfde veld samengeperst toen GVVV in december 2019 PSV op de rand van uitschakeling bracht. Pas diep in de tweede helft van de verlenging behoedde Mo Ihattaren de Einhovenaren met zijn winnende 1-2 voor een bekerblamage. VVOG is duidelijk minder in trek bij de voetballiefhebbers uit Veenendaal en omstreken. Ik heb het waarschijnlijk fout geïnterpreteerd door uit de hoeveelheid overgebleven kaarten op te maken dat alleen op de wedstrijddag meer dan 400 mensen een kaartje aanschaften.  Met de helft van dat aantal houdt het wel op als er om 20.00 uur wordt afgetrapt. Het merendeel van alle stippen rondom het veld blijft onbemand. Of onbevrouwd. En vooral niet te vergeten onbegenderneutraald.

Samen met Willy ben ik nota bene de enige die in de eerste helft achter de goal aan de straatkant plaatsneemt. De twee professionele fotografen alsmede twee jongeheren van GVVV’s eigen mediateam, die ons aan de andere zijde van de boarding gezelschap komen houden, hebben hun positie nog maar net ingenomen als de thuisclub recht voor onze neus razendsnel de score opent. Tot aan het moment waarop de Voetbalvereniging Ons Genoegen tot ons genoegen gelijkmaakt, genieten we vooral van de LED-boarding voor de staantribune. In één woord oogverblindend. De voorbijkomende reclameboodschappen teisteren het netvlies van de weinige aanwezigen meer dan de LED verlichting die het veld eigenlijk moet beschijnen. Willy ziet het nogal duister in. De lampen aan de masten branden volgens hem niet zoals zou moeten. Een van de mannen van het mediateam beaamt dat. Voor het maken van verhelderende wedstrijdfoto’s is het licht alles behalve ideaal.

In de rust zoeken we de warmte op van de kantine. Op de drempel van de herfst koelt het in de avonduren alweer behoorlijk af. Willy doet zich te goed aan een bak patat en zelf gooi ik er nog maar een broodje bal tegenaan. Nu kan het nog zonder apk-keuring. Over vier dagen zijn sportkantines enkel nog toegankelijk met testbewijs. Ik ben benieuwd hoe clubs dat gaan handhaven. Het lijkt mij onbegonnen werk. Politiek Den Haag gaat er blijkbaar maar vanuit dat sportverenigingen onbeperkt vrijwilligers op kunnen trommelen om politieagentje te gaan spelen. Terwijl degenen die nota bene betaald krijgen om politieagentje te spelen niks doen. Die zijn veel te druk met klagen over dat ze zo druk zijn.

Gelukkig maar dat ons demissionaire kabinet nog eens 45 miljoen over de balk smijt om het handhaven van coronapas in goede banen te leiden. Je zou toch denken dat zo’n bedrag veel nuttiger besteed kan worden aan opschaling van zorg. Uit de troonrede komt tevens naar voren dat het Koninklijk Huis weer ruim bedeeld wordt. Máxima gaat er zelfs op vooruit, terwijl het demissionaire kabinet de minima het komend jaar nóg verder gaat uitkleden. Waarschijnlijk kunnen steeds meer Nederlanders zich binnenkort niet eens meer zo’n dure smartphone veroorloven waarop zij de app met hun QR-code moeten downloaden om een sportkantine te mogen betreden.

Om een lang verhaal kort te maken: GVVV wint na verlenging met 3-1 en plaatst zich voor de tweede ronde van de KNVB beker.

Jeugdig WSV heeft volop toekomst, maar geen afmaker

Met een 1-1 gelijkspel tegen Schalkhaar kwalificeerde WSV zich relatief eenvoudig voor de knock-out fase van de districtsbeker. Het voornaamste winstpunt van het heropstarten na de lange voetballoze periode schuilt er voor trainer Jordy Vakkert vooral in dat hij kan terugvallen op een klein contingent talenten uit eigen jeugd dat zich quasi moeiteloos staande houdt. Het afsluitende pouleduel bracht alleen een schrijnend gebrek aan stootkracht aan het licht.

Wanneer Niels Verschuur in de blessuretijd het vizier iets meer op scherp had gehad, had WSV de zege tegen Schalkhaar maar zo in de schoot geworpen gekregen. Arbiter Klopman overzag buitenspel, waarna de WSV-invaller zich op zijn beurt verkeek op waar Schalkhaar-goalie Lukassen stond. Zo bleef het 1-1. Trainer Vakkert kon er vrede mee hebben. “In principe zijn we nu allebei door. Alles valt of staat met een doelpunt, hè. Als die bal erin gaat, win je ook nog. En winnen is altijd de beste doping die er bestaat. Ons voetbal is op zich vrij verzorgd. Als je me vraagt wat er nog aan mankeert, dan is het dat we in de laatste fase voor de goal een stukje creativiteit tekortkomen.”

Met keeper Largo Karrenbelt, Jesse Grabijn, Dylan Katerberg, Dani Schaufeli, Jorrel Herboldt en Mattijs Gijse stelde de WSV-trainer zondag liefst zes spelers op die na het jaar 2000 het levenslicht zagen. Wat de tweedeklasser wél lukt daarin slagen de hoogst spelende clubs ter plaatse veel minder, namelijk het structureel aanvullen van de selectie van het eerste elftal met talent uit eigen gelederen. Het speelt momenteel dan wel een klasse lager, maar met een selectie die voor 85 procent bestaat uit spelers uit eigen jeugd ligt WSV feitelijk mijlenver voor op plaatsgenoten csv Apeldoorn en Columbia.

De tussentijdse contractverlenging van procesbewaker Vakkert in augustus getuigt in dat kader van continuïteit. De 35-jarige trainer zal in elk geval de komende twee seizoenen proberen de ploeg en alle spelers beter te maken én de aanvoer van talent vanuit de eigen jeugd verder te stroomlijnen. De nieuwe overeenkomst behelst niet voor niets een optie voor nog een derde jaar. Het raamwerk staat. WSV 2.0 staat stevig in de steigers. Want ondanks dat de afgelopen twee seizoenen door de coronapandemie een voortijdig einde kenden, slaagden Vakkert en zijn assistent Piet Panman erin een hecht collectief te smeden dat in staat moet worden geacht elke willekeurige tegenstander een hoogst onaangename middag te bezorgen. Het onverzettelijke zit nou eenmaal in het dna van de club opgesloten.

Of zijn jonkies al volwassen genoeg zijn om komend seizoen de ‘grote jongens’ in de tweede klasse I serieus partij te bieden, durft Vakkert niet te zeggen. “Ik kan alleen oordelen over die vier tegenstanders die we vorig jaar gehad hebben. Met clubs uit de Achterhoek treffen we denk ik toch andersoortige verenigingen dan we in 2J gewend waren. Tegen een club uit Enschede is het anders, dan wanneer je in Varsseveld speelt. Ik heb het idee dat er in Twente wat meer gevoetbald wordt. Voor mezelf leg ik de lat wel hoog en mik ik op een top-5 klassering.”

De Stentor maandag 20 september 2021

IJzeren Rinus

Ik vind het oprecht jammer dat er bij ons Nederland geen sportdagbladen verschijnen zoals in Zuid-Europese landen. Ik kan echt genieten van hoe in Spanje de Madrileense kranten Marca en As en de in Barcelona zetelende periodieken Sport en Mundo Deportivo elkaar continu de laatste nieuwtjes proberen af te snoepen. En dan vooral hoe ze al die berichten naar geheel eigen kleur en willekeur invullen. Zowel de serieuze items als het gebakkenluchtgedeelte. Dagelijks tien pagina’s of meer vullen over Real Madrid of Barcelona vergt oneindig veel fantasie. Elke scheet opblazen tot donderslagen. Rook laten uitgroeien tot complete bosbranden. Geweldig. Machtig mooi. Natuurlijk moet je er een beetje doorheen prikken, maar ik vind het wel geinig hoe men ook de IJsselderby tussen Go Ahead Eagles tegen PEC Zwolle optuigt en de allure probeert te geven van een onvervalste Clásico.

Als je Robert Maaskant dan opvoert als prominent oud-speler (en trainer) van beide clubs, dan weet je eigenlijk al hoe laat het is. Maaskant kan heel goed in één adem worden genoemd met clubiconen als Alfredo Di Stefano, Johan Cruijff of Cees van Kooten. Als supporters van Go Ahead Eagles ooit nog eens de slechtste voetballer uit de clubgeschiedenis gaan kiezen, dan komt de zoon van oud-Eagles-manager en -trainer Bob Maaskant met zekerheid in aanmerking voor een Top-10 klassering. Groot, fit en sterk zijn compenseert veel in het voetbal. En wie dan ook over kruiwagens beschikt, kan het maar zo tot prof schoppen. Hooguit in zijn nadagen bij de amateurs van Kon. UD liet Maaskant junior het kanon weleens tot ontploffing komen. Als trainer kreeg hij terecht het predicaat kroonprins opgespeld, al is hij nooit koning geworden. Als voetballer heb ik eerlijk gezegd wel grotere talenten gezien dan Maaskant. Ik heb alleen nooit zo goed begrepen waarom de altijd objectieve Hans Go Ahead de welbespraakte ex-Eagle en -Zwollenaar de bijnaam Blaaskant heeft gegeven.

Wanneer ik me mijn eigen meest memorabele IJsselderby-moment voor de geest haal, dan komt Robert Maaskant daar in elk geval niet in voor. Sorry. Dan ga ik voor de botsing tussen Cees van Kooten en Rinus Israël. Heenwedstrijd kwartfinale KNVB-beker. Seizoen 1980-1981. Meer dan 40 jaar geleden alweer! Wát een knal! Het gekraak waarmee beide clublegendes in de ondergesneeuwde Adelaarshorst met hun schedels op elkaar klapten was waarschijnlijk tot in Zwolle hoorbaar. Bebloede hoofden. Een ellenlange blessurebehandeling. En heel wat verband om de gevallen idolen weer op de been te krijgen. Op zulke momenten ontstaan mythen. Het was niet voor niets in een tijd dat de man die later bekendheid kreeg als Klaas D. samen met IJzeren Rinus symbool stond voor Zwolse onverzettelijkheid. Maar die bekendheid had geloof ik niets met voetbal te maken.

Van recenter datum staat me de 3-1 zege van Go Ahead Eagles in het seizoen 2007-2008 nog helder op het netvlies. Op die gedenkwaardige middag maakte niet Jannie ze gek, maar dreef Orlando Smeekes alles en iedereen wat Zwols was tot regelrechte wanhoop. Als je het over bijzondere voetballers hebt, dan Smeekes wel. Publieksvoetballer bij uitstek. Un poco loco… Eentje van alles of niets. Maar die keren waarop het alles was, kreeg hij er wel iedereen in het stadion mee op de banken. En, zoals na het legendarische duel in kwestie, kreeg hij er ook de supporters van de tegenpartij mee in de hekken.

Op hoe de rivaliteit tussen de meest vurige aanhangers van beide clubs ontstaan is, heb ik ook het antwoord. Ik lees dat Menno Pot de IJsselderby de meest grimmige burenstrijd van Nederland noemt, maar Menno Pot was er niet bij. Ik wel. Boeken die de Ajax-supporter over zijn eigen club en de tribunecultuur heeft gepubliceerd, kan ik ook schrijven. Als ventje van twaalf, dertien jaar was ik in het seizoen 1978-1979 al van de partij toen het pas naar de eredivisie gepromoveerde PEC voor het eerst aan de Vetkampstraat mocht opdraven.

En ook toen beide supportersgroepen voor het eerst clashten… In het begin van die jaren ’80 heb ik weinig IJsselderby’s gemist, al noemde niemand die burenruzies toen al zo. Met het moment waarop een alom bekende Apeldoornse Go Ahead Eagles-supporter in enigszins benevelde toestand in Zwolle in een arrestantenbusje werd afgevoerd, was de toon wel zo’n beetje gezet. Ik vermoed dat het weleens de eerste arrestatie bij het beladen Overijsselse onderonsje kan zijn geweest. De hilariteit bij omstanders was in elk geval groot toen de arrestant bij zijn aftocht zijn grote Eagles-vlag voor het raam van het busje hing. Vandaag de dag kan iemand zo’n onschuldig geintje op misschien wel tien jaar stadionverbod komen te staan.  

Ik behoorde tot de beruchte Apeldoornse groep. Een benaming ooit bedacht door de toenmalige chef-sport van het Deventer Dagblad, de vader van de huidige fractievoorzitter in de Tweede Kamer van de BoerBurgerBeweging. Tegenwoordig noemt de woke medemens zoiets framen of stigmatiseren, maar dat soort typeringen is alleen van toepassing op groepen die stelselmatig in de slachtofferrol kruipen. Ach, natuurlijk gebeurde er weleens iets wat niet mocht. Er bestaat echter wel een groot verschil tussen kwajongensstreken en zware criminaliteit.

De uitwedstrijden naar Zwolle waren van begin af aan een ware happening. Bij aankomst stond het ontvangstcomité telkens al klaar. De Zwolse veldwachterij die de orde moest handhaven rond voetbalwedstrijden stond destijds onder leiding van een soort Oberfeldwebel, die zo leek weggelopen uit een Duits oorlogsmuseum. Wát een klootzak was dat. Lange vent. Grijs haar. Gladgestreken gereformeerd smoelwerk. Als Herman Nijman ooit nog eens een verkiezing houdt van de meest onsympathieke Blauwvinger aller tijden, dan wint deze man glansrijk. Zelfs vóór Diederik Boer of Dominggus Lim-Duan.

Supporters die zijn bevelen niet klakkeloos opvolgden, waren de pineut. Ik stond er met de neus bovenop hoe die hufter ongehoorzamen en afvalligen aan hun haren over het perron op Zwolle Centraal sleurde. Aangezien matjes in de nek in die dagen gemeengoed waren, bood dat voldoende houvast voor grijpgrage dienders. Elke agent die tegenwoordig zulke fratsen uithaalt bij vreedzame demonstraties van extincte rebellen, het dierenbevrijdingsfront of de anti-Zwarte Piet fanclub, wordt meteen op staande voet ontslagen.

Toch waren het mooie tijden. Pure nostalgie. Het dagelijkse bestaan was destijds nog niet zo overgeorganiseerd en opgefokt als nu. Met combiregelingen, omwisselpunten voor kaarten en QR-codes hoefde niemand rekening te houden. Ik heb meegemaakt dat de Zwolse politie de pas gearriveerde Eagles-meute op het station in gereedstaande bussen naar het voetbalveld wilde laten vervoeren. De groep dacht daar anders over. Even een sprintje trekken volstond om de bussen en de agenten te omzeilen. Om aan de wandeling naar het drie kilometer verder gelegen stadion te beginnen. Toen na 250 meter een mannetje of 30 spontaan wat wilde gaan drinken bij het sjieke Hotel Wientjes, was heel Zwolle in rep en roer. Alle stoppen sloegen door bij de politie. De mars dwars door de stad mondde zo uit in een hit and run met de leden van de volledig gedesoriënteerde Zwolse gendarmerie.

Maar ja, al doende leert men, hè. Na één seizoen eredivisie hadden de Zwolse veiligheidsdiensten de zaken beter onder controle. Toen hadden ze ook FC Utrecht, FC Den Haag, Feyenoord en Ajax een keer mogen verwelkomen en waren ze er wel van doordrongen geraakt dat ze niet iedereen zomaar konden laten lopen… Nee, kinderachtig ging het er sindsdien nooit meer aan toe. In de schaduw van de Peperbus houdt men duidelijk niet van zoutloos gehannes.

Ik weet niet meer in welk jaar het was, maar na een van die verhitte IJsselderby’s in Zwolle had het nogal wat voeten in aarde om weer thuis te komen. Met een twintigtal andere Eagles-fans was ik met de bus uit Apeldoorn gekomen. Lijn 24 was dat toen nog, als ik me niet vergis. De Zwolse politie stond ons na afloop van de wedstrijd niet toe om op dezelfde manier huiswaarts te keren. Samen met de overige Eagles-supporters werden we bij terugkomst op het station letterlijk de gereedstaande trein naar Deventer in geknuppeld. Er was alleen één probleempje. In al het gedrang had iemand met lucifers lopen spelen. Waarschijnlijk om te de brandveiligheid van de stoelen te testen… Tsja, en waar rook is, ontstaat vanzelf vuur. Dus ja, nadat we goed en wel de trein ingeslagen waren, een mannetje of 200 sterk, werd iedereen er even hard weer uit gemept. Dat kon allemaal in die dagen. Wonder boven wonder ben ik dezelfde avond wel levend en wel weer in Apeldoorn teruggekeerd.

Verder geen kwaad woord over de politie hoor. Die arme agenten hebben het al zo zwaar. Die mensen moeten immers ook hun werk doen. Maar als Go Ahead Eagles kwam, gaf dat de politie in Zwolle en de honden van de spoorwegrecherche bizar genoeg een vrijbrief om zich structureel te misdragen. In Duitsland hadden de blaffende brigades van de ordetroepen al in de laatste twee decennia van de vorige eeuw mondkapjes op, tot Zwolle was het bestaan van muilkorven niet doorgedrongen. Menigeen heeft dat in de loop der jaren moeten bekopen met lelijke bijtwonden. Het is dat ik er zelf bij ben geweest, anders zou ik misschien ook wel bij hoog en laag durven beweren dat het nooit aan de politie ligt wanneer het rondom wedstrijden in het betaalde voetbal weer eens ergens misgaat met supporters…

© RK

Martijn Jongbloed geeft Apeldoorns oudste club vernieuwende impulsen

Bij zijn vorige vereniging Victoria Boys keek niemand vreemd op toen er ineens een imposante installatie langs de lijn stond voor het maken van video-opnames. Robur et Velocitas raakt inmiddels ook langzaam maar zeker gewend aan het aanstekelijke enthousiasme en de vernieuwingsdrift waarmee Martijn Jongbloed zich op zijn taak als voetbaltrainer en opleider stort.

Het Apeldoornse trainersgilde bezit weinig vakbroeders die meer werk van hun passie maken dan de nieuwe hoofdtrainer van de zondagderdeklasser. De 31-jarige eigenaar en naamgever van Jongbloed training & coaching (JTC) verdeelt zijn tijd over Robur 1, Go Ahead Eagles o13, de voetbalschool van de Deventer eredivisionist en het leveren van bijdragen aan ontwikkelingsprojecten van de KNVB. Zelfs voor het geven van voetbaltrainingen als kinderfeestje kan men de duizendpoot boeken. En alsof hij nog niet genoeg om handen heeft, lanceerde de veelzijdige Apeldoorner een heuse JTC-kledinglijn.

Dankzij de opvolger van Ewald de Boer raakt de iPad ingeburgerd bij het 139 jaar oude Robur et Velocitas. Data van spelers worden verzameld en geanalyseerd, onvolmaaktheden in het spel gevisualiseerd. “Ik denk dat het altijd zin heeft om wedstrijden terug te kijken, al is het alleen maar voor mezelf”, legt de nieuwe trainer uit hoe hij voortdurend zoekt naar verbeterpunten. “Ik denk dat ik spelers beter kan maken. Uiteindelijk gaat het wel om het resultaat.”

Het gaat Jongbloed te ver om Robur op voorhand te bestempelen als titelfavoriet in de derde klasse D. “De ambitie is echt wel om omhoog te kijken. De ploeg heeft heel veel individuele kwaliteiten. We zijn er zeker niet zwakker op geworden. Er zijn twee jongens van buitenaf bijgekomen en we hebben er een talentvol o.23-elftal onder zitten. We willen wel bovenin meedraaien. Of we favoriet zijn, weet ik niet. Ik denk dat je daar pas na vier of vijf speelronden iets meer over kunt zeggen.”

In de districtsbeker schiet zijn ploeg zich vooralsnog ongeremd warm voor de competitiestart. De 21 gescoorde goals in twee bekerduels – dertien tegen vijfdeklasser SV Terwolde, acht tegen vierdeklasser Ulu Spor – roepen desondanks wat tegenstrijdige gevoelens op bij Jongbloed. “Ik denk dat dat iets is voor de KNVB om eens naar te kijken. Je hebt er niets aan, ook al haal je uit elke wedstrijd wel iets waar je wat mee kunt. Je wilt liever tegen gelijkwaardige tegenstanders spelen. In zulke wedstrijden krijg je met veel meer situaties te maken die je ook in competitiewedstrijden tegenkomt.”

De Stentor woensdag 15 september 2021

Lid van SV Orderbos wil niet tégen eigen club vlaggen in bekerderby; Grensrechter van WWNA neemt een middagje vrijaf

Het enige opmerkelijke voorafgaand aan de bekerderby tussen WWNA en SV Orderbos had feitelijk betrekking op de grensrechter van de thuisclub. Wessel Eijkman, de vaste vlaggenist van de derdeklasser uit Wenum-Wiesel, nam bewust een middagje vrijaf. Om niet tégen zijn eigen club te hoeven vlaggen! De clubgrensrechter van WWNA is namelijk al jarenlang lid van… SV Orderbos.

Voor het overige was het hooguit interessant voor de statistieken dat de Wenums-Ordense burenruzie op de tweede speeldag van de poulefase in een 1-2 zege voor de bezoekers eindigde. De districtsbeker winnen doet geen van beide, zo weten beide clubs al op voorhand. Twee weken voordat het weer écht om de punten gaat, deden beide teams in elk geval weer wat ritme op. Prettige bijkomstigheid voor Orderbos-trainer Bernard van Werven was bovendien dat Mark Fennebeumer het scoren nog niet verleerd is. De 36-jarige routinier nam beide treffers van de gasten zijn rekening.

Van Werven keerde terug bij de vereniging die hij twee jaar geleden voor het eerst in haar bestaan naar de derde klasse loodste. Om dit kunststukje als trainer van SV Orderbos te herhalen, zal de bescheiden vierdeklasser komend seizoen in de ‘Apeldoornse Bundesliga’ moeten afrekenen met ambitieuze plaatsgenoten als Groen Wit ’62 en Apeldoornse Boys. “Ik zie Groen Wit als favoriet. Ik hoop dat wij aan het einde van de rit bij de eerste vijf of zes staan. Al weet je het maar nooit. Vandaag was het een fijne overwinning voor ons. Ik vond dat wij het beste van het spel hadden. We hebben allemaal heel lang stilgelegen. Iedereen wil graag weer lekker voetballen. Naarmate we fitter worden, wordt het voetbal vanzelf ook weer beter”, gelooft de winnende coach.  

Als de nieuwe trainer Sven Slop bij WWNA op termijn evenveel succes kent als Van Werven, is de club spekkoper. Nadat corona de teller in het vroegtijdig stopgezette promotieseizoen deed stokken op slechts drie duels (en evenzovele nederlagen), is voetbalminnend Wenum-Wiesel vooral nieuwsgierig naar hoe de lokale voetbaltrots zich in het eerste volledige jaar als derdeklasser staande houdt. Met op handen zijnde derby’s tegen Robur et Velocitas, Albatross en niet in het minst KCVO en SV Vaassen als garantie voor een goede kantine-omzet.

De pas 29-jarige Amersfoorter, afgelopen jaar assistent-trainer bij de Utrechtse derde divisionist Hercules, beleeft op sportpark Wiesel zijn debuut als hoofdtrainer. “We hebben een heel leergierige groep. Een jonge groep ook. Er zitten er maar drie bij die ouder zijn dan ikzelf. Er zit nog volop groei in. Wat wel grappig is, is dat het bij voorgaande clubs waar ik gezeten heb altijd ging om spelers beter te maken. Hier draait het meer om het op de juiste plaats zetten van de poppetjes. WWNA wil uiteindelijk een stabiele derdeklasser worden. Als we ons handhaven, doen we het prima. Alles wat er meer inzit, is mooi meegenomen.”

De Stentor maandag 13 september 2021

Sportbeleving van de toekomst in de schaduw van de Kuip

Achter de bal aan (69): Rotterdam-Zuid

Zaterdag 11 september 2021

Beter laat dan nooit is het er dan toch van gekomen. Op de dag af twintig jaar nadat een stelletje zwakzinnigen met gekaapte vliegtuigen de torens van het World Trade Centre in New York binnenvloog en de wereld voor altijd veranderde, land ik veilig en wel bij Sportclub Feyenoord.

Ik begeef me op bekend terrein. Met 135 op de Futbology Groundhop-app geregistreerde wedstrijdbezoeken aan het Stadion Feijenoord (met ‘ij’), ken ik wel een beetje de weg in de buurt. Sinds mijn allereerste bezoek in 1978 hield de sloophamer weliswaar flink huis ‘op Zuid’, bij wat er nog over is verdwijnt het volksbuurtkarakter hopelijk nooit. Ergere krotten dan langs de spoorlijn van Rotterdam-CS naar Rotterdam-Stadion heb ik Nederland nadien nooit meer ergens gezien. Die bouwvallen zijn al lang geleden opgeknapt of gesloopt. Qua stadvernieuwingsprojecten hebben ze op de zuidelijke Maasoever de afgelopen decennia niet stil gezeten. Geen woorden maar daden, hè.

Van het oude Sint-Clara ziekenhuis is helemaal niets meer over. Ik weet niet hoe vaak we hier ‘vroeger’, toen de wereld en de mensheid nog enigszins normaal waren, de auto wel niet geparkeerd hebben bij thuiswedstrijden van Feyenoord of het Nederlands elftal. Als je voorafgaand aan interlands zei dat je naar het ziekenhuis moest, mocht je gewoon doorrijden. Dan kon je de auto langs de Olympiaweg neerzetten en liep je zo onder, wat tegenwoordig de Coen Moulijnweg heet, het plein voor het stadion op. Het minder snuggere deel, de meestal in vol oranje ornaat geklede échte supporters, begreep nooit waarom politieagenten of parkeerwachters hen terugstuurden.

Wat er na de sloop van het ziekenhuis aan sportvelden is aangelegd, dat kan het gemeentebestuur van mijn eigen dorp een puntje aan zuigen. De benaming ‘sportstad’ moet natuurlijk wel ergens op gebaseerd zijn, dat vergt meer dan een overdekte wielerbaan van tientallen miljoenen euro’s die voor 95 procent van de verenigingen en recreatiesporters ter plaatse geen enkele waarde vertegenwoordigt. Accommodaties van het kaliber Nieuw-Varkenoord of het aangrenzende Sportcomplex Olympia, heeft Apeldoorn niet, terwijl er in Apeldoorn juist grote behoefte aan bestaat.

Ofschoon er doorgaans meer dan voldoende parkeerruimte is, moet ik toch even zoeken als ik rond kwart voor twee ’s middags mijn Focus de Olympialaan opstuur. Op de grote parkeerplaats bij Sportcomplex Olympia is geen enkel plekje vrij. Bij Varkenoord evenmin. Ik stal mijn bolide daarom ouderwets langs de kant van de straat. Ik arriveer zo’n 75 minuten voor de aftrap van de topper in de Hoofdklasse A tussen Sportclub Feyenoord (6 punten uit 2 wedstrijden) en het Utrechtse DHSC (4 uit 2). Het treffen tussen Jong Feyenoord en Jong ADO Den Haag, dat om 12.00 begon, heeft behoorlijk wat volk op de been gebracht. Beduidend méér dan de 250 toeschouwers die volgens de coronarichtlijnen waren toegestaan – en die zich vooraf online hadden moeten aanmelden –, zo krijg ik de indruk.

Van toegangscontrole is totaal geen sprake. Een kaartje kopen hoeft niet. Als ik met metgezel Willy het fraai gerenoveerde complex van de Feyenoord-amateurs en de Feyenoord Academy opstap, heeft het laatste fluitsignaal bij duel van de twee reserveteams juist geklonken. Tientallen Feyenoord-supporters komen ons in omgekeerde richting tegemoet. Zij verlaten Varkenoord. Erg veel acht op de regels van minister Hugo de Jonge en zijn adviseurs van het RIVM neemt het merendeel niet. Nou maar hopen dat ik het overleef. Maar daar ben ik eerlijk gezegd niet zo bang voor, dat zal allemaal wel loslopen.

Ik kijk mijn ogen uit. De kantine en de ruime tribune zien er gelikt uit. Er straalt klasse vanaf. Stel dat ik op m’n ouwe dag met iets besmet zou raken, dan kan het in de overvolle kantine van Varkenoord maar zo gebeuren. Al ik kan me niet voorstellen dat het me, wanneer ik me daar met gevaar voor eigen leven tussen de mensen begeef, meer risico’s oplevert dan ergens op een tribune ongevraagd te moeten meeroken met nicotineverslaafden. Nee, het is helemaal geen wonder dat ik het er de afgelopen 45 jaar bij bijna 4500 geregistreerde visites aan complexen in het professionele of amateurvoetbal tot dusverre steeds zonder lichamelijke klachten vanaf heb gebracht. Daar ben ik toch écht altijd zelf bij geweest. Ik kan alle gegevens desgewenst zo ter beschikking stellen ten behoeve van bron- en contactonderzoek.

Voor de ingang van de kleedkamers staan bussen van bezoekende verenigingen geparkeerd. Naast een bus met een enorm logo van AZ, valt een onopvallend wit voertuig op. Op de zijkant staat alleen in het rood de naam van de vervoerder: Oostenrijk. Wie het programma van deze zaterdag op Varkenoord goed heeft bestudeerd, weet voldoende. Het onder-16 team van Ajax is op bezoek om tegen de leeftijdgenoten van Feyenoord aan te treden. Maar ja, ergens in Rotterdam een touringcar parkeren met het embleem van Ajax erop, brengt zoals bekend de nodige risico’s met zich mee. Maar dat was al niet normaal (of juist wel?) voordat idioterie met vaccinatie- en testbewijzen z’n intrede deed.

We zijn er toch. We wandelen dus eerst maar naar Veld 2. Daar staat de Klassieker bij de B-junioren geprogrammeerd. Er hebben zich al behoorlijk wat toeschouwers langs de lijn verzameld. Bij het inschieten ziet een rijzig en grijzig heerschap erop toe hoe de Feyenoord-talenten het er vanaf brengen: Robin van Persie. Tot de wedstrijd op het aangrenzende hoofdveld begint, bekijken we de verrichtingen van de Rotterdamse en Amsterdamse jonkies. We zien hoe Feyenoord probeert aan te vallen en Ajax twee keer scoort. Om 15.00 uur verhuizen we naar het andere veld. Opvallend genoeg zitten en staan er bij het duel van de amateurs van Feyenoord tegen de club van Van Persie’s generatiegenoot Wesley Sneijder minder toeschouwers dan bij de jeugdtopper.

DHSC’s assistent-trainer ontbreekt trouwens in Rotterdam. ’s Lands recordinternational en broer Jeffrey mogen hun cluppie voorlopig niet begeleiden als gevolg van een schorsing. Omdat de Sneijdertjes een scheidsrechter in niet al te vleiende bewoordingen ‘complimenteerden’, legde de KNVB het ondeugende duo een straf op. Dit gebeurde nota bene bijna elf maanden na dato! De trage tuchtspraak zal ongetwijfeld met corona te maken hebben, zoals corona tegenwoordig bijna overal een excuus voor is. Iemand mag een ander niet eens meer ‘paardenlul’ noemen… Waar moet het in vredesnaam heen met de wereld?

De topper in de Hoofdklasse A valt behoorlijk tegen. Niet alleen de profs van Feyenoord hebben een spitsenprobleem. Ik kan niet beweren dat de Sportclub-aanvallers geen kansen krijgen. Ze springen er alleen niet bepaald trefzeker mee om. Van de op links geposteerde Junior Obiku gaat wel veel dreiging uit, over het scorende vermogen van zijn toekijkende vader Mike beschikt Obiku junior niet. Bij DHSC maakt aanvoerder Rodney Sneijder, broer nummer drie, duidelijk dat hij geen Wesley is.

Ondanks die misschien wat tegenvallende wedstrijd doe ik op Nieuw-Varkenoord toch tal van leuke, nieuwe indrukken op. Zij maken de oversteek van de Van Brienenoordbrug alleszins lonend. Dat geldt zeer zeker ook voor een kort bezoek bij de buren op Sportcomplex Olympia, waar we aansluitend nog een helftje meepikken van het districtsbekerduel tussen FC IJsselmonde (tweede klasse zondag) en het Vlaardingse CWO (tweede klasse zaterdag). Meer multiculti ga je het niet gauw krijgen. Met verrassend knappe staaltjes voetbal. Meest in het oog springt echter het futuristisch aandoende, multifunctionele tribune-, kantine- en kleedkamergebouw.

Ik raak zo zoetjes aan de tel kwijt van het aantal sportparken dat ik in de loop der jaren heb bezocht. Zo vernuftig als op de Sportcampus in Rotterdam-Zuid heb ik het in Nederland nog niet eerder mogen aanschouwen. In een soort pyramide heeft zowel FC IJsselmonde, FC Overmaas als ook de Hockeyclub Feyenoord haar eigen clubhuis. De schuin oplopende dakranden fungeren als tribune. Met aan weerszijden van het bouwwerk een veld, hebben de bedenkers zo twee tribunes gecreëerd. Heel uitgekiend. Slim. Simpel feitelijk, maar iemand moet het wel eerst bedenken.

De Toekomst ligt duidelijk niet alleen in Duivendrecht…

Draisma Dynamo legt meer verantwoordelijkheid in handen van Joris Berkhout

Met kort achter elkaar de nationale Supercup, de eredivisiestart en de dubbel tegen het Finse Sastamala om Champions League-kwalificatie in het verschiet zetten de volleyballers van Draisma Dynamo momenteel de puntjes op de i in hun voorbereiding. In de aanloop naar de officieuze seizoensopening op 26 september is coach Redbad Strikwerda druk doende met het leggen van de eerste bouwstenen voor een team dat komend volleybaljaar andermaal kan wedijveren met de besten.

Na het veroveren van de landstitel wil de Stichting Topvolleybal Dynamo, die in het nieuwe seizoen met Dynamo’s dames een tweede troef op eredivisieniveau kan uitspelen, de komende vijf jaar doorpakken om de organisatie verder te professionaliseren. In sportief-technische zin wordt er al volop geïnvesteerd. Sinds begin augustus werkt de gerenoveerde selectie van de landskampioen zich bijna dagelijks in Omnisport in het zweet. Om weer te wennen aan elkaar, de vijf nieuwkomers te integreren en de gewenste spelpatronen erin te slijpen. 

De gretige erfgenamen van de afgehaakte kampioenen Freek de Weijer, Maikel van Zeist, Sjoerd Hoogendoorn, Wessel Blom en Mats Kruiswijk staan te popelen om hun erfdeel op te eisen.  Spelverdeler Joris Berkhout is één van degenen die het het komende seizoen mag waarmaken. Na het vertrek van aanvoerder De Weijer naar Griekenland legt de technische staf meer verantwoordelijkheid in handen van de 21-jarige spelverdeler. Op de voormalige jeugdinternational en de van VoCASA afkomstige Daan Haanappel rust de schone taak om het gat dat de Oranje-spelverdeler achterlaat adequaat op te vullen.

“Het is nu aan mij om het te laten zien”, sprak de 1,95 meter lange setter donderdagmiddag in aansluiting op de vier sets durende sparringsessie tegen het Talentteam Papendal. “Ik ben er klaar voor, ik wil heel graag starten. Als ik Freek op het EK zie staan, geeft dat best wel een boost. Ik heb zelf in de voorbereiding op het EK ook een week meegetraind met de selectie. Wat ik nog tekort kom? Ik denk vastigheid. En dat krijg je door genoeg ballen aan te raken. Als je dat doet, ga je ook steeds meer goede ballen spelen. Op dit niveau komt alles aan op details.”

Voor de Nederlandse Supercup, op 26 september in de eigen Draisma Dynamo Arena tegen bekerwinnaar Lycurgus, en in de eerste voorronde voor de Champions League tegen Ford Levoranta Sastamala mag Berkhout meteen vol aan de bak. “Dan worden we meteen getest. We mogen die Finnen absoluut niet onderschatten. Zij staan daar niet voor niets.”

De Stentor

Mheenpark als vaccinatielocatie, maar waar moeten de eredivisiezaalvoetballers van AGOVV heen?

AGOVV Futsal begint vrijdag aan het nieuwe eredivisieseizoen met de lastige uitwedstrijd bij FC Marlène in Heerhugowaard.  Op personeelsvlak zijn er nauwelijks problemen, maar in logistiek opzicht moet de komende weken wel worden geschipperd. Op z’n vroegst in oktober kunnen de zaalvoetballers pas weer terecht in thuisbasis Mheenpark, want die sporthal fungeert nu als vaccinatielocatie.

In elk geval tot 1 oktober, weet Judith Rijpstra van Accres. Dan verhuist de GGD de priklocatie van Zevenhuizen naar de Laan van het Omniversum. Pas daarna kunnen zaalsporters er weer terecht. Dat heeft tot gevolg dat de Apeldoornse eredivisionist de oorspronkelijk voor 17 september geplande thuispremière tegen HV/Veerhuys al moest verplaatsen naar 22 oktober.

Volgens woordvoerder Gino Sergio bestaat er momenteel nog onduidelijkheid of het thuisduel van 3 oktober tegen FCK/De Hommel al dan niet in Zevenhuizen kan plaatsvinden. ,,Concreet heb ik er nog niets over gehoord. We hebben te horen gekregen dat we mogelijk naar een andere hal moeten. Ik denk dat we dan weer naar het Zuiderpark gaan. Zoals bekend is er in Apeldoorn sprake van een krapte qua sporthallen. De Welgelegenhal, onze trainingshal, is in elk geval niet geschikt voor het spelen van wedstrijden.”

Accres laat weten dat het ook afhankelijk is van wat er wordt besloten op de persconferentie van het kabinet omtrent de coronamaatregelen. Die staat gepland op 20 september. ,,Het plan was om vanaf oktober de zalen weer vrij te hebben en dat de GGD dan het Mheenpark verlaat. Dat staat nu nog steeds zo op het programma, maar we weten natuurlijk niet wat er de komende weken kan en gaat gebeuren”, zegt Rijpstra. ,,We zijn afhankelijk van wat er door het kabinet wordt besloten op 20 september. We hebben in elk geval nauw contact met iedereen om op tijd te laten weten wat er gaat gebeuren en indien noodzakelijke naar welke locaties kan worden uitgeweken”, aldus de woordvoerder van Accres dat de gemeentelijk zaalverhuur in Apeldoorn regelt. ,,We zoeken in elk geval naar een passende oplossing.”

Het samenstellen van een eredivisiewaardig eerste team bezorgt de verantwoordelijken minder hoofdbrekens, verduidelijkt Sergio. ,,Onze selectie is nagenoeg ongewijzigd gebleven en krijgt steeds meer een Apeldoorns-regionaal gezicht. Dat is precies zoals we het voor ogen hadden toen we twee jaar geleden begonnen. Aangezien we door corona zo lang stil hebben gestaan, zal iedereen weer helemaal op nul moeten beginnen. Het zal bijschakelen zijn voor degenen zonder eredivisie-ervaring, maar we zijn overtuigd dat we ons met deze ploeg moeten kunnen handhaven.”

Om de concurrentiepositie met eredivisietoppers op de lange termijn te verbeteren, valt er volgens Sergio in Apeldoorn nog veel te verbeteren. ,,Sponsoren aan ons binden blijft een moeilijk verhaal. De echt grote vis die we nodig hebben, ontbreekt. Ik kan niet in de portemonnee van anderen kijken, maar de topclubs hebben misschien wel het tienvoud te besteden van wat wij hebben. Die hebben budgetten waar wij alleen maar van kunnen dromen.”

De Stentor vrijdag 10 september 2021

Selfie

Het was een vertederend moment, dat kleine kereltje dat zaterdagavond in de slotfase van Oranje’s WK-kwalificatieduel in Eindhoven tegen Montenegro het veld opstormde voor een selfie met Memphis Depay. Nee, natuurlijk had het ventje niets kwaads in de zin. De inmiddels bijna gebruikelijke hysterie die volgde bij sociale mediadeskundigen maakte echter wel weer duidelijk hoezeer al die ruimdenkende Nederlanders met twee maten meten. Voor de goede orde: elke ordinaire voetbalsupporter die hetzelfde flikt, kan zonder mededogen een stadionverbod tegemoet zien. Plus een fikse geldboete. We mogen hoe dan ook spreken van ernstige nalatigheid van de beveiliging van het Philips stadion. Voor de volksgezondheid is het te hopen dat ze niet zo slonzig te werk gingen bij het scannen van QR-codes bij de toegangscontrole. Voor je het weet, glipt er ook daar iemand doorheen.

Je moet toch niet denken aan de gevaren wanneer zo’n knaapje zulke capriolen onlangs bij de strijd om de Apeldoorn Cup had uitgehaald. Stel je voor dat iemand het in al zijn enthousiasme in zijn hoofd had gehaald om zichzelf op een onbewaakt moment op een bijveld van csv Apeldoorn te willen vereeuwigen met Lars Huber, Jop van der Linden, Modou Nyang of een andere prominente Apeldoornse voetbalheld. Ik denk dat zoiets bij de organisatoren spontaan een hartverzakking tot gevolg had gehad. De voorwaarden om een event van dergelijke omvang te mogen organiseren, zijn vandaag de dag immers al zo streng. Het is wel vergelijkbaar met poppenkastvoorstellingen. Die vallen ook onder de categorie evenementen.

Als je dan toch praat over absurd theater van het meest absurde soort, dan spant de klucht bij het altijd beladen kwalificatieduel Brazilië – Argentinië de kroon. Hoegenaamd omdat een aantal Argentijnse voetballers in strijd hadden gehandeld met de in Brazilië geldende coronabepalingen, marcheerden stormtroepen van de Braziliaanse autoridades sanitarias zondag in São Paulo het veld op om de zondaars af te voeren. Nota bene tijdens de wedstrijd! Alsof die Argentijnen pas twee minuten voor de aftrap voet op Braziliaanse bodem hadden gezet en rechtstreeks vanuit een vliegtuig op het veld gedumpt waren.

Zou er nou echt iemand zo wereldvreemd zijn om te denken dat dit overdreven staaltje machtsvertoon ook had plaatsgevonden wanneer de opponent niet heel toevallig aartsrivaal Argentinië was geweest. Brazilianen hebben toch zeker nog nooit een mogelijkheid onbenut gelaten om de impopulaire buren – andersom ook niet trouwens – op wat voor manier dan ook dwars te zitten. Helemaal niet nadat Messi & Co de Brazilianen afgelopen zomer nota bene op Braziliaans grondgebied te grazen namen in de finale om de Copa America. Reken maar dat dat pijn deed bij die meer dan 200 miljoen mensen die zichzelf op een voetbalveld boven alles en iedereen verheven voelen. Zo’n afgang is twee maanden later allerminst verwerkt. Hoezeer zo’n verloren wedstrijdje de nationale trots krenkt, daar hebben de meeste betweterige Nederlanders geen enkel benul van.

Toch moet iemand wel heel naïef in het leven staan om te veronderstellen dat hetzelfde was gebeurd met Venezuela of – doe eens gek – Saint Vincent & the Grenadines als tegenstander van de Seleção. Je zou denken dat het haast niet kan, maar in andere landen is de idioterie nog véél groter dan bij ons. Krankzinnigheid kent geen grenzen. Vergeleken bij de fratsen van die meneer Bolsonaro zijn Mark Rutte en Hugo de Jonge niet meer dan onschuldige jochies die een voetbalveld oprennen voor een selfie met hun held. En als ik het goed heb, is ook de Braziliaanse president langs democratische weg gekozen.

Zelf ben ik ondertussen al lang blij dat ik in eigen dorp weer vrij frequent langs de lijn mag staan. Ik vond het heerlijk dat ik afgelopen weekend na bijna tien jaar mijn rentree mocht maken als freelancer voor De Stentor. Op 6 november 2011 had ik in het Lonapark in Loenen bij de kraker tussen Loenermark en ZVV ’56 voor het laatst met pen en blocnote namens de plaatselijke krant lokale toppers op de kast mogen jagen. De verhitte discussie destijds na afloop tussen radioverslaggever Dick van Bloemendaal en toenmalig ZVV-trainer Stienus Haan staat me nog helder op het netvlies. Ik moet me tegenwoordig maar kunnen inleven in alles wat anderen beweegt, maar ik denk niet dat iemand er zich een voorstelling van kan maken hoezeer ik dát gemist heb. Lekker om weer iets om handen te hebben voor zolang het nog duurt. Ik verheug me zowaar op WWNA tegen SV Orderbos. Me lekker druk maken om niks. En er nog voor betaald krijgen ook.

Het is natuurlijk hoogst ongepast om het toegangsbeleid bij de Apeldoorn Cup af te kraken. Naar verluidt weet ondergetekende, evenals die voormalige keeper die goed beargumenteert wat niet deugt, absoluut niet waar hij over praat. Zo hoor ik het tenminste van horen zeggen. Getuigt het niet van hooghartigheid om meningen van anderen achteloos weg te wuiven? Maar ja, zolang het kabinet blijft volharden om op demissionaire basis schade aan te richten en het land opgezadeld blijft zitten met Hugo de Jonge, doet de organiserende vereniging er misschien wel verstandig aan om de toelatingseisen zelfs verder aan te scherpen.

Misschien is het een optie om in 2022 ook mensen die niet zijn ingeënt tegen malaria, cholera, tyfus, geelzucht, Q-koorts en hepatitis A t/m Z te weren. Afgaande op de omvangrijke lijst met infectieziekten van het RIVM kunnen die aandoeningen ook hoogst besmettelijk zijn. Wat allerlei mensen die zo nodig in coronatijd naar het buitenland op vakantie moeten mee terug naar huis brengen, weet je natuurlijk maar nooit. Wat kan er wel niet gebeuren als het West-Nijl virus zich aan weerskanten van het Apeldoorns Kanaal gaat verspreiden? De kans daarop is weliswaar vrij gering, helemaal uit te sluiten valt het natuurlijk nooit.

Schurft staat vreemd genoeg niet op die RIVM-lijst. Dus feitelijk konden Apeldoorn Cup-bezoekers zelfs mét geldige vaccinatie- of testbewijzen gewoon de schurft krijgen. Om misverstanden te voorkomen, zeg ik niet dat daar daadwerkelijk sprake van is. Maar het hád natuurlijk maar zo gekund. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn. Wie heel zeker wil zijn aan zijn of haar bezoek geen vervelende bijwerkingen te hebben overgehouden, kan misschien beter een afspraak inplannen bij de huisarts voor een grondige check-up. Om zo de toch al zo overbelaste zorg onnodig verder te belasten. In het Orderbos loeren achter elke boom onzichtbare gevaren. Dat zou elke Apeldoorner moeten weten.

Tijdens die griepepidemie in 2018 had ik misschien ook wel griep kunnen krijgen. Het had me maar zo kunnen overkomen, ja. Ik heb immers nog nooit van mijn leven het voorrecht genoten van een griepprik. Als ik me er destijds van bewust was geweest dat Nederland gebukt ging onder een zware griepgolf, had ik er in elk geval rekening mee kunnen houden. Nu waaide het over zonder dat ik wist aan welke gezondheidsrisico’s de regering en het RIVM de bevolking hadden blootgesteld. Ook destijds blonk de overheid al uit in miscommunicatie. Het Nederlandse volk mag met recht blij zijn dat tegenwoordig niemand meer komt te overlijden als gevolg van een eenvoudig griepje. Dankzij corona schijnt er geen griep meer te bestaan. Zo heb elk nadeel zelfs bij een pandemie toch z’n voordeel.

Is die Hugo de Jonge na dat volksfeest van afgelopen weekend in Zandvoort niet nóg ongeloofwaardiger geworden dan hij al was? Zo langzamerhand kan niemand die man toch zeker meer serieus nemen. Vraag het maar aan elke willekeurige evenementenorganisator. De beste man zal ongetwijfeld z’n stinkende best doen, maar op het gebied van kansberekening zit hij er wel erg vaak naast. Hij blijft maar continu problemen maken van zaken die helemaal geen problemen opleveren.

Hugo orakelt nu weer dat de 1,8 miljoen Nederlanders en medelanders die gezond blijven zonder vaccinatie ons door de overheid kapot bezuinigde zorgsysteem mogelijk weleens extra kunnen gaan belasten. Beroepspessimist De Jonge houdt altijd rekening met de ergst denkbare doemscenario’s. Alsof iedereen maar lukraak regels overtreedt. Alsof iedereen besmet raakt. Alsof iedereen ziek wordt. Alsof iedereen in een ziekenhuisbed of een plek aan de beademing terecht komt. Zoals Hugo redeneert, had de pest dan in de Middeleeuwen niet de complete Europese bevolking moeten uitroeien? Prikbrigades van de GGD bestonden toen namelijk nog niet. Of die Spaanse Griep van een eeuw geleden? Waren die virussen soms minder hardnekkig dan de nu alom gevreesde Delta-variant? Als niemand het had overleefd, zou dat nu wel enorm veel ellende en onvrede hebben bespaard. Dat dan weer wel.

Bestaat er geen grens aan de maximale duur van hoelang een demissionair kabinet mag blijven zitten? Je zou toch bijna denken dat het beleid van een nieuwe regering nooit halfzachter en zwalkender kan zijn dan dat van het huidige landsbestuur. Dat lijkt me nagenoeg onmogelijk. Alhoewel… Iets met 100 procent zekerheid uit te sluiten valt tegenwoordig helemaal niets meer.

© RK